به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در حالی که جنگ غزه همچنان ادامه دارد، نشانه‌های عقب‌نشینی اقتصادی چین از اسرائیل آشکارتر شده است. کیبوتص حانیتا، شهرک کوچکی نزدیک مرز لبنان، از صندوق سرمایه‌گذاری چینی Ballet Vision شکایت کرده و خواستار پرداخت حدود ۱۱ میلیون دلار بابت خرید سهام باقی‌مانده کارخانه Hanita Lenses شده است.
طبق اسناد دادگاه ناحیه‌ای تل‌آویو، این صندوق که ۸۰ درصد سهام کارخانه را در اختیار دارد، با وجود ضرب‌الاجل دسامبر ۲۰۲۵، از تکمیل معامله خودداری کرده است. دلیل رسمی: اسرائیل دیگر «منطقه‌ای پرخطر» است. رسانه اسرائیلی «وای‌نت» گزارش داد که صندوق در پاسخ رسمی خود به محدودیت‌های سیاسی و مقرراتی پکن اشاره کرده و از زمان آغاز جنگ در اکتبر ۲۰۲۳، چین اسرائیل را در رده مناطق پرریسک قرار داده و سرمایه‌گذاری جدید را ممنوع کرده است.
کامنت‌های کاربران اسرائیلی زیر این خبر نشان‌دهنده نگرانی شدید از توقف سرمایه‌گذاری چین است. این پرونده کوچک، تصویری بزرگ‌تر را نشان می‌دهد: عقب‌نشینی تدریجی پکن از تل‌آویو در میانه جنگ، فشارهای ژئوپلیتیک و شکاف‌های سیاسی رو به گسترش.
این شکاف تابستان ۲۰۲۵ آشکارتر شد. روزنامه اورشلیم پست در ۲۴ ژوئیه گزارشی با تیتر «تایوان در کنار اسرائیل ایستاد، حالا نوبت ماست» منتشر کرد. اندکی بعد، ۷۲ عضو کنست با امضای بیانیه‌ای خواستار مشارکت تایوان در نهادهای بین‌المللی مانند سازمان جهانی بهداشت و ایکائو شدند و حذف این جزیره از سازوکارهای جهانی را محکوم کردند. ابتکار این بیانیه به بوآز توپوروفسکی از حزب یش آتید و اوهاد تال از حزب صهیونیست مذهبی نسبت داده شد. نماینده تایوان این اقدام را «تاریخی» و نماد همبستگی دموکراسی‌ها خواند.
اما برای پکن، تایوان فقط یک موضوع دیپلماتیک نیست؛ هسته‌ای از منافع راهبردی و خط قرمز سیاسی است. واکنش چین تند بود. سخنگوی سفارت چین در تل‌آویو در همان تاریخ پرسید چه کسانی بر امضاکنندگان بیانیه تأثیر گذاشته‌اند و چرا آنها پس از سفر به تایوان، این جزیره را «کشور» نامیده‌اند. او این رفتار را در تضاد آشکار با سیاست «چین واحد» توصیف کرد و گفت این «خودفریبی محض» است.
این تنش‌ها روی زمینی شکل می‌گیرد که از قبل ناهموار شده بود. پس از عملیات طوفان‌الاقصی، چین از محکوم‌کردن مقاومت فلسطین خودداری کرد و دوباره بر راه‌حل دو دولت تأکید گذاشت؛ موضعی که در تل‌آویو با نارضایتی روبه‌رو شد. حمایت‌های دیپلماتیک پکن از ایران، از جمله اظهارات نماینده چین در سازمان ملل پس از حمله ایران در آوریل ۲۰۲۴، شکاف را عمیق‌تر کرد.
حتی در حوزه نرم، تعطیلی شعبه دانشگاه تجارت و اقتصاد بین‌الملل چین در شهر پتخ‌تیکوا پس از چهار سال فعالیت و سقوط محبوبیت چین در افکار عمومی اسرائیل از ۶۶ درصد در سال ۲۰۱۹ به ۱۶ درصد در سال ۲۰۲۴ (به روایت مؤسسه INSS)، نشانه‌های همین سردی روابط است.
اقتصاد نیز از سیاست جدا نمانده است. سال‌هاست گزارش‌هایی منتشر می‌شود که نشان می‌دهد فشار آمریکا، حضور چین در زیرساخت‌های حیاتی اسرائیل را محدود کرده است. اکونومیست در ۲۰۲۱ به نقل از یک مقام اسرائیلی نوشت واشنگتن روشن کرده که مشارکت چینی‌ها در این حوزه‌ها را نمی‌پذیرد.
برای پکن، شریکی که تا این حد تحت تأثیر سیاست‌های آمریکا است، دیگر چندان قابل اتکا به نظر نمی‌رسد. پرونده کیبوتص حانیتا مثل یک برش میکروسکوپی از همین تصویر بزرگ است: سرمایه‌گذاری که متوقف می‌شود، قراردادی که اجرا نمی‌شود و استدلالی که همه چیز را به «ریسک سیاسی» گره می‌زند.
همزمان، نزدیکی فزاینده اسرائیل به هند و حمایت از طرح کریدور IMEC که رقیبی برای ابتکار کمربند و جاده چین است، نشان می‌دهد دو طرف نه‌فقط از هم دور می‌شوند، بلکه در دو مسیر متفاوت حرکت می‌کنند.
شاید هنوز کسی در پکن یا تل‌آویو رسماً از «پایان شراکت راهبردی» حرف نزده باشد، اما وقتی سرمایه‌گذار چینی ترمز می‌کشد، دیپلمات‌ها تند می‌شوند و سیاستمداران اسرائیلی به سمت تایوان و هند متمایل‌تر می‌شوند، پیام روشن است: روابط اقتصادی چین و اسرائیل در حال سرد شدن است و این روند احتمالاً ادامه خواهد یافت.
ارسال دیدگاه