آیا رسانه ملی حق فوتبال را می‌خورد؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا در حالی که تنها دو هفته تا پایان فصل چهاردهم لیگ برتر فوتبال باقی مانده است، هنوز سازمان لیگ فوتبال نتوانسته حق این رشته پرطرفدار را از صداوسیما بگیرد. این در حالی است که در میانه‌های فصل حتی پای شورای عالی امنیت ملی هم به این مساله باز شد و چندین نماینده مجلس، چند وزیر کابینه و مقامات عالی امنیتی برای حل و فصل آن تلاش کردند.

مساله این است که در دنیای امروز، فوتبال به عنوان یک صنعت پذیرفته شده و تولیدات آن یعنی بازی‌های فوتبال و اخبار و حواشی آن‌ها در بازار رسانه‌ها به فروش می‌رسند. شبکه‌های تلویزیونی بزرگ دنیا برای جذب مخاطب و پیشی گرفتن از رقبا امتیاز پخش بازی‌های فوتبال را از برگزار کنندگان آن‌ها به قیمت‌های گزاف می‌خرند.

لیگ فوتبال عربستان برای پخش تلویزیونی بازی‌هایش برای دو فصل مبلغی در حدود 10 میلیون دلار دریافت می‌کند. 35 میلیارد تومان، مبلغی است که عرب‌ها برای دیده شدن فوتبال داخلی‌شان دریافت می‌کنند آنوقت لیگ به اصطلاح حرفه‌ای ایران حتی یک ریال هم برای پخش کننده‌اش نمی‌ارزد!

سازمان صداوسیما در ایران طبق قانون، انحصار پخش تلویزیونی را در اختیار دارد. به این معنی که شبکه‌های خصوصی در ایران امکان فعالیت ندارند. این مساله فعلا "قانون" است و شاید در آینده تغییر کند.

بنابر همین اصل قانونی فدراسیون فوتبال ایران یا سازمان لیگ نمی‌تواند فوتبال داخلی را برای پخش به شبکه‌های خارجی یا غیر صداوسیما بفروشد. همین نکته باعث شده که سازمان صداوسیما به راحتی از حق فوتبال ایران چشم‌پوشی کند.

منصور قنبرزاده مدیرعامل باشگاه نفت تهران گفته که سازمان صداوسیما به عهدش وفا نکرده و هیچ پولی بابت حق پخش لیگ برتر پرداخت نکرده است. او معتقد است که به قولی صداوسیما به همه باشگاه‌ها ضرر زده است.

قنبرزاده همچنین مدعی بود که مهدی تاج رییس سازمان لیگ به او گفته که سازمانش زور لازم را برای گرفتن حق فوتبال ندارد.

آن طور که مسئولان سازمان لیگ گفته‌اند، پولی که صداوسیما باید پرداخت کند حدود 180 میلیارد تومان است که باز هم طبق محاسبات و ادعای مدیران سازمان لیگ نیمی از حق پخش واقعی فوتبال است. با این حال پس از کش و قوس‌های فراوان، صداوسیما پذیرفت که 26 میلیارد تومان به سازمان لیگ پرداخت کند؛ پولی که هنوز یک ریالش هم پرداخت نشده است.

در نیم فصل اول، زمانی که صداوسیما زیر بار امضای قرارداد نمی‌رفت، فدراسیون فوتبال تصمیم گرفت دوربین‌های صداوسیما را به ورزشگاه‌ها راه ندهد. چند هفته از تصمیم عملی شد اما در آستانه شهرآورد پایتخت، فدراسیون از موضعش کوتاه آمد و صداوسیما هم پذیرفت که به امضای قرارداد فکر کند.

ورود وزارت کشور، مجلس شورای اسلامی و شورای عالی امنیت ملی به این موضوع، در این تصمیم بی‌تاثیر نبود. با این حال "آژان‌کشی" صورت گرفته در فوتبال جواب نداد و قرارداد حق پخش تلویزیونی در حد همان "کاغذپاره" باقی ماند.

باشگاه‌های فوتبال ایران که در لیگ برتر حضور دارند، برای تامین بخشی از هزینه‌های خود روی سهم حق پخش حساب باز کرده بودند و حالا که لیگ رو به اتمام است دخل و خرج‌شان همخوانی ندارد.

باشگاه‌هایی مثل نفت تهران و ذوب آهن که با تمام نداری‌ها و کمبودهای تیم‌های جوانی ساخته‌اند و با انگیزه زیاد و تلاش فراوان خود را به رده‌های بالای جدول رسانده‌ان، به شدت به این پول نیاز دارند. پرداخت نشدن حق پخش کاملا به زیان فوتبال است و انگیزه چنین باشگاه‌هایی را کم می‌کند.

نکته مهم‌تر این است که وقتی صداوسیما برای تولید یک سریال تلویزیونی، فیلم یا برنامه ترکیبی میلیون‌ها و گاهی میلیاردها تومان هزینه می‌کند تا اندکی مخاطب را به خود جلب کند، چرا از پرداختن حق پخش تلویزیونی فوتبال طفره می‌رود؟ کدام برنامه‌ی تلویزیونی بیشتر از بازی‌ فوتبال مردم را پای رسانه ملی می‌نشاند؟ صداوسیما اعلام کرده که برنامه "90" پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی است؛ برنامه‌ای که تمام مواد خامش فوتبال و حاشیه‌های آن است.

در فضایی که علیه فوتبال هجمه‌های زیادی وجود دارد و همه آن را به میلیاردی بودن و گزافه خرج کردن متهم می‌کنند، این حق‌خوری آشکار از عجایب است.

شاید این روزها حساب صداوسیما خالی است و دخلش کفاف خرجش را نمی‌دهد، شاید بودجه این سازمان عریض و طویل جوابگوی پرداخت حقوق عقب مانده کارمندانش هم نباشد اما این‌ها و ده‌ها دلیل دیگر توجیه کننده حق خوری و پایمال کردن حقوق فوتبال نیست.

فوتبالی‌ها فعلا انتظار ندارند که صداوسیما حق پخش واقعی فوتبال – چیزی حدود 300 میلیارد تومان – را پرداخت کند، بلکه توقع دارند همان 15-10 درصد حق واقعی که قراردادش را امضا کرده‌اند پرداخت شود. این انتظار، کف توقعات فوتبال از یک سازمان "ملی" است.

انتهای پیام