به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ این ویژگی‌های تازه‌کشف‌شده که در دایناسورهای غیرپرنده وجود ندارند اما در پرندگان امروزی بسیار رایج‌اند، احتمالاً به آرکئوپتریکس کمک می‌کرده‌اند تا غذا را بهتر به دست آورد، آن را جابه‌جا کرده و هضم کند. این یافته‌ها در مقاله‌ای که ۲ فوریه در مجلهٔ The Innovation منتشر شد، ارائه شده‌اند.
از جملهٔ این ویژگی‌های تازه‌کشف‌شده، استخوان کوچکی است که نشان می‌دهد آرکئوپتریکس زبانی بسیار متحرک داشته است. پژوهشگران همچنین آثار بافت نرمِ عجیبی را شناسایی کردند که آن‌ها را به‌عنوان پاپیلاهای دهانی تفسیر کرده‌اند؛ برجستگی‌های کوچک و دندان‌مانندی روی سقف دهان.
در نهایت، تیم پژوهشی «حفره‌های غیرمعمولی» را نزدیک نوک آروارهٔ آرکئوپتریکس یافت که نشان‌دهندهٔ ساختاری پرعصب است و ممکن است نمونهٔ اولیه‌ای از چیزی باشد که در پرندگان امروزی «اندام نوک‌منقار» نامیده می‌شود.
اهمیت این ویژگی‌ها
شناسایی این ویژگی‌ها در آرکئوپتریکس نشان‌دهندهٔ نخستین حضور آن‌ها در تاریخ فسیلی است. این موضوع نشان می‌دهد که این خصوصیات احتمالاً هم‌زمان با ظهور دایناسورهای پرنده تکامل یافته‌اند؛ فرایندی که تصور می‌شود در اواخر ژوراسیک (حدود ۱۶۱٫۵ تا ۱۴۳ میلیون سال پیش) رخ داده باشد.
آرکئوپتریکس؛ یکی از نخستین پرندگان
پرندگان امروزی تنها شاخهٔ بازمانده از دایناسورها پس از انقراض بزرگ ۶۶ میلیون سال پیش هستند. آرکئوپتریکس که حدود ۱۵۰ میلیون سال پیش در آلمان امروزی زندگی می‌کرد، یکی از قدیمی‌ترین و شاید نخستین دایناسورهایی است که می‌توان آن را در تعریف گسترده به عنوان «پرنده» به حساب آورد؛ هرچند احتمالاً نخستین پرندهٔ تکامل‌یافته نبوده است.
پژوهش‌ها همچنین نشان می‌دهند که آرکئوپتریکس احتمالاً نیای مستقیم پرندگان امروزی نیست. محققان می‌گویند آرکئوپتریکس نخستین دایناسور شناخته‌شده‌ای است که شواهد خوبی از پرواز فعال با کمک پرها دارد، هرچند این پرواز احتمالاً کوتاه و محدود بوده است.
چگونه این ویژگی‌ها کشف شدند؟
این ویژگی‌های تازه زمانی آشکار شدند که پژوهشگران در حال آماده‌سازی و بررسی نمونهٔ فسیلی آرکئوپتریکس در موزهٔ فیلد بودند؛ نمونه‌ای که نخستین‌بار در سال ۲۰۲۵ به‌طور علمی توصیف شد.
پاپیلاهای دهانی در پرندگان به گرفتن شکار و هدایت غذا به درون گلو کمک می‌کنند. این نخستین‌بار است که چنین ساختارهایی در فسیل‌ها ثبت شده‌اند. زبان انعطاف‌پذیر نیز احتمالاً به آرکئوپتریکس کمک می‌کرده تا غذا را بگیرد و آن را جابه‌جا کند.
اندام نوک‌منقار در پرندگان امروزی اطلاعات حسی بیشتری فراهم می‌کند و در کارهایی مانند جست‌وجوی غذا نقش دارد.
ارسال دیدگاه