به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع‌رسانی راه دانا؛ دونالد ترامپ در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، در حالی از «نابودی جمهوری اسلامی» سخن گفت که هیئت ایرانی با ترک سالن، اجازه نداد تریبون سازمان ملل به صحنه عادی‌سازی تهدید علیه ملت ایران تبدیل شود؛ خروجی که نه نشانه عقب‌نشینی، بلکه پیامی روشن و حساب‌شده در برابر زیاده‌خواهی رئیس‌جمهور آمریکا بود.
ترامپ در سخنرانی خود، پس از دفاع از حملات نظامی آمریکا علیه ایران، تهران را به پذیرش شروط واشنگتن یا تحمل گزینه‌ای موسوم به «نابودی جمهوری اسلامی» تهدید کرد. او در عین حال از احتمال توافق با ایران نیز سخن گفت؛ تناقضی آشکار که نشان می‌دهد دولت آمریکا، برخلاف ادعاهایش، نه از پایان دادن به بحران مطمئن است و نه توانسته ایران را وادار به پذیرش خواسته‌های خود کند.
در همین لحظه، اعضای هیئت ایرانی از سالن مجمع عمومی خارج شدند و تنها یک نفر از هیئت ایران در جای خود باقی ماند. این اقدام، واکنشی سنجیده به تهدیدی بود که در جایگاه رسمی سازمان ملل علیه یک کشور عضو این سازمان مطرح می‌شد؛ تهدیدی که با ابتدایی‌ترین اصول حقوق بین‌الملل، منشور ملل متحد و منطق گفت‌وگوی دیپلماتیک در تعارض است.
ایران حاضر نشد تهدید را تماشا کند
هیئت ایرانی می‌توانست در سکوت بنشیند و شاهد تبدیل شدن مجمع عمومی به تریبون تبلیغاتی ترامپ باشد؛ اما چنین نکرد. خروج از سالن، نشان داد جمهوری اسلامی ایران برای شنیدن دستور از قدرتی که خود آغازگر جنگ و تحریم بوده، در سازمان ملل حاضر نشده است.
این تصمیم، برخلاف روایت‌های احتمالی رسانه‌های غربی، به معنای فرار از پاسخ نبود؛ چراکه ایران پیش از این بارها مواضع خود را درباره زیاده‌خواهی آمریکا، تحریم، تهدید نظامی و نقض حاکمیت کشورها اعلام کرده است. آنچه در نیویورک رخ داد، پاسخ عملی به رئیس‌جمهوری بود که می‌خواست تهدید علیه ایران را در برابر چشم جهان، اقدامی عادی و پذیرفتنی جلوه دهد.
ترامپ در حالی از «صلح» و احتمال توافق سخن گفت که همزمان گزینه نابودی ایران را روی میز گذاشت. این دوگانگی، بیش از آنکه قدرت آمریکا را نشان دهد، بیانگر شکست سیاست فشار حداکثری و درماندگی واشنگتن در برابر کشوری است که حاضر نیست امنیت و استقلال خود را با وعده‌های مبهم و تهدیدهای نظامی معامله کند.
صندلی‌های خالی، پاسخ روشن تهران
در دیپلماسی، هر سکوتی به معنای انفعال نیست و هر خروجی نشانه ضعف محسوب نمی‌شود. گاهی ترک یک سالن، از نشستن در برابر یک سخنرانی توهین‌آمیز و تهدیدآمیز رساتر است.
در قاب‌های ثبت‌شده از نشست، همزمان دو تصویر دیده شد: ترامپ پشت تریبون، مشغول تهدید ایران بود و صندلی‌های هیئت ایرانی در برابر او خالی می‌شد. همین تصویر، محتوای واقعی سخنرانی ترامپ را برای افکار عمومی روشن کرد؛ آمریکا از یک سو از مذاکره حرف می‌زند و از سوی دیگر، نابودی یک کشور عضو سازمان ملل را تهدید می‌کند.
هیئت ایرانی با این اقدام نشان داد که مذاکره، زمانی معنا دارد که بر پایه احترام متقابل باشد؛ نه زمانی که طرف مقابل، گفت‌وگو را با تهدید به جنگ و نابودی آغاز می‌کند.
ترامپ از سازمان ملل، تریبون تهدید ساخت
مجمع عمومی سازمان ملل قرار است محل گفت‌وگو، همکاری و حل‌وفصل بحران‌ها باشد، اما ترامپ بار دیگر این جایگاه را به صحنه نمایش قدرت آمریکا تبدیل کرد. او به جای ارائه راه‌حل، از حمله نظامی دفاع کرد؛ به جای احترام به حاکمیت کشورها، از تغییر شرایط سیاسی در کشورهای مستقل سخن گفت و به جای دیپلماسی، زبان تهدید را برگزید.
خروج هیئت ایران، اعتراض به همین رویکرد بود؛ اعتراضی که بدون جنجال و شعار، پیام خود را به جهان منتقل کرد: ایران قرار نیست در برابر تهدیدهای آمریکا نقش سیاهی‌لشکر نمایش‌های سیاسی ترامپ را بازی کند.
این اقدام همچنین نشان داد تهران میان «مذاکره واقعی» و «تسلیم در برابر فشار» تفاوت قائل است. ایران اگر پای میز گفت‌وگو بنشیند، از موضع عزت و منافع ملی خواهد نشست؛ نه زیر سایه تهدید و ارعاب.
ایران از تریبون ترامپ عبور کرد
خروج هیئت ایرانی، ترامپ را از یکی از مهم‌ترین اهداف سخنرانی‌اش محروم کرد. او می‌خواست با حمله لفظی به ایران، تصویری از تسلیم تهران در برابر فشار آمریکا بسازد؛ اما صندلی‌های خالی هیئت ایرانی، این سناریو را برهم زد.
حتی همراه شدن هیئت کوبا با این اعتراض نشان داد سخنان ترامپ تنها با مخالفت ایران روبه‌رو نشده و بخشی از کشورها همچنان در برابر سیاست تهدید، مداخله و تحمیل آمریکا ایستاده‌اند.
در نهایت، آنچه در سازمان ملل رخ داد، یک خروج ساده نبود؛ پاسخ دیپلماتیک و دقیقی بود به رئیس‌جمهوری که می‌خواست تهدید جنگ را در لباس دیپلماسی عرضه کند.
ایران از تریبون ترامپ عبور کرد تا روشن کند کشوری که زیر فشار تسلیم نشده، قرار نیست با چند جمله تهدیدآمیز، استقلال و امنیت خود را به حراج بگذارد.
این بار، ترامپ سخن گفت؛ اما صندلی‌های خالی ایران پاسخ دادند.
ناهید اولاد اختیار
ارسال دیدگاه