کنفرانس وحدت اسلامی را چه طور باید دید؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از ندای گناباد- بیست و هشتمین کنفرانس وحدت اسلامی در حالی در تهران پایتخت جمهوری اسلامی ایران آغاز شد که اسلام در معرض حملات بی رحمانه و همه جانبه خاصمان از داخل و خارج، به رهبری استعمارگران جهانی و مستبدان صهیونیسم و با هدایت آمریکای جنایتکار و مزدورانش در داخل از جمله فاسقان و ملحدان و کمونیست و لائیک و غیره قرار دارد.

این کنفرانس در راستای نشست های سابق، همچون مجمع جهانی بیداری اسلامی و اجلاس های مرتبط با آن مانند، اجلاس زنان، جوانان، شاعران و اجلاس اساتید دانشگاه ها برگزار می شود، اما در مقایسه با اجلاس های قبلی، از اهمیت و حساسیت دوچندانی برخوردار است و دلیل این اهمیت نیز خطرات جریان تکفیری در جهان اسلام به خصوص در موضوع بحران سوریه و همچنین جریان مسلمان نمایانه سلفی است که با ظاهرآفرینی بی مایه، هویت راستین اسلام ناب را در افکار بین المللی در معرض تهدید قرار داده اند که این جریان افراطی نیز در سوریه به وضوح دیده می شود و از آن سو جنایات بی حد و وصف گروه داعش در کشور عراق که خون به دل ملت مسلمان در سرتاسر جهان کرده است و شیعه و سنی از این مصیبت بزرگی که بر سر مردم مظلوم عراق آمده اندوهگین هستند.

لذا رهبران و علمای اسلام به عنوان کسانی که در مقایسه با دیگر افراد جامعه از معرفت و شناخت بیشتری نسبت به اسلام برخوردارند، نقش و جایگاه اساسی در ایجاد وحدت امت اسلامی با توجه به اتفاقات و ظهور جریان های مریضی همچون سلفی های افراطی و تکفیری ها بخصوص دولت به اصطلاح اسلامی عراق و شام (داعش) پیدا می کنند.

در چند مولفه کوتاه، به واکاوی ابعاد نقش ویژه علمای اسلام با توجه به اتفاقات و حوادث رخ داده در جهان اسلام اشاره می کنم:

1-نقش تاریخی علمای اسلامی، در ریشه کن کردن “حرکت های اسلامی غربی”

در طول تاریخ اسلام، بیشترین نقش در مبارزه با جریان های نوظهور و منحرف افراطی را، عالمان دین و رهبران دینی جامعه برعهده داشتند. این اشخاص همچنین در مبارزه با ظلم و ستم حاکمان مستبد و خودکامه و همچنین در راه وحدت اسلامی و به خصوص اتحاد و برادری شیعه و سنی، فعالیت های زیادی در حوزه نظری و عملی انجام دادند و در واقع همواره پرچمدار قیام علیه جنبش های اجتماعی ضد اتحاد مذاهب اسلامی بودند.

تلاش های علمایی همچون امام خمینی(ره)، حسن البنا و عبدالرحمن کواکبی مصداق بارز نقش رهبران دینی جامعه در راه مبارزه با حرکت های اسلامی غربی بود، و اینک تحولات جهان اسلام چه در نهضت بیداری اسلامی و چه در بحران های کشورهای اسلامی همچون عراق، نمی تواند از حضور رهبران و عالمان دینی بی نیاز باشد.

اهمیت این مساله آن جا روشن می شود که بدانیم در بعضی از کشور های اسلامی از جمله عربستان، حاکمان با حمایت و جهش دادن گروه هایی همچون تکفیری و سلفی های افراطی، بعضی از عالمان دینی را نیز با خود هم جهت ساخته اند و بعضاً حتی در ابتدا به عنوان موید حرکت های اسلامی غربی، فتاوایی صادر کرده و مردم را از مبارزه با این جریان های خطرناک برحذر داشته اند.

اما حال که مساله ی وحدت مسلمین در ابعاد گسترده ای ما بین علما بحث و تبادل نظر خواهد شد،(همچون کنفرانس وحدت اسلامی) و هویت و ذات خبیث این جریان ها نیز تبیین گشته است، هدایت صحیح امت اسلامی باید به عالمان دینی بازگردد تا کشور های غربی نتوانند در بین فقهای اسلامی نفوذ کنند.

