پیشتازی بانوی یزدی درجشنواره ملی ادبی سوره های قرآن

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از یزدبانو، عالیه مهرابی بانوی شاعر یزدی که در رشته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد تحصیل می کند و در چند سال گذشته در صدر اخبار برگزیدگان شعر جشنواره های ملی و استانی قرار گرفته است روز گذشته توانست در دومین جشنواره ملی ادبی سوره های قرآن که در حاشیه مسابقات بین‌المللی قرآن دانشجویان مسلمان  و سمینار مطالعات میان رشته ای قرآن کریم و برج میلاد تهران برگزار شد  در  بخش شعر کلاسیک حایز رتبه برتر شود.
عالیه مهرابی برگزیده این جشنواره گفت: فراخوان این جشنواره که سال گذشته برگزار شده بود با محوریت سوره مبارکه حجرات بود که در بخش های کلاسیک، نیمایی، شعر سپید و نثر ادبی، داستان کوتاه داستانک با حضور چشمگیر دانشجویان برگزار شد.
وی اسامی  برگزیدگان این جشنواره را اینگونه بیان کرد :

بخش شعر نیمایی:
علی سلیمانی از دانشگاه بوعلی همدان، مجتبی گلی آیسک از دانشگاه آزاد مشهد و مریم زرنشان از دانشگاه علمی کاربردی شهید بهشتی به ترتیب اول تا سوم شدند.

بخش شعر کلاسیک:
نیز عالیه مهرابی از دانشگاه یزد و سیدمهدی نژادهاشمی از دانشگاه فردوسی مشهد به ترتیب اول و سوم شدند. در این بخش هیچ اثری حائز رتبه دوم شناخته نشد.

بخش شعر سپید :
فاطمه بیرانوند از دانشگاه پیام نور اول شد و هیئت داوران هیچ اثری را شایسته رتبه‌های دوم و سوم ندانست.

بخش نثر ادبی :
ثریا عبدی از دانشگاه پیام نور بندر امام خمینی(ره) اول شد و صفورا ابراهیمی خبیر از دانشگاه بین‎المللی امام خمینی(ره) نیز رتبه دوم را به دست آورد. در این بخش نیز هیچ اثری شایسته رتبه سوم شناخته نشد.

بخش داستان کوتاه :
سید میثم رمضانی از دانشگاه تهران اول شد،  فرشته قلی پور از دانشگاه آزاد اسلامی ئاحد قم دوم شد و علی فاطمی از دانشگاه آزاد نجف آباد حائز رتبه سوم شناخته شد.

بخش داستانک:
نیز بهاره سعیدی پناه از دانشگاه علمی کاربردی واحد 3 جهاد دانشگاهی تهران اول شد و محمدعلی کلهر از دانشگاه اراک نیز رتبه سوم را کسب کرد. در این بخش هیچ اثری موفق به کسب رتبه سوم نشد.

بخش مقاله نویسی :
ابوالفضل حری از دانشگاه اراک  با اثر بررسی سبک زندگی ایمانی در پرتو قرائت مضمونی و ساختاری سوره حجرات شایسته کسب رتبه سوم اعلام و حبیبه منصوری رضی نیز با اثر عوامل مؤثر بر گسترش تقوی در جامعه ایمانی شایسته تقدیر اعلام شد.

در پایان این گفتگو : عالیه مهرابی اشعاری را که به این جشنوارخ ارسال کرده بود در اختیار ما قرار داد:

"نوبرانه"                
شاخه ها در تلاوت انگور، خوشه ها نوبرانه آوردند
نیزه ها از تن تو روییدند، ریشه هایت جوانه آوردند!
قرص ماه است و حلقه ی گیسو، سر به یکسو نشسته تن یکسو
پاره شد اینچنین رگ تسبیح که تو را دانه دانه آوردند!
عطش از دست اب نوشیدند، گل به گل زخم تازه پوشیدند
عطراین داغهای پرپر را  بادها روی شانه آوردند!
داغ دیدند چشم مادرها ، شعله ورتر شدند طوفانها
شعله بر کوه صبرشان افتاد، آتشی پرزبانه اوردند
چشمهای تو لیلۀ القدرند که پر از آیه های  "والفجر"ند
نیزه ها خط به خط نوشتند و اثری جاودانه آوردند!
خون تو در رگ زمین جوشید، نبض تندت زد و زمین چرخید
بعد تو لاله ها که روییدند ، از تو صدها نشانه اوردند!

***

سیب است و هرچه اوج نشین تر، رسیده تر"  

از جای خود بلند شد و شد قصیده تر
تا آسمان نشین شد و قامت کشیده تر!!
می خواست دجله پیش رخش قد علم کند
فواره سرنگون شد و پشتش خمیده تر
دندان تیغ تشنه ، لبان تو را گزید
شد استکان بغض زمین، لب پریده تر!!
سیب گلو به شاخۀ سرنیزه ای رسید
سیب است و هرچه اوج نشین تر، رسیده تر!
تیغی که روی صورت یوسف نگاه کرد
انگشت روزگار سیاهش بریده تر
وقتی حدیث دست تو افتاد از قلم
نهج البلاغۀ بدنت شد گزیده تر
مشک تو را به ناقۀ صالح چه نسبتی است؟
آمد همان عذاب و زمین رنج دیده تر!!

***
"بذر زخم"
از جای خود بلند شدی،ماه تر شدی
در زخم خود نشستی و شق القمر شدی!!
تن روی خاک مانده جدا، دستها جدا
این بار هم تو یک تنه چندین خبر شدی
هی بذر زخم در تن تو ریشه کرد و بعد
هی سیب سیب دادی و هی بیشتر شدی!
دست و سر و تن از سر خود باز کرده ای
بارت سبک که شد، هیجان سفر شدی!
جریان خون داغ تو زد روی دست اب
جاری ترین فرات در این دور وبر شدی
شمشیرها به حسرتت انگشت می برند
یوسف تو زخم خورده ی چشم ونظر شدی!!
ای باد تا شمیم خوشش را شنیده ای
در جستجوی پیرهنش دربدر شدی!

***

"هفتاد فروردین "
در عبای زخم پیچیده است طوفان را حسین
دشت قمصر کرده ،خاک خنجرستان را حسین
با خودش آورده از هفتاد فروردین خبر
ایچنین روکرده دستان زمستان را حسین
گل به گل با زخم های قامتش تغییر داد
شیوه ی روییدن گل در بیابان را حسین
با خطوط نیزه ها برخاکهای شعله خیز
می نویسد آیه های پاک قران را حسین
آبها بیدل شدند و سبک دنیا فرق کرد
تا که برپا کرد این آیینه بندان را حسین
داشت گهواره تکان می خورد وقتی با شتاب
برد بر دستان خود گلبرگ قران را حسین
هیزم نمرود هرچه شعله ورتر شد ولی
داغ تر پوشید بر خود این گلستان را حسین
آفتاب واژه سوزی داشت چشم محتشم
شعله ورتر کرد این خورشید سوزان را حسین
با خودش دارد به میعاد تماشا می برد
شاخه شاخه زخم های خوشه افشان را حسین

انتهای پیام/ش