به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شورای موقت رهبری روز شنبه 10 اسفند 1404 برای اولین بار از زمان تصویب آن در جریان بازنگری قانون اساسی در سال 1368، تشکیل شد.
با توجه به جدید بودن این شورا، برای بسیاری پرسش هایی در مورد آن وجود دارد از جمله این که این شورا چیست؟ برای چه موقعیت هایی شکل گرفته؟ و چه وظایفی بر عهده دارد؟ در ادامه با رجوع به قانون اساسی به این سه پرسش توضیح و پاسخ داده شده است.
رهبری: "رهبر" و "رهبری شورایی"
«قانون اساسی» مصوب سال ۱۳۵۸، در خصوص مقام «رهبری» دو حالت را پیش‌بینی کرده بود: رهبری فرد واحد و رهبری شورایی.
اصل پنجم مقرر می‌داشت: «در زمان غیبت حضرت ولی‌عصر (عجل‌الله تعالی فرجه) در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امت برعهده‌ی فقیه عادل و با تقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر است که اکثریت مردم او را به رهبری شناخته و پذیرفته باشند و در صورتی که هیچ فقیهی دارای چنین اکثریتی نباشد، رهبر یا شورای رهبری مرکب از فقهای واجد شرایط بالا، طبق اصل یک صد و هفتم عهده‌دار آن می‌گردد».
اصل یکصد و هفتم قانون اساسی نیز که چگونگی و روند انتخاب رهبر از سوی مجلس خبرگان رهبری را بیان داشته در پایان چنین مقرر می‌دارد: «...هرگاه یک مرجع را دارای برجستگی خاص برای رهبری بیابند، او را به عنوان رهبر به مردم معرفی می‌نمایند وگرنه سه یا پنج مرجع واجد شرایط رهبری را به عنوان اعضای شورای رهبری تعیین و به مردم معرفی می‌کنند».
عبارات دو اصل مزبور در انتخاب رهبر، اولویت را به انتخاب فرد واحد داده است و تنها در صورتی که فردی واحد در معرض گزینش و انتخاب مجلس خبرگان قرار نگرفت، سه یا پنج نفر از مراجع واجد شرایط به عنوان شورای رهبری، وظایف و صلاحیت‌های رهبری را عهده‌دار می‌گردند.
حذف "رهبری شورایی"
از زمان تصویب قانون اساسی در سال 1358 تا زمان بازنگری آن در سال ۱۳۶۸، مجالی برای تشکیل شورای رهبری پیش نیامد.
پس از رحلت رهبر فقید انقلاب هم انتخاب آیت الله خامنه ای به عنوان رهبر جدید، به همان حالت نخست یعنی انتخاب فرد واحد صورت گرفت.
در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸، از جمله تغییراتی که در قانون اساسی صورت پذیرفت، حذف "رهبری شورایی" بود.
به این ترتیب که با اصلاح اصول پنجم و ۱۰۷ قانون اساسی، تعیین رهبری تنها با انتخاب فرد واحد مورد توجه قرار گرفت و حالت "رهبری شورایی" حذف شد.
رهبری: "رهبر" و "رهبری شورایی"
«قانون اساسی» مصوب سال ۱۳۵۸، در خصوص مقام «رهبری» دو حالت را پیش‌بینی کرده بود: رهبری فرد واحد و رهبری شورایی.
اصل پنجم مقرر می‌داشت: «در زمان غیبت حضرت ولی‌عصر (عجل‌الله تعالی فرجه) در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امت برعهده‌ی فقیه عادل و با تقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر است که اکثریت مردم او را به رهبری شناخته و پذیرفته باشند و در صورتی که هیچ فقیهی دارای چنین اکثریتی نباشد، رهبر یا شورای رهبری مرکب از فقهای واجد شرایط بالا، طبق اصل یک صد و هفتم عهده‌دار آن می‌گردد».
اصل یکصد و هفتم قانون اساسی نیز که چگونگی و روند انتخاب رهبر از سوی مجلس خبرگان رهبری را بیان داشته در پایان چنین مقرر می‌دارد: «...هرگاه یک مرجع را دارای برجستگی خاص برای رهبری بیابند، او را به عنوان رهبر به مردم معرفی می‌نمایند وگرنه سه یا پنج مرجع واجد شرایط رهبری را به عنوان اعضای شورای رهبری تعیین و به مردم معرفی می‌کنند».
عبارات دو اصل مزبور در انتخاب رهبر، اولویت را به انتخاب فرد واحد داده است و تنها در صورتی که فردی واحد در معرض گزینش و انتخاب مجلس خبرگان قرار نگرفت، سه یا پنج نفر از مراجع واجد شرایط به عنوان شورای رهبری، وظایف و صلاحیت‌های رهبری را عهده‌دار می‌گردند.
حذف "رهبری شورایی"
از زمان تصویب قانون اساسی در سال 1358 تا زمان بازنگری آن در سال ۱۳۶۸، مجالی برای تشکیل شورای رهبری پیش نیامد.
پس از رحلت رهبر فقید انقلاب هم انتخاب آیت الله خامنه ای به عنوان رهبر جدید، به همان حالت نخست یعنی انتخاب فرد واحد صورت گرفت.
در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸، از جمله تغییراتی که در قانون اساسی صورت پذیرفت، حذف "رهبری شورایی" بود.
به این ترتیب که با اصلاح اصول پنجم و ۱۰۷ قانون اساسی، تعیین رهبری تنها با انتخاب فرد واحد مورد توجه قرار گرفت و حالت "رهبری شورایی" حذف شد.
ارسال دیدگاه