یک میدان پرماجرا در جویبار و مشکلات طراحی نماد آن!+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از جویباران، شهر محیطی است با موضوعات و جنبه های گوناگون و دراین میان "فضای شهری" از مباحثی است که بیشترین ارتباط را با مردم و محیط زندگی داشته و در نتیجه در هویت بخشی و آرامش بخشیدن به شهروندان نقش به‌سزایی دارد.

تنها نماد این منطقه میدان امام حسین (ع) است که در آن هیچ نشانی نه از نام امام حسین (ع) و نه از صنایع این منطقه قرار دارد.

مسلما در هر منطقه‌ای میادین براساس نام، باید نشانی از آن نام داشته باشند، به راستی چرا در این میدان به جای نماد فعلی از نماد کوزه‌ آب که هم نماد تشنگی و نماد کوزه گری است استفاده نشده است؟

چند ماهی از بازسازی این میدان می‌گذرد، "البته ساخت این میدان نیز بیش از یک سال به طول انجامید" ولی نه تنها زیبایی به این منطقه نداده بلکه بیشتر موجب نارضایتی مردم شده است، به قول یکی از شهروندان، مسئولان شهری ما یکی از شیک دهاتی ترین میدان‌های حال حاضر ایران را ساختند.

ساخت این میدان مارا به یاد داستان زیبای کباب غاز محمد علی جمال زاده می اندازد که در توصیف جوان دیلاقی به نام "مصطفی" چنین می نویسد:

«مصطفی پسرعموی دختردایی خاله‌ی مادرم می‌شد. جوانی به سن بیست و پنج یا بیست و شش. لات و لوت و آسمان جل و بی‌دست و پا و پخمه و گاگول و تا بخواهی بدریخت و بدقواره. هروقت می‌خواست حرفی بزند، رنگ می‌گذاشت و رنگ برمی‌داشت و مثل این‌که دسته هاون برنجی در گلویش گیر کرده باشد دهنش باز می‌ماند و به خرخر می‌افتاد. صدایش کردم، سرش را خم کرده وارد شد. دیدم ماشاء‌الله چشم بد دور آقا واترقیده‌اند. قدش درازتر و پک و پوزش کریه‌تر شده است. گردنش مثل گردن همان غاز مادرمرده‌ای که در همان ساعت در دیگ مشغول کباب شدن بود سر از یقه‌ی چرکین بیرون دوانده بود و اگرچه به حساب خودش ریش تراشیده بود، اما پشم‌های زرد و سرخ و خرمایی به بلندی یک انگشت از لابلای یقه‌ی پیراهن، سر به در آورده و مثل کزم‌هایی که به مارچوبه‌ی گندیده افتاده باشند در پیرامون گردن و گلو در جنبش و اهتزاز بودند. از توصیف لباسش بهتر است بگذرم، ولی همین‌قدر می‌دانم که سر زانوهای شلوارش_ که از بس شسته شده بودند به‌قدر یک وجب خورد رفته بود_ چنان باد کرده بود که راستی‌راستی تصور کردم دو رأس هندوانه از جایی کش رفته و در آن‌جا مخفی کرده است.»

بی‌شک می‌توان گفت که داستان میدان امام حسین (ع) کلاگرمحله، داستان مصطفی است، جایی که نماد اصلی آن مکعب مستطیل پیچ خورده با رگه‌ آبی در وسط آن و سنگ آنتیک سفید با فواره هایی که لوله‌های پلیمری سفید رنگ با آرم کارخانه ی سازنده بدجور انسان را به تعجب وا می‌دارد.

چراغ هایی که به رنگ مشکی یکی خمیده و در مقابلش یکی مثل چوب دستی با لامپ های سفید و سبز و قرمز و رنگ گل‌هایی که هیچ سنخیتی با نوع نماد و چراغ ها و فواره ها ندارند و از همه جالب تر نوع مصالح کاربردی در ساخت میدان به کار رفته، که از همه نوع مصالح موجود در بازار ایران شامل سنگ، سیمان، کاشی است و دیواره‌ای بتنی و هلالی شکل به رنگ صورتی و سفید با مصالحی در کف‌سازی که فقط در نمای ساختمانی از آن استفاده می شود در این نماد پرطمطراق استفاده شده است.

همچنین تابلوی برقی که همچون صندوقچه در وسط میدان خودنمای می کند چهره‌ای به شهر و منطقه داده که ما همانطور "مصطفی" داستان جمال زاده را تصرف می‌کردیم این میدان را تصور کنیم البته فرق داستان جمال زاده و داستان ما در واقعی بودن این داستان است.

مسئولان شهری هراندازه که به زیبایی خانه خود فکر می‌کنند، به فکر خانه‌ای بزرگتر خود هم باشند. جمله معروف شهر ما خانه ما فقط برای زباله و نظافت شهری نیست بلکه برای زیبایی آن نیز باید فکری اندیشیده شود. اگر هم مسئولان شهری نمی دانند و ایده‌ای برای زیباسازی شهرها ندارند، می‌توانند از جوانان زیادی که آماده مشورت دادن بدون هیچ چشم داشتی هستند استفاده کنند.

کار خوب و با کیفیت، تصادفی نیست بلکه اراده‌ای مصمم، تلاش صادقانه و اجرای ماهرانه است که کار خوب را به ثمر می‌رساند.

مدیران خوب و بالیاقت به عملکرد عالی خود اکتفا نمی کنند. بلکه به همکاران و کارمندان اطراف خود هم انگیزه می‌دهند چراکه تکیه کردن به مهارت های خود کافی نیست. مدیران کارآمد مهارت، مشورت، کفایت، لیاقت و شجاعت را با هم در می‌آمیزند تا سازمان خود را به بالاترین سطح ترقی و تعالی برسانند.

در پایان امیدواریم مسئولان شهری فکری به حال این میدان کنند و در صورت لزوم تغییرات لازم را در آن بوجود آورند و از نماد همین منطقه در این میدان استفاده کنند، همانطور که از نماد کشتی گیران در میدان کشتی شهرستان استفاده شده است.

انتهای پیام/