به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کلاس خبر، انسان به عنوان یک موجود اجتماعی در زمینه‌ای از روابط مختلف زندگی می‌کند و این روابط در شکل‌گیری هویت و شخصیت فرد مؤثر می‌باشد. روابط اجتماعی رضایت‌بخش برای برخورداری از سطح سلامت جسمی و روانی مناسب حیاتی است و میزان حمایتهای خانواده و دوستان و احساس تنهایی از مهمترین عوامل موثر در سلامت روان می باشند.
تجربه نشان داده 70 درصد از شخصیت کودک در سال های پیش از مدرسه شکل می گیرد و زمان اصلی رشد و تربیت کودک همان سال های اول زندگی است.
هر چقدر محیط خانواده غنی تر باشد و تعداد فرزندان بیشتر باشد، به لحاظ عاطفی و اخلاقی و اجتماعی کودکان به دلیل ارتباط با هم رشد بهتری خواهند داشت. کودک باید در یک بستر طبیعی در کنار همسن و سالان خودش به این رشد برسد. هر چقدر تعداد هم سن و سالان به ویژه خواهر و برادر در این سن بیشتر باشد. پختگی و رشد کودک به صورت طبیعی بیشتر است.
وقتی کودک رشد اجتماعی پایینی دارد در سال های بعدی زندگی نیز این ناپختگی را با خود خواهد داشت. اغلب این افراد در سنین نوجوانی و جوانی انسان هایی گوشه گیر هستند و ارتباط اجتماعی کمتری دارند. حتی قدرت ابراز وجود، قدرت ریسک و قدرت شکست پذیری را ندارد. این افراد معمولا به دلیل نداشتن قدرت ریسک، قبل از شروع به کار، از ترس شکست در آن کار حتی اقدام به شروع آن نمی کنند.
اگر می خواهیم فردی سلامت روان داشته باشد باید کاری کنیم که فرد از زندگی، تجربه ها، شغل و زندگی اجتماعی اش رضایت بیشتری داشته باشد.
هر چقدر این احساس رضایت بیشتر باشد فرد از سلامت روان بیشتری برخوردار است. اما اگر فرد در یک محیط خانوادگی محدود رشد کرده باشد قدرت ابراز وجود و خطر کردن را ندارد.
امروزه تجربه خانواده های کم جمعیت و هسته ای در دنیای غرب، تجربه ای شکست خورده ای است و اعضای این خانواده ها به مشکلات عدیده عاطفی و روانشناختی دچار شده اند و روانشناسان این جوامع برای حل این مشکل با چالش مواجه اند.
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه