به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ موتورهای جت برای تولید رانش به هوا نیاز دارند؛ اما بقایای روی باندهای پرواز (FOD) می‌توانند آسیب جدی به این موتورها وارد کنند. این مشکل در سناریوهای جنگی می‌تواند به از کار افتادن کامل موتور منجر شود. جت جنگنده میگ-۲۹ (MiG-۲۹ Fulcrum) راه‌حلی مبتکرانه برای این چالش داشت.
جنگنده میگ-۲۹ در دوران جنگ سرد برای عملیات در باندهای پرواز آسیب‌دیده طراحی شد. آلاینده‌های خارجی می‌توانند به پره‌های کمپرسور موتور آسیب فاجعه‌بار بزنند. راه‌حل میگ-۲۹ هوشمندانه بود: هنگام برخاست و فرود، سنسورهای وزن ورودی‌های اصلی هوای زیر بدنه را می‌بستند. در عوض، موتورها از ورودی‌های هوای کمکی بالای ریشه بال هوا می‌گرفتند. این سیستم، موتورها را از debris محافظت می‌کرد و پس از پرواز، ورودی‌های اصلی باز می‌شدند.
جنگنده‌های نسل پنجم مانند اف-۲۲ رپتور (F-۲۲ Raptor)، سو-۵۷ فلن (Su-۵۷ Felon) و جی-۲۰ مایتی دراگون (J-۲۰ Mighty Dragon) در دورانی طراحی شدند که حملات به پایگاه‌های هوایی کمتر محتمل بود. حفاظت در برابر FOD اغلب به نفع کاهش وزن کنار گذاشته شد. اما امروز، درگیری‌های متقارن، باندهای پرواز را اهدافی آسیب‌پذیر کرده‌اند. این موضوع، خطر FOD را برای عملیات‌های هوایی آینده جدی می‌کند. بنابراین، قابلیت منحصربه‌فرد جنگنده قدیمی دهه ۷۰ میگ-۲۹ بار دیگر ارزش خود را نشان می‌دهد.
ارسال دیدگاه