به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اسکواش ایران پس از چند دوره غیبت، بار دیگر در بازیهای آسیایی حاضر شد. حضوری که اگرچه با ترکیبی جوان و متفاوت از نام‌های تکراری سال‌های گذشته رقم خورد، اما در جریان رقابت با مدعیان اصلی قاره، یک واقعیت مهم بیش از هر چیز به چشم آمد؛ اسکواش ایران برای رقابت در این سطح، بیش از هر چیز به میدان بین‌المللی و تجربه بیشتر نیاز دارد.
بیشتر بخوانید:
حضور دوباره اسکواش‌بازان ایران در بازیهای آسیایی را می‌توان از چند زاویه مورد بررسی قرار داد. شاید مهم‌ترین نکته، تغییر نسل و اعتماد به چهره‌های جوانی بود که برخلاف برخی دوره‌های گذشته، فرصت حضور در چنین میدان بزرگی را پیدا کردند. این جوان‌ها اگرچه در برابر رقبای قدرتمند آسیایی با دشواری‌هایی مواجه شدند، اما حضورشان می‌تواند نقطه شروعی برای ساختن نسل تازه اسکواش ایران باشد. نسلی که برای رسیدن به سطح اول آسیا نیازمند استمرار در مسابقات و تورنمنت‌های معتبر بین‌المللی است.
با این حال، آنچه در جریان مسابقات بیشتر از هر چیز خودش را نشان داد، فاصله تجربه با رقبا بود. اسکواش‌بازان ایران در تقابل با رقبایی که سال‌ها در تورنمنت‌های مختلف آسیایی و جهانی حضور مستمری داشته‌اند، گاهی در لحظات حساس مسابقات با چالش مواجه شدند، موضوعی که تنها به کیفیت فنی مربوط نمی‌شد و تجربه حضور در مسابقات بزرگ نیز در آن نقش اصلی داشت.
در واقع، یکی از مشکلات مهم اسکواش ایران پیش از این رقابت‌ها، محدود بودن حضور ملی‌پوشان در رویدادهای بین‌المللی بود. وقتی بازیکنی فرصت کافی برای رویارویی مستمر با رقبای رده‌بالای آسیا و جهان نداشته باشد، طبیعی است که در نخستین تقابل‌های جدی، کار دشوارتری پیش رو داشته باشد.
از سوی دیگر، رنکینگ پایین بازیکنان ایرانی نیز شرایط قرعه را برای آنها سخت‌تر کرد. جایگاه پایین‌تر در رنکینگ باعث شد اسکواش‌بازان ایران در همان مراحل ابتدایی با برخی از مدعیان اصلی قاره روبه‌رو شوند. یعنی به جای آنکه فرصت بیشتری برای ورود تدریجی به فضای مسابقات و رسیدن به مراحل بالاتر داشته باشند، خیلی زود مقابل رقبایی قرار گرفتند که از نظر رنکینگ، تجربه و سابقه حضور در رقابت‌های بزرگ در سطح بالاتری قرار داشتند.
این مسئله یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند. حضور کم در مسابقات بین‌المللی، رنکینگ را پایین نگه می‌دارد و رنکینگ پایین نیز احتمال برخورد زودهنگام با مدعیان را افزایش می‌دهد. در چنین شرایطی، انتظار نتیجه گرفتن در برابر بهترین‌های قاره، بدون فراهم کردن مسیر مناسب برای کسب تجربه، طبیعتاً دشوار خواهد بود.
اما در کنار این مسائل، یکی از اتفاقات قابل تأمل در بخش زنان رقم خورد. جایی که ایران با تنها سه بازیکن راهی مسابقات شد و عملا امکان تعویض و استفاده از بازیکن ذخیره را از دست داد. تصمیم به اعزام تیم ناقص، در رقابتی که فشار مسابقات و فاصله کوتاه بین بازی‌ها می‌تواند روی وضعیت بدنی ورزشکاران تأثیر بگذارد، ریسک بالایی داشت.
این موضوع در آخرین مسابقه بیش از پیش خودش را نشان داد. جایی که مصدومیت یکی از بازیکنان تیم زنان، شرایط را به شکلی رقم زد که نماینده ایران حتی فرصت پایان دادن به مسابقه را هم پیدا نکرد. اتفاقی که نشان داد حضور حداقلی با یک تیم ناقص، در چنین سطحی می‌تواند هزینه سنگینی داشته باشد.
اسکواش ایران حالا بعد از بازگشت به بازیهای آسیایی، با یک تصویر نسبتاً روشن از شرایط خود مواجه است. از یک سو، نسل جوانی وارد میدان شده که می‌تواند آینده این رشته را بسازد و از سوی دیگر، فاصله با مدعیان قاره همچنان جدی است. فاصله‌ای که تنها با تمرین داخلی یا حضور مقطعی در مسابقات بزرگ از بین نمی‌رود.
بیشتر بخوانید:
اگر قرار است بازگشت اسکواش به بازیهای آسیایی صرفاً یک حضور آماری نباشد، مسیر بعدی باید از افزایش حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی، ارتقای رنکینگ، رویارویی مستمر با بازیکنان سطح اول آسیا و فراهم کردن شرایط کامل برای اعزام تیم‌ها عبور کند.
جوان‌های اسکواش ایران در بازیهای آسیایی نشان دادند که می‌توان به نسل جدید امیدوار بود؛ اما برای تبدیل این امید به نتیجه، چیزی فراتر از استعداد لازم است. تجربه باید ساخته شود و تجربه هم جز با بازی کردن مقابل بهترین‌های آسیا و جهان به دست نمی‌آید.
ارسال دیدگاه