پدرم در تمامی عملیاتهای منطقه اورامانات همیشه طلایه دار و پیشرو بود

دوران ابتدایی ، راهنمایی ودبیرستان را در پاوه پشت سر گذاشت و پس از اخذ مدرک دیپلم در سال 1356 به عنوان یک نظامی برای دفاع از آب وخاک به استخدام ارتش در آمد با به گوش رسیدن زمزمه های انقلاب ، در سال 1356 به فرمان حضرت امام خمینی(ره) پادگان ارتش را ترک وبه پاوه برگشت.

طارق مقصودی فرزند وی می گوید: مردم انقلابی و نیروهای مردمی و سپاهی در سراسر منطقه با نام پدرم به عنوان رزمنده ای شجاع و ارتشی دلاور و پیش مرگ مسلمان کرد آشنا هستند و محبت او در دل همگان جای دارد.

وی افزود: پدرم مرد جنگ و عمل بود و فکر و قلبش در جبهه ها بود و در دوران جنگ هرگز حاضر به ترک جبهه ها نبود.
وی ادامه داد: بنا به گفته های فامیلان ، ایشان از همان ابتدای انقلاب دوش به دوش انقلابیون درمبارزه با نظام ستم شاهی تلاش فراوانی نمود و با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی از اولین کسانی بود که به عضویت کمیته های انقلاب در آمد و پس از تشکیل گروهکهای معاند ضد انقلاب ، برای مبارزه با این گروهکها به سازمان پیشمرگان مسلمان کرد رفت وفرماندهی عملیات این سازمان را علاوه بر داشتن تدبیر نظامی‌، با شجاعت کم‌نظیری برعهده گرفت و همیشه در تمامی عملیاتهای منطقه اورامانات همیشه طلایه دار و پیشرو بود.

 

یکی از همرزمان این شهید نیز گفت: حاج فاروق مقصودی معتقد به نظم و ترتیب در امور و رعایت انضباط نظامی‌ بود و در آموزش نظامی‌ و تربیت نیروهای کارآمد اهتمام می‌ورزید؛ این شهید بزرگوار در تمامی عملیاتهای منطقه اورامانات همیشه پیشرو بود هیچگاه پیش نیامد در اورامانات عملیاتی انجام گیرد و شهید مقصودی در آن شرکت نداشته باشد. هیچگاه پیش نیامد که خود در جایی و در ستادی بنشیند و از دور نیروهای تحت امرش را فرماندهی کند بلکه خود همیشه در جلوی نیروهای خود حرکت می کرد واین عمل محبوبیت بسیار بالایی در بین پاسداران وبسیجیان  ایجاد کرده بود.

وی ادامه داد: همه نیروها، حاج فاروق مقصودی را به عنوان فرمانده ای لایق دوست داشتند و اوامرش را با جان و دل اطاعت می کردند. شهید مقصودی در عملیاتهای مختلف به کرات در تیررس دشمنان بعثی و ضد انقلاب قرار گرفت و از چندین نقطه بدن مجروح شد. این شهید بزرگوار عاشق جبهه وجنگ بود نیت کرده بود تا هنگامیکه یک وجب از خاک پاک میهن در دست دشمنان باشد وتا زمانی حتی یک نفر از   دشمنان قسم خورده انقلاب در داخل میهن اسلامی باشند از پای ننشیند ولحظه ای استراحت نکند  ایشان از سال 1358 تا لحظه آخرین حضورش در صحنه مبارزه که به شهادتش انجامید تنها ایام مرخصی کاملش هنگام زیارت خانه خدا بود در طول مدت حضورش در جبهه بارهای گلوله و ترکش میهمان پیکر او شد اما روح والای او خواستار شهادت بود ودر نهایت به خواسته اش رسید در روز جمعه مورخ 21/1/1366 در حین پاکسازی شهر نوسود بر اثر انفجار مین به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

همسرش نیز می گوید: در مدت 5 سالی که با شهید زندگی کردم سرجمع یک ماه در خانه نبود و کلیه اوقاتش را در جبهه می گذراند برخی اوقات بچه های کوچولو طارق و هوار را به جبهه می برد می گفت می خواهم از الان عاشق جبهه شوند .

وی افزود: همه فرماندهان سپاه پاوه با فاروق رفیق بودند مخصوصا با شهید بزرگوار حاج محمد ابراهیم همت؛ حاج همت هرگاه به جبهه می رفت حتما حاج فاروق او را همراهی می نمود . یک روز حاج همت به او پیشنهاد داد با هم به جبهه جنوب بروند اما حاج فاروق اصرار داشت در جبهه کردستان بماند ودر آنجا شهید شود ایشان اعتقاد داشت جبهه کردستان واورامانات در خطر ضد انقلاب است در اینجا بیشتر از هرجای دیگر به او نیاز می رود. 

وی ادامه داد: این اواخر به ماموریت رفت به منطقه هورامان تخت واین ماموریتش 20 روز طول کشید. از من دارای 4 فرزند بود که بزرگترینشان 4 سال داشت وقتی برگشت حاضر نشد یک روز کامل خانه بماند گفت نیروهایم در جبهه تنها هستند اصرار من هم فایده ای نداشت به جبهه برگشت ودیگراو را ندیدم چون در حین شناسایی وپاکسازی منطقه نوسود و استقرار پایگاه در محل مله سرباز بر اثر انفجار مین به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

 

انتهای پیام/گ