کاش نباشم تا ببینم محرومیت روستا را!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از بسیج سازندگی، در دلنوشته یک فعال اردوهای جهادی چنین آمده است:

به نام خدای مهربانی‌ها

خدای من چه حس قریب و دوری، چقدر احساس پرنده شدن در من موج می زند. چقدر نزدیکم به تو و چقدر دورم از تو...

دلم از دست زمانه پر بود و از دست خودم خالی...

و یک سکوت شنیدنی در چشمانم غلغله می کرد

یک روز ندایی شنیدم که آی آسمانی ها جهاد اصغر تمام شد اما درهای جهاد اکبر که بسته نیست...

بیایید تا خود را گم کنید و در خدا پیدا ....

حس عجیب و مبهمی بود ،رفتن یا نرفتن.....بودن یا نبودن...دیدن محرومیت های روستا یا ندیدن....شنیدن درد دل مردمان روستا یا نشنیدن....

کدام آیین؟؟؟کدام رسم؟؟؟ کدام غیرت؟؟کدام همت؟؟کدام ایثار؟؟؟کدام جهاد؟؟؟ پایم نلرزید اما به دلم لرزه افتاد خدایا می توانم؟؟؟ لیاقت دارم؟؟مرحمت می فرمایید؟؟

گوشه چشمی ، سر سوزن ذوقی و قطره ای غیرت کافی بود و من در خودم دیدم خدا را.

پس حتما آری آری آری می شود و می توانم .دلم گفت: خدا در توست پس برو توشه ات را بردار و هجرت کن.مگر نه این است که شان انسان در ایمان و هجرت است و هجرت مقدمه جهاد فی سبیل الله و جهاد دل کندن از وابستگی هایی است که تو را به خاک می چسباند...

دل به دریا زدم با این کاروان راهی شدم...

دستم خالی بود اما اینبار دلم پر...

چشمم بی سو بود و اینبار پر نور...

خدای من این روستا،این مردم، این5شهید، این پدران ومادران شهید چقدر زیبا حس محرومیت را هضم میکنند و خدا را شکر..

پس من وتو به چه ایستاده ایم؟؟؟به چه فخر می فروشیم؟؟؟به چه تحصیل کردیم؟؟ دستهایمان برای چیست؟؟؟مگر نه این است که به گفته یکی از بزرگان،مردم روستا یکی از طلایه داران 8سال دفاع مقدس اند!؟

پس چه شد که همین طلایه داران فراموش شدند؟؟ ای کاش نمی شد طرح را در 20 روز نه 20سال محدود کرد...

کاش تا خونها در رگها جریان داشت بند نمی آمد جریان شاهرگ عِرق جهادی...دوست دارمبا همین بالهای نداشته پرواز کنم و از آسمان ستاره بچینم

دوست دارم نباشم تا ببینم محرومیت‌هایی را که در چشمان مردم روستا ضجه می زند...

امیدوارم این حضور در این جمع جهادی مورد عنایت حضرت ولیعصر(عج)قرار گیرد.

...

وتمامی خدمتگزاران ایران اسلامی برای محرومیت زدایی مناطق مختلف نظام جمهوری اسلامی ،قیام علوی نمایند.....به امید آن روز

انتهای پیام/خ