به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ روز گذشته شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۴، فضای حرم مطهر حضرت امام خمینی (ره) نفسی معنوی و تاریخی گرفت؛ زمانی که حضرت آیت‌الله خامنه‌ای — رهبر معظم انقلاب — در طلیعه جشن‌های دهه فجر، با حضوری خلوصانه در مرقد بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، با قرائت فاتحه و اقامه نماز، به مقام شامخ امام راحل ادای احترام کردند. در این مراسم، برای روح امام کبیر، مجاهدان و شهدای انقلاب، علوّ درجات مسئلت شد — و حرم، تنها با حضور رهبر، شاهد لحظه‌ای بود که گذشته و حال، در آینده‌ای مقاومت‌آمیز، گره خورد.
روز بعد، یکشنبه ۱۲ بهمن، حرم مطهر دوباره میزبانی از هزاران هموطن شد؛ مردمی که از سراسر ایران، با عشقی عمیق به امام و انقلاب، پا به این حریم مقدس گذاشتند. در این مراسم گرامیداشت چهل‌وهفتمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، سیدحسن خمینی — نوه امام راحل و تولیت حرم مطهر — سخنانی تاریخی و پرمعنا ایراد کرد که ریشه‌های انقلاب را بازگو کرد و هشدارهایی آینده‌نگرانه درباره توطئه‌های دشمن مطرح نمود.
در ابتدای سخنان خود، وی گفت: «انقلاب اسلامی ایران، انقلابی است که نه مستند به قدرت خارجی بود، و نه پس از یک فروپاشی داخلی یا جنگ‌های داخلی پدید آمد. این انقلاب، در حالی پیروز شد که حکومت وقت، با تمام قوا، مورد تأیید و حمایت آمریکا، شوروی و انگلیس بود — و هیچ جنگ داخلی پیشینی هم در کار نبود.»
وی افزود: «باید واقعاً بنشینیم و تحلیل کنیم: چه اتفاقی افتاد که یک پیرمرد با نام خدا، در بیرون مرزها — در عراق — با مجموعه‌ای از شاگردان که در اقصی نقاط کشور پراکنده بودند، حرکتی آفرید که جهان را لرزاند؟»
سیدحسن خمینی تأکید کرد که: «این انقلاب، با محوریت مساجد حرکت کرد. و هیچ حسی، در هیچ دوره‌ای، نتوانست در این خواسته — یعنی اکثریت‌بودن انقلاب — تردید ایجاد کند.»
وی با استناد به تحلیل میشل فوکو، جامعه‌شناس فرانسوی، گفت: «فوکو، انقلاب ایران را ‘سیل خروشانی’ خواند — سیلی که از کانون مساجد، و توسط مردمی یکپارچه، به رهبری ‘پیرمردی با نام خدا’، شکل گرفت.»
در ادامه، نوه امام راحل به «دو تلخی تاریخی» اشاره کرد که ریشه‌های انقلاب را رقم زد: «یکی از بزرگ‌ترین علل وقوع انقلاب، تحقیر تاریخی ملت ایران توسط قدرت‌های خارجی در طول دویست سال بود.»
وی از نمونه‌های دردناک این تحقیر یاد کرد: «جدا شدن بخش‌هایی از خاک ایران در قراردادهای گلستان و ترکمانچای، واگذاری منابع ملی — مثل نفت — در قرارداد دارسی، و تشکیل پلیس جنوب توسط انگلیس. حتی آزادیخواهان دوره مشروطه، آزادی را در باغ سفارت انگلیس جستجو می‌کردند!»
سیدحسن خمینی با انتقاد از «خودکم‌بینی» سیاستمداران گذشته، گفت: «آن‌ها راه نجات را در اتکا به یکی از قدرت‌های جهانی می‌دیدند. اما مرحوم مدرس می‌گفت: ‘موازنه را رعایت کنید — اما موازنه منفی؛ نه به روس امتیاز بدهید، نه به انگلیس. روی پای خودتان بایستید.’»
وی خاطره‌ای از آخرین سفیر آمریکا در زمان شاه بیان کرد: «او از تماس‌های مکرر کارتر با شاه برای ابراز حمایت خبر می‌داد. تاریخ ما تا انقلاب، آمیخته با دو تلخی بود: اول، سپردن اختیار کشور به خارجی‌ها؛ و دوم، این باور که حتی ایران‌دوست‌ها هم فکر می‌کردند راه از مسیر بیگانه می‌گذرد.»
سپس، با تأکید بر تمایز امام خمینی (ره) با دیگر رهبران تاریخی، گفت: «تمایز امام خمینی (ره) با دیگر رهبران سیاسی تاریخ ایران، در نفی کامل این نگاه و تکیه بر خدا و مردم بود. امام به مردم گفت: ‘ما دهان خارجی را می‌زنیم، دست خارجی را اگر به سمت ما دراز شود، قطع می‌کنیم… فقط به اتکای خدا و مردم.’»
وی نمونه‌ای از این استقلال‌طلبی را بیان کرد: «سفیر شوروی سابق، پیام هیئت رئیسه شوروی را برای امام آورد. امام فرمودند: ‘اگر به افغانستان حمله کنید، همان‌گونه که در مقابل آمریکا ایستادیم، در مقابل شما هم می‌ایستیم.’»
در بخش پایانی سخنان خود، سیدحسن خمینی به حوادث اخیر کشور اشاره کرد و هشدار داد: «هدف اصلی دشمنان امروز، براندازی، تجزیه و غارت منافع کشور است — و راه آن، تفرقه‌اندازی میان مردم است.»
وی از همه خواست: «با نگاه برادری با یکدیگر رفتار کنید — و مراقب باشید در پازل دشمن، بازی نکنید.»
وی تأکید کرد: «امروز هم چشم هیچ‌یک از مسئولان کشور به خارجی نیست. خارجی، برای ما در هیچ دوره‌ای نه سعادت آورده، نه سلامت، نه رفاه و نه آزادی.»
در پایان، با دعا برای شهدا و سلامت رهبری، ابراز امیدواری کرد: «قدرت‌گیری روزافزون انقلاب، حماسه‌آفرینی‌های مردم در ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴ را تقویت کند و طومار دسیسه‌های آینده دشمنان را نیز در هم بپیچد.»
به گزارش راه دانا؛ این دو روز — ۱۱ و ۱۲ بهمن — نه تنها یادبودی بر پیروزی انقلاب بود، بلکه یادآوری زنده‌ای از ریشه‌های استقلال‌طلبانه آن بود: استقلال، تکیه بر مردم، و نفی وابستگی به خارج و این پیام، در آستانه دهه فجر و پس از همبستگی مردم در ۲۲ دی، بیش از هر زمان دیگر، ضروری و الهام‌بخش است.
ارسال دیدگاه