به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آس‌پرس روزگاری وقتی صحبت از پذیرفتن تابعیت یک کشور عربی توسط ورزشکاران سایر کشورها می‌شد، پیش خودمان می‌گفتیم مگر امکان دارد ورزشکاری برای تامین مخارج زندگی اش تابعیت یک کشور را بپذیرد و برای کشوری غیر از وطنش مبارزه کند!؟ از خود سوال می‌کردیم مگر ممکن است یک ورزشکار در مقابل تیمی از کشور خودش بایستد و با هر حریفی حتی از کشور خودش بجنگد تا روی سکوی قهرمانی برود و سرود ملی کشوری به غیر از وطنش را طنین‌انداز سالن مسابقات کند! حتی وقتی حسین رضازاده پیشنهاد ترکیه را نپذیرفت، مقام معظم رهبری از اقدام وی به نیکی یاد کردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,,
این صحبت‌ها برای ما ایرانی ها تا همین چند سال پیش خیلی عجیب و باورنکردی بود ولی حالا شاهدیم در عصر گسترش ارتباطات، هر از چند گاهی صحبت از پذیرفتن تابعیت یک کشور توسط ورزشکار ایرانی آن هم از همین کشورهای همسایه‌مان به گوش می رسد و این زنگ خطری جدی برای مسئولین ورزشی کشورمان است که امیدوارم آنها را از این خواب زمستانی بیدار کند و به خود بیاورد تا بلکه به این موضوع فکر کنند که چرا قهرمانان ملی ما برای تامین هزینه های زندگی شان و حتی شاید برای دیده شدن مجبور می‌شوند به کشورهایی مانند آذربایجان و ترکیه کوچ کنند!؟
,,
به تازگی میلاد بیگی؛ یکی دیگر از قهرمانان کشورمان نیز عطای حضور در تیم ملی ایران را به لقایش بخشید و تبعیت کشور آذربایجان را پذیرفتتا پس از این شاهد حضور این ورزشکار نوظهور کشورمان در رشته تکواندو، در اردوگاه رقیب باشیم.
,,
اصل موضوع پذیرفتن تبعیت یک کشور در واقع یک مساله فرهنگی- اجتماعی است و بحث آن در این مقال نمی گنجد، اما روی صحبت ما با مسئولین ورزشی کشورمان است که با مدیریت ناصحیح خود موجب پیش آمدن چنین رخداد مهمی شده اند که مطمئنا غرور ملی هموطنان را جریحه دار می کند و آنها حالا باید غصه بخورند که چرا قهرمان ملی کشورشان برای کشور آذربایجان " آبدولیاچیکی" می‌زند و کاروان ورزشی ایران یکی از بخت های مسلم کسب مدالش در مسابقات جهانی و المپیکی را از دست می‌دهد.
,,
البته در ورزشی که مسئولین آن بعد از قهرمانی تیم ملی کشتی ایران در مسابقات جام جهانی آمریکا در خاک این کشور، صحبت از قرار نگرفتن ردیف پاداش در آیین‌نامه تدوین شده وزارت می‌کنند، چرا نباید انتظار داشت کشتی‌گیران جوانی که می‌بینند کشور آذربایجان به مدال آوران المپیکی‌اش پاداش میلیون دلاری می‌دهد؛ هوایی نشوند و سر از این کشور همسایه در نیاورند؟ وقتی مسئولی حاضر نیست حتی صحبت از تغییر آیین‌نامه غلطی بکند که به اشتباه نگاشته و تصویب شده است، چطور انتظار داشته باشیم یک ورزشکار برای حرف‌های دیگر آن مسئول ورزشی بپذیرد؟ در ورزشی که فقط مالیات سرمربی تیم ملی فوتبالش حدود 2 میلیارد تومان است و آن هم بر خلاف قانون به عهده فدراسیون گذاشته شده، چرا نباید انتظار داشت تکواندوکاری که با حقوق 600 هزار تومانی پای به اردوی تیم ملی می گذارد و موظف هم هست تا از شرایط عالی اردویی بگوید؛ سر از کشورهای دیگر در بیاورد که تمامی امکانات رفاهی را برای خود و خانواده او تامین می‌کنند؟ ما حتی هزینه دندانپزشکی کی‌روش و خانواده‌اش را هم تقبل کرده‌ایم، آنوقت از دادن پاداش به کشتی‌گیرانی که پوزه آمریکا را در خاک این کشور به خاک مالیدند، اجتناب می کنیم! انگار نه انگار این افتخارآفرینی پیام تبریک مقامات ارشد کشور به ویژه رهبر معظم انقلاب اسلامی را به همراه داشت!؟ طی یک سال گذشته حدود 10 میلیارد تومان هزینه تغییر و جابه‌جایی کادر مدیریتی و فنی باشگاه پرسپولیس شده است و این تیم در خطر سقوط به دسته اول است، اما مسئولین ورزش ما از دادن کمترین امکانات حتی به ورزشکاران زن ایرانی دریغ می‌کنند؛ آنهایی که با حجاب اسلامی خودشان عزت را برای ایران اسلامی در میادین بزرگ ورزشی جهان به ارمغان آوردند! آیا تمامی این موارد و هزار و یک مورد ناگفته دیگر نباید باعث می‌شود تا مسئولین دست‌اندرکار از خواب زمستانی بیدار شوند و از خروج ورزشکاران ملی‌پوش از زیر پرچم مقدس ایران اسلامی جلوگیری کنند؟
,,
وزارت ورزش و جوانان که بعد از هر موفقیت ورزشی صحبت از ایجاد غرور ملی در جامعه و ایجاد انگیزه در جوانان می‌کند، نباید فراموش کند که این خواب زمستانی آنها فاجعه بدی را در پی خواهد داشت و با این وضع دور از انتظار نیست که تا چند سال آینده شاهد حضور خیل عظیم ورزشکاران ایرانی در تیم های همسایه باشیم که گویا قدرشان را بیشتر از ما می‌دانند! البته اگر خواب زمستانی این افرا واقعا خواب باشد و نه به خواب زدن عمدی!؟
,,
انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه