راهبرد دولت در برابر اهرم نظارتی مجلس چیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از سرویس سیاسی صبح توس، دیدار وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با وزیر امور خارجه ی آمریکا نقد های فراوانی به خود شاهد بود. دیداری که نه تنها دستاورد مهم و ارزشمندی در سیاست خارجه کشور نداشت بلکه نوعی تابو شکنی بود و منجر شد غرب هر روز نسبت به جمهوری اسلامی ایران وحشی تر شود. در این نوشتار به بررسی وزرای کابینه ی دولت روحانی میپردازیم و این گزاره را ارزیابی میکنم آیا دولت روحانی هرگاه بخواهد دست به رفتار خارج عرف در جمهوری اسلامی ایران بزند همچون شطرنج باز حرفه ای سربازان خود را فدای مهره های اصلی میکند یا خیر.

 
یقیناً در نظر هر کس که دلبستگی آرمانی و ایدئولوژیک به نظام جمهوری اسلامی ایران دارد حرکت دکتر ظریف و پیاده روی او با کری وزیر امور خارجه ی آمریکا قابل پذیرش نیست. بر همین اساس نماینده های مجلس با ارائه ی سوالی هفته ی آینده به بررسی چرایی چنین موضوع می پردازند تا ابهامات موجود اطراف این مسئله ارزیابی گردد. اما این تنها اشتباه راهبردی دولت یازدهم نیست.

 
وزرای دیگر همچون نفت و صنعت و معدن بارها از سوی نمایندگان تذکر و مورد سوال قرار گرفتند و گویا اگر قرار است به دستاوردهای وزرا در دوران مسئولیتشان پرداخته و امتیاز دهی شود یقیناً وزرای نفت و صنعت و معدن در پایین ترین رتبه ی جدول امتیاز دهی قرار خواهند گرفت. لذا یقیناً در ادامه ی همین رفتار با سوال نمایندگان و پرسش های افکار عمومی مواجهه خواهند شد.

پرسش هایی همچون چرایی کاهش قیمت نفت، عدم ورود مقتدرانه ی جمهوری اسلامی ایران در مسئله ی نفت، عدم کاهش آلودگی هوا با بیان واردات بنزین و قطع فعالیت بنزین پتروشیمی، عدم افزایش کیفیت خودرو و قیمت خودرو سازها، افزایش بی قاعده ی قیمت های کالاهای اساسی و حتی خوراکی همچون لبنیات. تا جایی که بعضی از کارشناسان این افزایش را نوعی حذف اجباری لبنیات از سفره ی مردم می دانند.

این موارد همه و همه نشان از نارسا بودن راهبرد های دو وزیر محترم کابینه ی دولت یازدهم است. در واقع باید گفت این افراد در معرض سوالات نمایندگان و افکار عمومی مردم هستند و نوعی ضعف کابینه ی دولت یازدهم را بازگو می نمایند. اما راهبردی که دولت یازدهم در برابر آن اتخاذ کرد بر خلاف واقعیت و با ایجاد حاشیه سعی بر نگه داشتن برنامه های آتی خود نمود. رخدادی که با تذکر رهبری نیز مواجهه شد.

 
آنچه از رفتار دولت یازدهم برداشت می شود، قرار دادن بعضی از مهره ها در برابر مجلس جهت ایجاد فشار بر نماینده های ملت مبنی بر ممانعت از حق قانونی خود در سوال یا لوازم دیگر نظارتی است. در واقع دولت هرگاه با فشار افکار عمومی مواجهه شد بر خلاف رویه ی اساسی، حاشیه سازی و دوقطبی سازی جامعه را دنبال نمود.

در همین راستا، در حال حاضر که نمایندگان به دنبال سوال یا بررسی پرونده ی وزارت خارجه، نفت و صنعت و معدن هستند شاهد هستیم مسائل فرهنگی پیش کشیده می شود تا همچون وزارت علوم هزینه ی یک اقدام قانونی نمایندگان به چند جلسه و معرفی برسد تا نمایندگان به ظاهر از حقوق قانونی دست بر دارند. اما همگان دیگر می دانند دولت یازدهم برای حفظ بعضی از نیروهای خود به دنبال بازی با افکار عمومی است.

 
آنچه باید به عنوان نتیجه گیری بیان داشت این است که در کنار دستاوردهای دولت اما از بین رفتن بعضی از مسائل کلان نظام همچون ارتباط با شیطان بزرگ، در معرض تهدید قرار گرفتن خطوط قرمز فناوری و دانش ( انرژی هسته ای، سازمان فضایی و…)، مشکلات اقتصادی و عدم اجرایی نمودن سیاست های اقتصادی و… دولت یازدهم را در معرض انتقاد های فراوانی قرار داده است.

تا جایی که بارها و بارها حتی جریان حامی دولت یازدهم از آن با تعابیر ناشایستی همانند دولت حسین قلی خانی، پیر بودن دولت و… یاد کردند تا بدینویسله مانع نوشته شدن کارنامه ی دولت به پای جریان اصلاح طلب باشد. در مجموع واقعیت امر این را نشان می دهد، دولت یازدهم با تغییر و به خط کردن مهره های انسانی خود بر آن است نوعی دو قطبی سازی در جامعه دنبال کند و با انحراف افکار عمومی راهبرد های خود را پیش ببرد.

انتهای پیام/گ