به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ فرزانه فصیحی که این روزها بیشتر از میدان در فضای مجازی می دود و به جای عضله هایش، زبانش کار می کنند، دوباره شهر را شلوغ کرده و در آستانه بازیهای آسیایی ادعاهای عجیبی را مطرح کرده. ادعاهایی که بررسی آنها فاصله معناداری را با واقعیت و حقیقت نشان می دهد. فصیحی مدعی شده به واسطه اتفاقات اخیر با وجود کسب سهمیه رقابتهای جهانی از اعزام او جلوگیری کرده اند و حتی از حضور در بازیهای آسیایی نیز منع شده. دو اعایی بزرگ و عجیب که هجمه عجیبی را بوجود اورده اما بررسی این ادعا فاصله معناداری را با حقیقت نشان می دهد و پای چوبین این ادعاها از چند کیلومتری هویدا می شود.
بیشتر بخوانید:
دوومیدانی جایزه بزرگ زنان| سومین رکوردشکنی فصل؛ محیطی زاده رکورد ملی هفتگانه را شکست+عکس
فصیحی در روایت خود مدعی شده که سهمیه حضور در مسابقات جهانی را به دست آورده و مسئولان مانع ثبت‌نام او در این رقابت‌ها شده‌اند. در مورد مسابقات جهانی، نخست باید یک موضوع روشن شود؛ داشتن رکورد لازم یا قرار گرفتن در فهرست اولیه، الزاماً به معنای قطعی شدن حضور در مسابقات جهانی نیست. ثبت‌نام و پذیرش نهایی ورزشکاران تابع مقررات فدراسیون جهانی، سهمیه‌های اختصاص‌یافته، ظرفیت هر ماده و تأیید نهایی مراجع مربوط است. بنابراین میان «ثبت یک رکورد»، «واجد شرایط شدن»، «قرار گرفتن در فهرست اولیه» و «قطعی شدن اعزام و ثبت‌نام» تفاوت وجود دارد؛ تفاوتی که در روایت فصیحی چندان به آن پرداخته نشده است.
اما بخش مهم‌تر ماجرا به بازیهای آسیایی مربوط می‌شود. فدراسیون دوومیدانی برای انتخاب نفرات اعزامی، فرآیند مشخصی را تعریف کرده و ورزشکارانی که مدعی حضور در تیم ملی بودند باید در رقابتهای انتخابی حاضر می‌شدند. نام فصیحی نیز در میان ورزشکاران دعوت‌شده قرار داشت، اما او در این رقابت‌ها شرکت نکرد.
اینجاست که یک پرسش ساده اما اساسی مطرح می‌شود: اگر حضور در بازیهای آسیایی هدف اصلی بوده، چگونه می‌توان بدون حضور در فرآیند انتخابی و بدون طی کردن مسیری که برای تعیین ترکیب تیم ملی مشخص شده، انتظار داشت نام یک ورزشکار به صورت خودکار در فهرست نهایی قرار بگیرد؟ نمی‌توان قواعد انتخابی را زمانی که به سود ورزشکار است پذیرفت و زمانی که نتیجه مطابق انتظار نیست، اصل فرآیند را زیر سؤال برد.
از سوی دیگر، مرور عملکرد فصیحی در سالهای اخیر نیز نشان نمی‌دهد که ورزش ایران با یک روند مستمر از موفقیت‌های بزرگ و افتخارات تازه مواجه بوده باشد. او بدون تردید در مقطعی از دوران ورزشی خود به موفقیت‌هایی رسید و نامش را در دوومیدانی ایران مطرح کرد، اما مسئله اینجاست که اعتبار گذشته نمی‌تواند برای همیشه جایگزین عملکرد امروز شود. ورزشکار حرفه‌ای باید در میدان، با رکورد و نتیجه، جایگاه خود را حفظ کند؛ نه اینکه هر بار با ایجاد موج رسانه‌ای، ناکامی یا عدم انتخاب خود را به یک پروژه اعتراضی تبدیل کند.
این نخستین بار هم نیست که حاشیه‌های خارج از پیست، بخش مهمی از اخبار پیرامون فصیحی را به خود اختصاص می‌دهد. اتفاقاً نگرانی اصلی همین‌جاست؛ اینکه یک ورزشکار که می‌توانست همچنان با عملکرد ورزشی‌اش دیده شود، در سالهای اخیر بیش از اندازه درگیر فضای مجازی، موضع‌گیری و پاسخ‌های رسانه‌ای شده است.
پیست دوومیدانی جای روایت‌سازی نیست؛ رکوردها حرف می‌زنند. اگر فصیحی همچنان خود را شایسته حضور در بالاترین سطح می‌داند، بهترین پاسخ نه در فضای مجازی، بلکه در پیست داده می‌شود؛ جایی که نه تعداد دنبال‌کننده‌ها مهم است، نه حجم هجمه رسانه‌ای و نه ادعاهای اطرافیان.
در این میان نقش اطرافیان نیز قابل تأمل است. افرادی که ظاهراً به جای کمک به بازگشت فصیحی به مسیر حرفه‌ای و تمرکز بر تمرین و مسابقه، او را بیشتر به سمت مناقشه‌های مجازی سوق داده‌اند. نتیجه چنین رویکردی نیز روشن است؛ قهرمانی که باید با رکورد و مدال شناخته شود، آرام‌آرام به چهره‌ای تبدیل می‌شود که بخش قابل توجهی از اخبار پیرامونش به استوری، اعتراض و پاسخ‌های مجازی اختصاص دارد.
بیشتر بخوانید:
تایید احکام دوومیدانی کاران ایران در دادگاه تجدیدنظر کره جنوبی؛ حبس ۴ ساله برای ۲ متخلف
به نظر می رسد فضاسازی های اخیر باز هم یک سناریو نخ نما شده از سوی اطرافیان این ورزشکار باشد. همانهایی که در تمام سالهای اخیر یکی از عوامل عقبگرد و پسرفت فصیحی بوده اند و در تلاشی عجیب کوشیده اند یک قهرمان ورزشی را در حد یک بلاگر مجازی تنزل بدهند. اطرافیانی که بدون یک روز سابقه ورزشی ردای مربیگری هم بر تن کرده اند و به جای پیست در فضای مجازی شلتاق می کنند.
ارسال دیدگاه