بشکند قلم و دوربینی که غیرت جنوب را نمی‌بیند!

به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ آرش فهیم، پژوهشگر و منتقد سینما در یادداشتی عنوان کرد: امروز در جغرافیای ملتهب جنوب، از بندرعباس تا هرمز و سیریک و کرانه‌های خوزستان، هوا رنگ دیگری دارد. اینجا بوی شرجی همیشگی، با غبار کینه دشمنی گره خورده است که «دریا» را به مثابه گلوگاه فشار بر ملت ایران می‌بیند. آنچه امروز در جنوب ما می‌گذرد، صرفاً یک تنش ژئوپلیتیک یا یک مواجهه نظامی صرف نیست؛ اینجا تابلوی تمام‌نمای «ظلم عیان آمریکایی» است که در برابر «ایستادگی بی‌پایان انسانی» قد علم کرده است. در این میان، پرسش بنیادین این است: هنر و سینمای ما کجای این میدان نبرد ایستاده است؟

باید بی‌پرده سخن گفت؛ سینمایی که در روز‌های سخت مردمان صبور جنوب، سرش به لاک قصه‌های بی‌درد و ادا‌های روشنفکرانه گرم باشد، نسبتی با هویت ملی ندارد. هنری که نتواند «رنج نجیبانه» و «مقاومت حماسی» مردم خوزستان و هرمزگان را به تصویر بکشد، در واقع «ابتر» است. وقتی مادری در روستایی در حاشیه سیریک، با وجود تهدید‌های دریایی، استوار ایستاده و زندگی‌اش را بر مدار عزت می‌چرخاند، این یعنی یک «سوژه سینمایی ناب» که قصه قهرمانی‌اش، هزاران بار از درام‌های آپارتمانی توخالی جشنواره‌پسند، بلندتر و شنیدنی‌تر است.

«بشکند قلم و دوربینی که بزرگی و مقاومت مردم جنوب ایران و ظلم آمریکا را به این مردم ثبت نکند!» این نه یک شعار، که یک «میثاق اخلاقی» است. دوربین ما نباید تنها نظاره‌گر گلوله‌ها و انفجار‌ها باشد؛ دوربین ما باید «معنای ایستادگی» را در چشم‌های ناخدای لنج هرمز، در دستان پینه‌بسته صیاد خوزستانی و در استقامت بی‌صدای زنان جنوب جست‌و‌جو کند. هنر آینه تمام‌نمای زمانه است. اگر قرار است سینمای ما در تاریخ این سرزمین ثبت شود، باید «راوی صادق میدان» باشد. دشمن، هویت ما را هدف گرفته است؛ پس هنر باید «هویت‌بخش» باشد.

 هنرمند متعهد امروز، کسی نیست که در کنج انزوا، برای خودش واژه‌بافی کند؛ هنرمند امروز، کسی است که صدای فروخورده یک ملت بزرگ را در برابر استبداد آمریکایی، به فریادی هنری تبدیل کند. ما در جنوب، شاهد یکی از درخشان‌ترین جلوه‌های تقابل «حق» و «باطل» هستیم. این تقابل، نیازمند روایت‌گری دقیق، بی‌واسطه و حماسی است.

اگر سینمای ما در بازنمایی این شکوه مقاومت الکن بماند، در پیشگاه تاریخ و نسل‌های آینده، پاسخی نخواهد داشت. انتظار، آثاری است که در آنها، خشم مقدس مردم از ظلم آمریکا به تصویر درآید؛ فیلم‌هایی که قهرمانش، نه یک فرد خیالی هالیوودی، که همان صیاد مظلوم و مقتدر بندرعباسی یا سربازی است که با شهادت در خواب، بیداری را تجسیم می‌کند.

این ادای دین هنر به سرزمینی است که با خون پاک بهترین فرزندانش و با صبوری ستودنی مردمانش، در برابر همه قداره‌کشی‌های جهانی ایستاده است. قلم‌ها را تیز و دوربین‌ها را روشن کنید؛ چرا که تاریخ، همین روز‌ها را به یاد خواهد سپرد و قضاوت خواهد کرد که چه کسی ایستاد و چه کسی سکوت کرد!