به گزارش خبرنگار سیاسی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ با آغاز حملات آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس در موقعیتی بی‌سابقه قرار گرفتند.
برخلاف جنگ‌های پیشین منطقه‌ای که این کشورها نقش تماشاگر را داشتند، این بار به دلیل میزبانی از پایگاه‌های نظامی آمریکا، به ناچار به خط مقدم کشیده شدند.
جمهوری اسلامی بلافاصله اعلام کرد که هرگونه کمک به متجاوز، کشور میزبان را به هدف مشروع تبدیل خواهد کرد.
در عمل نیز موشک‌ها و پهپادهای ایران افزون بر اهداف نظامی، به تأسیسات انرژی، فرودگاه‌های بین‌المللی و زیرساخت‌های حیاتی همه شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس اصابت کرد.
در سطح روابط با آمریکا و رژیم صهیونی، جنگ به یکباره معمای امنیتی کشورهای عربی را از ترس از ایران به ترس از همراهی با آمریکا تغییر داد.
پیش از آغاز جنگ، بیشتر کشورهای حاشیه خلیج فارس آشکارا از ترس اقدام تلافی‌جویانه ایران، خواستار توقف حملات بودند.
شواهد نشان می‌دهد کشورهای حاشیه خلیج فارس در تلاش برای ایفای نقش متوازن میان همکاری با آمریکا و رژیم صهیونی از یک سو و جلوگیری از اقدامات تلافی‌جویانه آینده از سوی دیگر هستند.
نکته دیگر که ساختار این روابط را پیچیده‌تر می‌کند، پدیدار شدن نخستین اختلافات جدی میان خود اعضای شورای همکاری خلیج فارس در جریان جنگ است.
مشاور رئیس‌جمهور امارات آشکارا از موضع بسیار ضعیف شورا در برابر ایران انتقاد کرد و قطر هشدار داد وضعیت ممکن است به جنگی منجمد در منطقه منجر شود.
این شکاف نشان می‌دهد که اعضای عرب شورا دیگر نمی‌توانند به عنوان یک بلوک واحد در برابر محور صهیونی-آمریکایی عمل کنند.
////
جنگ نه تنها ایران و همسایگان عرب را مستقیماً درگیر کرده، بلکه اتحاد سنتی این کشورها با واشنگتن را به معمایی تمام‌عیار تبدیل کرده است.
جنگ اخیر تصویر روشنی از واقعیت جدید به همه کشورهای عربی نشان داد و آن اینکه ایران نه یک تهدید فرضی، بلکه قدرتی منطقه‌ای با توانایی اعمال هزینه‌های متقابل است.
این کشورها، از ریاض تا دوحه و از ابوظبی تا مسقط، پس از تحمل خسارت‌های مستقیم و مشاهده ناتوانی آمریکا در حفاظت کامل از آنها، ناچار به بازتعریف رابطه خود با تهران شده‌اند.
سطح روابط به سمت نوعی بازدارندگی از طریق گفتگو و پذیرش قدرت ایران در منطقه حرکت کرده است، چرا که همگی دریافته‌اند رویارویی نظامی با همسایه فارسی، هزاران برابر پرهزینه‌تر از همزیستی عملگرایانه است.
تجربه تلخ حملات ایران به تأسیسات انرژی همه شش کشور، این حقیقت را آشکار ساخت که میزبانی از پایگاه‌های آمریکایی و هماهنگی با رژیم صهیونی، نه امنیت، بلکه آشکارا عامل بی‌ثباتی و‌ناامنی همه کشورهاست.
ارسال دیدگاه