حج هم اسباب مضحکه ی مادیات شده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از کُردتودی، برخی خانواده ها با آبروداری خیالی، مسافرت هایی از جنس خودنمایی و چشم و هم چشمی، برگزاری مهمانی های پرهزینه و غیرضروری که بعضا از هزینه سفر حج نیز بیشتر است، مصادیقی از اسراف را خلق می کنند.

صدای سلام و صلوات و چاووش و دود اسپند که در کوچه پس کوچه های هر شهر و دیاری می پیچید، همسایه ها خبردار می شدند حاجی دارد می آید، آب در دست داشتند زمین می گذاشتند و بدون کارت دعوت و بی تکلف و صرفا برای ثواب به پیشباز می رفتند کلاه سفید حاج آقا و چارقد سفید حاج خانم بر سر حجاج تنها علامتی بود که نشان از سفر معنوی و روحانی حج و زائران بیت الله الحرام داشت.

این روزها بحث بازگشت حجاج از بیت الله الحرام داغ است، سفری سراسر معنویت و قرب به خدا، ولی متاسفانه شاهدیم برخی از این بازگشت ها با تجملات عظیمی همراه است که دود از سر انسان بلند می کند.

 آن روزها از نصب پلاکارد و پارچه های چند متری رنگ و وارنگ خیرمقدم و «حجکم مقبول» نصب شده بر در و دیوار و سبدها و تاج گلهای بزرگ خبری نبود و هیچ اسرافی صورت نمی گرفت، حاجی بدون هیچ گونه تشریفاتی با یک خداحافظی ساده و حلالیت طلبیدن واقعی و بدون وام و قرض و بدهی به سفر حج مشرف می شد و در نهایت سادگی اما سبکبال و آرام از سفر باز می گشت.

سالهاست سنت حسنه بدرقه و بازدید از زائران خانه خدا در فرهنگ ایرانی، اسلامی نهادینه شده است. فرهنگی نیکو که اکنون دستخوش تغییرات شده و برای برخی از حجاج خرید سوغاتهای گران قیمت و کرایه سالن و تالارهای غذاخوری مجلل و باشکوه به جای یک ولیمه ساده سفر، از پرداختن به آداب و مناسک معنوی حج مهمتر شده است. متأسفانه این سنت پسندیده همانند بسیاری از سنتهای ناب ایرانی دستخوش تغییرات زیادی شده، به نحوی که اکنون چاووشی خوانی درزمان بدرقه حاجی از بین رفته و سفره های ولیمه که پای آن آشنا و غریبه و بخصوص فقرا می نشستند، جایش را به سالن های مجلل، تالارها و باغهای پرزرق و برق با میهمانان ویژه با انواع و اقسام آرایش های مخصوص حاجی و لباس شبهای گران قیمت با سنگ دوزیها و منجوق و پولک و... داده و هدایای تبرکی اعم از قواره های چادری و سنگ غار حرا و آب زمزم و تسبیح چوبی با عکس خانه خدا هم جایش را با رایانه کیفی، پارچه های حریر، لوازم صوتی و تصویری و آرایشی و بهداشتی و انواع و اقسام اسباب بازیها و عروسکهای باربی و... عوض کرده است.

تغییرات مشهود در سنت مناسک حج موجب شده تا هزینه حجاج برای سفر به خانه خدا چند برابر شود و حاجی به جای پرداختن به آداب و مناسک حج وادای مستحبات، دغدغه خرید سوغاتی و سالن و تالار غذاخوری برای پذیرایی از میهمانان و نصب پارچه و پلاکارد و هزار جور تشریفات، تجملات و مسائل مادی و دنیوی را داشته باشد در حالی که موعد بازگشت حاجیان از سفر وحی فرا رسیده است، تأملی در برگزاری مراسم ولیمه حجاج از سفر نور بازگشته هر انسان فکوری را با دوگانگی روبرو می سازد.

تقریبا در این روزها کمتر می توان تالار پذیرایی یا حتی هتل و رستوران هایی را برای برگزاری مراسمی رزرو کرد. براساس پیگیری ها قریب به اتفاق این اماکن برای ولیمه حاجیان رزرو شده اند و جایی برای مراسم دیگر باقی نمانده است ولی درواقع در بسیاری از جهات به خودنمایی و چشم و هم چشمی هایی می ماند که تنها برای نشان دادن به خلق الله تدارک داده می شود که تازه باید به این هزینه ها، سوغاتی های گران قیمت، هزینه آرایشگاه و خرید لباس های شب ویژه مهمانی حاجی و قربانی کردن و گل زدن ماشین را هم اضافه نمود.

حاج سیف الله که امسال توفیق زیارت کعبه مقصود و سفر معنوی حج نصیبش شده در گفتگو با خبرنگار آفتاب دل می گوید: «درگذشته اغلب مراسم در منازل برگزار می شد و از این همه تشریفات هیچ خبری نبود، اما چشم و هم چشمی ها باعث شده این مراسم امروز در تالارهای مجلل و باشکوه حتی پرخرج تر از یک مراسم عروسی با بریز و بپاش ها و هزینه های سرسام آور برگزار شود.

این حاجی سرد و گرم روزگار چشیده، با انتقاد از اینکه حجاج در این دوره و زمانه پس از بازگشت از سرزمین وحی گرفتار این تجملات و خودنمایی ها می شوند، می گوید: زائران خانه خدا و سرزمین عرفات نباید میزبان سفره هایی باشند که با اسراف و حیف و میل نعمت های خدا رنگین شده اند.

وی در ادامه اظهار داشت: مگر چه اتفاقی رخ داده است که طی چندین سال گذشته اکثر حجاج علی رغم مشکلات مالی، با برپایی مراسم بسیار پرهزینه و پرزرق و برق، هر روز گرایش بیشتری به سمت تجملات پیدا می کنند، طوری که حاضرند از شکم زن و بچه بزنند تا بتوانند یک شب مهمانی آنچنانی مثلا در فلان تالار بگیرند!

حال قضاوت کنید، افرادی که پس از گذشت نزدیک به یک ماه به تصفیه درون پرداخته اند در بازگشت از این سفر، با تدارک چنین مهمانی هایی، چنان خود را دوباره به دنیای مادی و زرق و برق دنیوی می چسبانند که گویی اصلا چنین سفری در کار نبوده است.

از آنجا که توفیق حج نصیب هر کس نمى‏شود و اطرافیان و بستگان زائر بیت الله بطور طبیعى، به سفر مبارک حج و حاجى نگاه حسرت‏آمیز مى‏نمایند و با تمام وجود مى‏گویند: خوشا به حال تو! اى کاش این توفیق نصیب ما هم مى‏شد، در اینجا باید زائران خانه خدا به نحوى این تمایل مکتبى را پاسخ دهند؛ یکى از راه‏هاى آن دعا و زیارت براى آنهاست.

اما در گوشه دیگر شهرمان هستند خانواده هایی که برای جوانانشان نمی توانند آستین بالا بزنند و آن ها را به دم بخت بفرستند، خانواده هایی که برای نان شب محتاجند، پدرانی که برای خورد و خوراک ساده خانواده و فرزندان خود مجبورند در گرما و سرما، در کنار خیابان و کوچه و پس کوچه های شهر دست فروشی کنند تا شاید با فروش چند بسته دستمال کاغذی و چند قوطی کبریت و یا چند نان سنگک شب را به صبح برسانند.

حاجی حجکم مقبول!

واقعا این فاصله طبقاتی را چه کسی پاسخگوست؟

انتهای پیام/