به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در حدیثی، با اشاره به غیبت حضرت مهدی(عج)، از فراگیر شدن فتنه‌ها، انکار امامت و در عین حال تداوم حضور حجت الهی در میان مردم تا زمان ظهور سخن می‌گویند.
این روایت، تصویری کلی از دوران غفلت و فتنه پیش از ظهور ارائه می‌دهد و در عین حال بر تداوم حضور و امید پنهان به منجی الهی تأکید می‌کند.
به به قسمت از حدیثی مفصل و زیبا از امیرالمومنین در مورد بشارت به ظهور منجی اشاره خواهیم کرد.
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:
مخاطب: حُذیفة بن یمان.
ابتدا توصیه‌ای به حُذیفه در رابطه با در نظر گرفتن ظرفیت و قابلیت افراد در بیان حقایق، به ویژه فضائل اهل‌بیت علیهم‌السلام دارند.
در ادامه به کوتاهی مردم اشاره می‌کنند که در نتیجه ظالمان قدرت می‌گیرند و اهل بیتش یکی پس از دیگری به شهادت می‌رسند تا می‌رسد به خاتم اوصیاء، حضرت مهدی با این تعبیر: ...حَتَّی إِذَا غَابَ الْمُتَغَیِّبُ مِنْ وُلْدِی عَنْ عُیُونِ النَّاسِ..... تا آن زمان که غائب شونده از فرزندانم از دیدگان مردم غائب شود و فتنه و بلا جامعه را در برمی‌گیرد و به شیعیان ناسزا می‌گویند و (امت) به خیال باطلشان گمان می‌کنند حجتی وجود ندارد و امامت باطل شده است.
اما قسم به پروردگار علی، حجت خدا پایدار است و در مسیرها (خیابان ها) حرکت می‌کند و در مجالس حضور می‌یابد و در شرق و غرب این عالم در پی انجام مأمویت الهی خود در رفت و آمد است بر مردم سلام می‌کند در حالی که او را نمی‌شناسند؛ می‌بیند ولی دیده نمی‌شود تا زمانی که وقتش (ظهورش) برسد و منادی از آسمان ندا دهد.
سپس فرمودند: آگاه باشید آن زمان روز شادی فرزندان علی و پیروانش است.۱
پی‌نوشت:
۱. نعمانی، الغیبة، ص۱۴۲، باب۱۰، ح۳
ارسال دیدگاه