به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا در سخنرانی چهارشنبه شب بار دیگر مدعی شد که جنگ با ایران تقریبا به پیروزی رسیده اما از آغاز این درگیری یک‌ماهه، او بارها اعلام پیروزی کرده است، از جمله ۱۰ روز پس از اولین حملات گفت: اهداف جنگ «تکمیل شده است»، ۱۱ روز بعد با هزاران حمله ادعای «پیروزی نظامی» کرد و در روز بیست‌وهشتم گفت دو هفته از برنامه جلوتر هستند. این الگوی تکرارشونده نشان‌دهنده تلاش برای تثبیت روایت پیروزی‌های قریب‌الوقوع است.
مجله نیویورک با این مقدمه نوشته است:: «ترامپ به شدت تلاش می‌کند از شیوه‌ای که آمریکایی‌ها پس از ۱۱ سپتامبر یاد گرفته‌اند جنگ‌ها را مدیریت کند. او می‌ترسد که اگر کشور را وارد بن‌بستی دیگر با جنگی ابدی کند، رای‌دهندگان عمدتا او را رد کنند. از این رو راه‌نجاتی که می‌بیند این است که اگر زمان و حواس‌پرتی کافی فراهم کند، مردم ممکن است به سادگی فراموش کنند که جنگی در جریان است. راهبرد او در دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش مشابه تاکتیک‌های روابط عمومی در داخل کشور است؛ آن‌قدر سریع و زیاد خرابکاری کند که هیچ‌کس نتواند روند وقایع را دنبال کند یا برای آن اهمیت قائل شود.
با این حال نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد این رویکرد با چالش روبه‌روست. نظرسنجی پیو در اواسط مارس نشان داد ۵۹ درصد آمریکایی‌ها تصمیم ترامپ برای استفاده از نیروی نظامی علیه ایران را اشتباه می‌دانند و پاسخ‌دهندگان ۲ برابر بیشتر معتقدند جنگ خوب پیش نمی‌رود. نظرسنجی موسسه ایپسوس نیز نشان داد ۵۵ درصد با اعزام نیروی زمینی مخالفند. این یافته‌ها با کاهش شدید محبوبیت ترامپ همزمان با افزایش تلفات انسانی و مالی جنگ هم‌خوانی دارد.»
در ادامه این یادداشت مطرح شد: «در حال حاضر مردم هنوز از منظر اخلاقی از وقوع این جنگ عصبانی هستند. حتی اگر خشم عمومی فروکش کند، پیامدهای اقتصادی ادامه می‌یابد؛ محبوبیت ترامپ در موضوع کلیدی اقتصاد سقوط کرده، چراکه محاصره تلافی‌جویانه تنگه هرمز توسط ایران، میانگین قیمت هر گالن بنزین را به بالای ۴ دلار رسانده است.
این رسانه آمریکایی در پایان نوشت: «ترامپ که راه‌های خروجش از جنگ علیه ایران در حال بسته شدن است، علاقه دارد جنگ در ابهام پایان یابد و به "صدایی در پس‌زمینه" تبدیل شود، همان‌طور که جنگ افغانستان در نهایت به پس‌زمینه ذهنی مردم تبدیل شد. کمتر کسی در آمریکا بود که تا سال ۲۰۲۱ آخرین توجیه اعزام نیرو به افغانستان را بداند. درس ترامپ از افغانستان این نیست که جنگ ذاتا بد است، بلکه جنگی برای رئیس‌جمهور فاجعه‌بار است که هم در کانون توجه باشد و هم فاقد پیروزی قاطع. اکنون سوال این است که او برای جلوگیری از چنین تحقیری در جنگی که روزبه‌روز حل‌نشدنی‌تر می‌شود تا کجا پیش خواهد رفت.
تمرکز دولت بر حملات مرگبار و عدم اعلام رسمی جنگ بیشتر ناشی از سطح درک ترامپ و متحدانش از علل نارضایتی مردم از جنگ‌های افغانستان و عراق است؛ کلید موفقیت آن‌ها این است که مردم نتوانند درک خوبی از آنچه رخ می‌دهد، داشته باشند. هر تصمیم ترامپ در ایران پیامدی دارد که اهداف اولیه جنگ را بازتعریف می‌کند. اعزام قریب‌الوقوع ۴ هزار نیروی زمینی جدید در حالی به عنوان نقطه بازگشت ناپذیر مطرح می‌شود که ۱۳ نظامی آمریکایی قبلا کشته شده‌اند. بزرگ‌ترین خطر در ابهام فرو بردن جنگ‌ها این است که مزایای سیاسی آن بدون هیچ دستاورد مشخصی خودبه‌خود مسکوت بماند که در این صورت توقف جنگ، تنها راه برای پنهان سازی باخت و تحقیر واقعی خواهد بود.»
ارسال دیدگاه