2- از یاد نبردن نهضت اصیل بیداری اسلامی و طراحی نظام سیاسی جدید، مبتنی بر اسلام

حال که در بعضی از کشور های اسلامی، نسیم بیداری امت با محوریت اسلام رخ داده است و در کشور هایی هنوز مبارزه با نظام های فاسد دیکتاتور وجود دارد، علمای اسلامی رسالت تاریخی و سنگینی را برعهده دارند و باید به انجام برسانند.

در سخنان سال قبل رهبر معظم انقلاب با مدعوین کنفرانس وحدت اسلامی این نکته بسیار بارز بود که علمای اسلامی باید با تلاشی عالمانه و مبتنی بر عقل و تمسک به قرآن مجید و سنت نبوی به عنوان منابع اصیل اسلامی، و توجه به نیاز های امروز جوامع اسلامی و ظهور و بروز جریان های نوظهور و افراطی، به طراحی نظام سیاسی جدید، کارآمد و اسلامی دست بزنند. چنانچه علمای اسلام از این رسالت بزرگ تخطی کنند و یا بی توجه از این مسئله عبور کنند، دوباره شاهد نسخه های غیر اسلامی همچون لیبرال دموکراسی خواهیم بود که جریان های مریض دیگری همچون تکفیری و سلفی را به خور جامعه اسلامی خواهند داد.

 3- موضع گیری صریح علمای اسلام، با جریان های اسلام آمریکایی و سلفی

دو خط انحرافی و ملحد در برابر جریان اخوت و برادری اسلامی از گذشته ها وجود داشته و دارد که یکی جریان روشنفکران غرب زده است که با لباس دین، هر آنچه را که از ظواهر دینی لازم الرعایه است را منکر شده و در عرصه های حکومت و سیاست نیز در برابر حاکمان غربی و ضد دینی منفعلانه از میدان بیرون رفته و بلکه تایید کننده ی نظام های غیرالهی نیز بوده و هستند و از سویی دیگر، جریان سلفی های افراطی است که در ابتدای یادداشت به آن اشاره شد که در عرصه حاکمیت نیز، دست به طراحی مدل هایی مانند طالبانیسم زده اند.

کنفرانس وحدت اسلامی و اجتماع نخبگان و عالمان اسلامی از کشورهای مختلف، فرصت مناسبی را فراهم خواهد آورد تا در فضایی عالمانه، راهکارهایی برای مبارزه عملیاتی با جریانات انحرافی و وحشی همچون داعش که قصد ناپسند جلوه دادن اسلام ناب محمدی(ص) و حکومت اسلامی را دارند اتخاذ شود.

علمای اسلامی با تقویت وحدت و همدلی در میان مذاهب اسلامی، راه های رسیدن به آرمان امت واحده را فراهم می سازند، به راستی که این فضای سرشار از وحدت امت اسلامی، می تواند عرصه را برجریانات تکفیری و ضد وحدت اسلامی تنگ کند و همچنین تلاش رسانه نماهای این جریانات و سرویس های جاسوسی وابسته به بیگانگان، که از ابتدای آغاز بیست و هشتمین کنفرانس وحدت اسلامی در رسانه های خود، شروع به فاز جدید اسلام هراسی کرده اند را بی نتیجه بگذارد.

4- شناساندن عالم نمایان مزدور و ناآگاه به مردم جامعه

یکی از موضوعاتی که شاید خلاء موضوعی آن معمولا در چنین کنفرانس هایی احساس می شود و جا دارد که علمای اسلام روی آن حساب ویژه ای باز کنند، تبیین و روشن ساختن عملیات جدید غرب علیه اسلام است که با تربیت عالم نمایان مزدور و ناآگاه آغاز شده که در این زمینه هزینه های کلانی کرده و هم اکنون در بعضی از کشور های اسلامی این افرادِ به ظاهر عالم و تربیت شده غرب، در مدارس علمیه فعال هستند و بایستی علمای اسلام در میان مسلمانان، این عالمان مزدور را شناسایی و برای مردم تبیین سازند.

پیامبر مکرم اسلام می فرمایند:”اِذا فَسَدَ العالِم، فَسَدَ العالَم”

دانشجوی کارشناسی ادیان و مذاهب دانشگاه مذاهب اسلامی تهران

انتهای پیام/