به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اول مهر از راه رسیده است؛ روزی که شهرها با لباس‌های نو، کیف‌های رنگارنگ و قدم‌های کودکانه جان تازه می‌گیرند. از صبح زود، پدر و مادرها فرزندانشان را تا در مدرسه همراهی می‌کنند، معلم‌ها به استقبال دانش‌آموزان می‌روند و کلاس‌های درس پس از تعطیلات تابستانی دوباره روشن می‌شوند.
اما در میناب، یک مدرسه از این آیین همیشگی جا مانده است؛ مدرسه شجره طیبه دیگر درهایش را به روی دانش‌آموزان باز نمی‌کند. نه صف صبحگاهی در حیاط آن شکل می‌گیرد، نه صدای معلمی از کلاس‌ها شنیده می‌شود و نه دانش‌آموزی با شوق رسیدن به زنگ تفریح، چشم به ساعت می‌دوزد.
در نهم اسفند ۱۴۰۴، در جریان تجاوز نظامی به ایران، مدرسه ابتدایی شجره طیبه میناب هدف حمله قرار گرفت و ساختمان آن فرو ریخت؛ حادثه‌ای که جان جمعی از دانش‌آموزان، معلمان و غیرنظامیان را گرفت و خانواده‌های بسیاری را برای همیشه داغدار کرد.
آن روز، مدرسه دیگر فقط یک ساختمان آموزشی نبود؛ خانه‌ای شد که خانواده‌ها برای یافتن فرزندانشان به سوی آن دویدند، پناهگاهی که به ویرانه تبدیل شد و خاطراتی که زیر آوار ماند. در کلاس‌هایی که باید محل یادگیری الفبا، حساب و رؤیاپردازی کودکان می‌بود، ناگهان صدای انفجار جای صدای درس و بازی را گرفت.
پشت هر دانش‌آموزی که در آن حادثه جان باخت، خانواده‌ای ایستاده بود؛ خانواده‌ای با برنامه‌هایی برای آینده، با لباس‌هایی که شاید برای مدرسه آماده شده بود، با دفترهایی که قرار بود پر از مشق و نقاشی شود و با رؤیای دیدن روزهای بزرگ‌تر شدن فرزندشان.
اول مهر امسال، در دیگر مدرسه‌ها دفترهای تازه باز می‌شوند؛ اما در میناب، دفتر بسیاری از دانش‌آموزان شجره طیبه برای همیشه نیمه‌تمام مانده است. کیف‌هایی که قرار بود دوباره بر دوش کودکان قرار بگیرد، به یادگاری تبدیل شده و نیمکت‌هایی که باید محل نشستن دانش‌آموزان می‌بود، اکنون بخشی از روایت تلخ یک مدرسه خاموش‌اند.
مدرسه فقط مجموعه‌ای از دیوارها، کلاس‌ها و نیمکت‌ها نیست؛ مدرسه، وعده امنیت و آینده است. کودکی که وارد مدرسه می‌شود، باید با کتاب و مداد روبه‌رو باشد، نه با ترس و آوار. هدف قرار گرفتن مدرسه، تنها ویرانی یک ساختمان نیست؛ تعرض به حق آموزش، امنیت کودکان و آینده یک جامعه است.
به همین دلیل، اول مهر در میناب نمی‌تواند فقط یک مناسبت تقویمی باشد. این روز باید یادآور مسئولیتی بزرگ‌تر باشد؛ مسئولیت پاسداری از جان کودکان، حمایت از مدارس در برابر جنگ و جلوگیری از آنکه کلاس درس بار دیگر به صحنه‌ای برای قربانی شدن غیرنظامیان تبدیل شود.
شجره طیبه اگرچه ویران شده است، اما نام دانش‌آموزان و معلمانی که در آن جان باختند، نباید در میان خبرهای روزمره فراموش شود. یاد آنان باید در کتاب‌ها، کلاس‌ها و زنگ‌های مدرسه زنده بماند؛ نه فقط برای سوگواری، بلکه برای ساختن آینده‌ای که در آن هیچ کودکی قربانی جنگ نباشد.
امروز در سراسر ایران زنگ مدرسه به صدا درآمده است؛ اما در میناب، سکوت مدرسه شجره طیبه بلندتر از هر زنگی شنیده می‌شود. سکوت مدرسه‌ای که دیگر دانش‌آموزی از در آن وارد نمی‌شود، اما خاطره کودکانش می‌تواند نسل‌های آینده را به دانایی، عدالت و دفاع از حق زندگی فرابخواند.
ارسال دیدگاه