به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در حالی که دو ماه از فجایع «جنگ تحمیلی رمضان» و شهادت مظلومانه کودکان مینابی می‌گذرد، انفعال انجمن‌های هنری و روی آوردن آنها به دورهمی‌های غیررسمی، این پرسش تلخ را برانگیخته است که آیا هنر دغدغه‌مند در میان محافل تشریفاتی به خاک سپرده شده است؟
پس از ۲ ماه که کشور درگیر جنگی تحمیلی و شهادت بسیاری از کودکان و مردم بی‌گناه بود، مدیران انجمن‌های هنری (انجمن هنرمندان نقاش، انجمن صنفی طراحان گرافیک، انجمن تصویرگران، انجمن هنرمندان مجسمه‌ساز، انجمن خوشنویسان، انجمن هنرمندان سفالگر و انجمن سرامیک و انجمن عکاسان) واکنشی ولو در حد یک بیانیه یا بیانیه جمعی مدیران انجمن‌ها نداشتند! این در حالی است که انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران همزمان با هفته گرافیک در ابتدای اردیبهشت، زمانی که می‌توانست در این هفته واکنشی نسبت به این فجایع نشان دهد، قرار است دورهمی غیررسمی در یکی از کافه‌ها در روز ۱۰ اردیبهشت برگزار کند!
از حق نگذریم، تعداد بسیاری از هنرمندان از جمله عکاسان، طراحان گرافیک و نقاشان نیز بوده‌اند که در این مدت، در میدان بودند و آثاری خلق کردند.
«هنر» اگر آینه زمانه خویش نباشد، چیزی جز نقشی بر آب نیست. در حالی که هنوز داغ «جنگ رمضان» بر تن این سرزمین تازه است و بغض ناشی از شهادت مظلومانه کودکان معصوم مینابی در گلوها شکسته، سکوت و بی‌تفاوتی انجمن‌های هنری، پرسشی تلخ را پیش روی ما می‌گذارد.
بیش از ۲ ماه از حملات وحشیانه به خانه‌های مسکونی و مراکز درمانی می‌گذرد؛ مراکز پناه و امیدی که در مقابل چشم جهانیان به ویرانه بدل شدند. در این مدت، انتظار می‌رفت انجمن‌هایی که نام «هنر» و «فرهنگ» را یدک می‌کشند، دست‌کم با زبانِ گویای هنر، مرهمی بر این زخم‌ها باشند یا فریاد مظلومیت بی‌گناهان را به گوش دنیا برسانند.
اما افسوس که این نهادهای مدعی، نه تنها در این ۲ ماه گامی عملی برای بازنمایی این فجایع برنداشته‌اند، بلکه حالا با بی‌توجهی تمام به خون‌های ریخته شده، مشغول تدارک دورهمی‌های غیررسمی خود هستند و حتی زمانی که می‌توانند در رویدادی همچون هفته گرافیک دست به کاری جدی شوند، از برگزاری آن امتناع می‌کنند. گویی صدای ناله مادران و تصویر آوار خانه‌ها، در همهمه این نشست‌های تشریفاتی گم شده است.
چگونه می‌توان از هنر سخن گفت، وقتی قلم‌ها در برابر خونِ به ناحق ریخته کودکان و مردم بی‌گناه ساکت مانده‌اند؟ هنری که نسبت به ویرانی بیمارستان‌ها و خانه‌های مردم بی‌تفاوت باشد، هنری مرده است.
زمان آن فرا رسیده که این انجمن‌ها از حصار محافل خودساخته خارج شوند و به یاد آورند که رسالت اصلی هنر، ایستادن در کنار حقیقت و انسانیت است، نه سرگرم شدن به رویدادهای بی‌ثمر، درست در لحظه‌ای که تاریخ در حال قضاوتِ سکوتِ آنهاست.
ارسال دیدگاه