به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ این عکس‌ها بهترین نمایی هستند که تاکنون از این نمونه اولیه غیرمعمول به دست آمده، نمونه‌ای که اولین بار آن را در ژوئن ۲۰۲۵ در نزدیکی دریای بوهای دیدند. وجود این نقاط اتصال تسلیحات نشان می‌دهد که این هواگرد احتمالاً فقط برای حمل‌ونقل طراحی نشده، بلکه می‌تواند کاربری رزمی هم داشته باشد. تحلیلگران نظامی از زمان حضور این وسیله در یک اسکله، حدود یک سال پیش، آن را زیر نظر داشته‌اند. اگرچه این تصاویر جدید اولین مواردی هستند که محل نصب تسلیحات یا تجهیزات نظامی را به‌وضوح نشان می‌دهند.
هیولای دریای بوهای یک نوع هواگرد «اثر سطحی» یا اکرانوپلان (Ekranoplan) است. این وسایل در ارتفاع بسیار کم، بالاتر از سطح آب حرکت می‌کنند و با استفاده از فشرده شدن هوا بین بال‌ها و سطح دریا، در حالت پرواز باقی می‌مانند.
این طراحی باعث می‌شود این وسایل خیلی سریع‌تر از کشتی‌ها در حرکت باشند، در حالی که همچنان پایین‌تر از محدوده شناسایی بسیاری از رادارهای معمول پرواز می‌کنند. برخلاف هواپیماها، این وسایل در ارتفاع بالا قرار نمی‌گیرند و به‌جای آن، با سرعت زیاد روی سطح امواج در حرکت هستند. ایده این فناوری به دهه ۱۹۳۰ بازمی‌گردد، زمانی که توویو کاریو، مهندس فنلاندی، روی وسایل اثر سطحی کار می‌کرد. در دهه ۱۹۶۰ نیز الکساندر لیپیش، طراح آلمانی، این مفهوم را توسعه داد. بعدها اتحاد جماهیر شوروی آن را به شناورهای نظامی بزرگی تبدیل کرد که می‌توانستند نیروها و خودروهای زرهی را با سرعتی بیش از ۵۰۰ کیلومتر در ساعت از روی دریای خزر جابه‌جا کنند.
یکی از نمونه‌های شوروی آن‌قدر برای اطلاعات نظامی آمریکا ناشناخته بود که به آن لقب هیولای دریای خزر داده بودند، چون تحلیلگران در ابتدا نمی‌توانستند تشخیص دهند دقیقاً با چه چیزی روبه‌رو هستند.
وقتی این هواگرد چین برای اولین بار در سال ۲۰۲۵ دیده شد، اچ. آی. ساتن، تحلیلگر نیروی دریایی در نشریه Naval News، آن را یک اکرانوپلان جت‌محور توصیف کرده بود. اما تصاویر جدید نشان می‌دهد این برداشت درست نبوده است. در واقع، این هواگرد از چهار موتور توربوپراپ استفاده می‌کند که به‌صورت جفتی بالای بال‌ها نصب شده‌اند. هر موتور، ملخ‌های چندپره بزرگ را به حرکت درمی‌آورد و همین موضوع باعث می‌شود طراحی آن بیشتر شبیه هواپیماهای گشت دریایی باشد تا اکرانوپلان‌های جت‌محور شوروی.
بدنه این وسیله نیز شبیه قایق پرنده طراحی شده و در قسمت زیرین آن پله‌ای برای کمک به برخاست و فرود روی آب دیده می‌شود. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به دم V شکل متصل، شناورهای تعادلی در نوک بال‌ها، پایدارکننده‌های جانبی کوچک‌تر و کابین خلبان در قسمت جلو اشاره کرد. مهم‌ترین نکته جدید در این تصاویر، همان پایلون‌های زیر بال است. این نقاط اتصال معمولاً در هواگردهای نظامی برای حمل موشک، بمب، تجهیزات سنسوری یا مخازن سوخت اضافی استفاده می‌شوند.
البته وجود این پایلون‌ها به این معنا نیست که هواگرد واقعاً مسلح شده است. احتمال دارد مهندسان همچنان در حال آزمایش نحوه پرواز یا بررسی تجهیزات مختلف روی این نمونه باشند. با این حال، چنین ساختاری در هواگردهای ترابری معمول نیست و احتمال استفاده رزمی از این هواگرد را نمی‌توان نادیده گرفت.
تحلیلگران نظامی معتقدند این هواگرد ممکن است با برنامه‌های پکن درباره تایوان و دریای چین جنوبی مرتبط باشد. تایوان در نزدیک‌ترین نقطه نزدیک به ۱۸۰ کیلومتر از سرزمین اصلی چین فاصله دارد. یک وسیله اثر سطحی سریع می‌تواند این فاصله را در کمتر از یک ساعت طی کند و در عین حال به‌سختی قابل شناسایی باشد.
چنین وسایلی همچنین می‌توانند برخی تهدیدهای معمول برای شناورهای آبی-خاکی سنتی را دور بزنند، مانند مین‌های دریایی و زیردریایی‌ها. در نتیجه ممکن است امکان رساندن سریع نیرو، تجهیزات یا خودروهای سبک به ساحل فراهم شود، پیش از آنکه مدافعان فرصت واکنش پیدا کنند.
ارسال دیدگاه