از تغییر کدام رژیم حرف می‌زنی!؟

هادی ابراهیمی کیاپی-شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ای مستِ باده‌ی قدرت و ای غرق در توهمات بی‌پایان، تو که دستانت تا مرفق به خون کودکان بی‌گناه ایران، غزه و لبنان آغشته است، شماهایی که نامتان در تاریخ با واژگانی چون کودک‌کش و جنایتکاران جنگی گره خورده است، با کدام جرأت از تغییر نظامی سخن می‌گویید که ریشه‌هایش در خون شهیدان و رگ‌های غیورترین مردان و زنان تاریخ می‌تپد؟ آیا چشمان نابینایتان حقیقت جاری در کف خیابان‌های تهران و جای‌جای این خاک پرگهر را نمی‌بیند؟ اینجا زندگی جاری است. نه از جنایت‌کارانی همچون شما ترس داریم و نه از هیاهوی‌تان واهمه‌. اما کمی آنسوتر چطور؟ آیا خبر داری در سرزمین‌های اشغالی، شرکای جرمت چگونه مانند موش‌های هراسان در اعماق پناهگاه‌های تاریک خزیده‌اند؟ صدای آژیر‌های ممتد، موسیقی زندگی کسانی شده که گمان می‌کردند با ظلم می‌توانند خانه‌ای ابدی بنا کنند.
ترامپ جنایتکار! از فرماندگانت بپرس که شب‌ها چگونه با کابوس موشک‌های نقطه‌زن ایران، سر بر بالین می‌گذارند. آیا از پایگاه‌هایت در منطقه خبر داری؟ همان‌ جایی که قرار بود دژ تسخیرناپذیر تو باشد، اکنون به لطف موشک‌های ایران به جهنم‌کده‌ای مبدل شده که دود باروت و آتش پهپادهای ایران، افقش را تیره‌وتار کرده است. پهپادهایی که لرزه بر اندام گران‌ترین سامانه‌های پدافندی‌تان انداخته‌اند و آسمان منطقه را به تسخیر اراده‌ نیروهای مسلح ایران درآورده‌اند. هر نقطه‌ای که بوی تجاوز بدهد، برای سربازانت به قتلگاهی بدل خواهد شد که راه گریزی از آن نیست.
راستی، از آن ناوهای هواپیمابر غول‌پیکرت چه خبر؟ همان‌هایی که با هر تشر تو، قرار بود لرزه بر دلها بیندازند. اکنون در کدام اقیانوس دور دست، هزاران مایل خارج از برد موشک‌های ما پناه گرفته‌اند؟ آنها دیگر نه ابزار قدرت، که تابوت‌های آهنی متحرکی هستند که از بیم خشم نیروهای مسلح ایران، به آبهای سرد و دورافتاده عقب‌نشینی کرده‌اند.
ترامپ جنایتکار، تو که کارنامه‌ات سرشار از لجنزار و سیاهی است، تو که نامت با رسوایی‌های اخلاقی و جنایات ضدبشری در جزیره اپستین گره خورده، چگونه دم از آزادی و تغییر می‌زنی؟ بدان و آگاه باش که ایران سرزمین تسلیم نیست، اینجا قلمرو شیرانی است که با هر غرش موشکی‌شان، کاخ‌های شیشه‌ای تو را به لرزه در می‌آورند. ما ایستاده‌ایم؛ با اشکی در چشم برای شهیدانمان و با مشتی گره‌کرده برای دشمنان‌مان. مقتدرتر از همیشه، با نگاهی رو به افق‌های روشن و تو تنها شاهد سوختن پایگاه‌های‌تان در منطقه و فریاد و ناله سربازانت خواهی بود. این است پاسخ ملتی که شهادت را سعادت می‌داند.
در اخر شايسته است اشاره کنم که من در برابر عظمت نیروهای مسلح ایران، زانو می‌زنم و با تمام وجود، دست و بازوی تک‌تک غیور مردان نیروهای مسلح‌ کشورم را می‌بوسم. همان‌هایی که شبها بیدار می‌مانند تا کودکان ما در آرامش بخوابند. درود بر آن انگشتانی که شاسی پرتاب موشک‌های عزت را می‌فشارند و پایگاه‌های جنایتکاران و شهرک‌های غصبی صهیونیست‌ها را به جهنم تبدیل می‌کنند. شما نه فقط سرباز، که نگهبانان شرف یک ملت هستید. قلبی که برای ایران می‌تپد، مدیون صلابت شماست