خرافه‌های زناشویی

 بهطوری که گاهی ارتباط زناشویی نه به دلیل کاهش میل جنسی ، بلکه به دلیل پرهیز از رابطه‌ای زیان‌آور کمتر می‌شود. گاهی پزشکان هم به این خرافات دامن می‌زنند. مثلا در کشور چین هنوز هم پزشکانی با رویکرد سنتی هستند که معتقدند رابطه زناشویی زیاد، باعث به هم خوردن تعادل بین «یین» و «یان» در مرد می‌شود و او را مستعد ابتلا به بیماری‌های مختلف جسمی می‌کند. در هندوستان هم نظام آموزشی طب سنتی معتقد است رابطه زناشویی زیاد در مردها ضعف و سستی بدن می‌آورد. این آموزه‌ها به شدت روی عقیده عامه مردم تاثیر گذاشته است تا جایی که سومین علت مراجعه مردهای هندی به پزشک عمومی، شکایتی است که به زبان هندی به آن «جیریان» گفته می‌شود.

این شکایت‌ها در واقع شکایت‌های جسمی غیراختصاصی هستند که منشاء آن را رابطه جنسی می‌دانند. اما آموزه‌های فرهنگی و دینی ما رویکردی روشنفکرانه در مورد زناشویی دارد. این رابطه با رعایت شرایط نه تنها هیچ‌وقت گناه‌آمیز نبوده بلکه توصیه هم می‌شده است. این در حالی است که کلیسای سده‌های میانه رابطه جنسی حتی در چارچوب خانواده را تایید نمی‌کرده و آن را فقط برای فرزندآوری مجاز و اخلاقی می‌دانسته است. با وجود اینکه آموزه‌های اصیل فرهنگی ما نگرش مثبتی به رابطه جنسی دارند، در فرهنگ عامه داستان متفاوتی می‌بینیم. نسبت دادن شکایت‌های جسمی نظیر احساس سستی در زانو و ضعف عمومی به رابطه زناشویی را زیاد می‌بینیم. یکی از مراجعانم که ورزشکار بود می‌گفت همیشه یک ماه قبل از مسابقه‌ها رابطه زناشویی را کنار می‌گذارد و در مواقع عادی هم رابطه جنسی‌اش را به حداقل می‌رساند که توان بدنی‌اش تحلیل نرود! این تفکر اشتباه در رابطه زناشویی او مشکلات زیادی ایجاد کرده بود.

یکی دیگر از این نگرش‌های منفی این است که توجه زیاد به رابطه زناشویی به معنی مادی بودن و دور شدن از معنویات است. نگرش منفی دیگر از تقابل عشق با رابطه زناشویی ناشی می‌شود. برخی فکر می‌کنند اگر همسرشان به رابطه جنسی اهمیت می‌دهد، پس فقط آنها را برای همین منظور می‌خواهد و عشقی بینشان نیست. یکی از مراجعانم می‌گفت هر وقت شوهرم نگاه همراه با شهوت به من می‌کند، احساس انزجار می‌کنم.این احساس منفی از ناآگاهی او نسبت به رابطه زناشویی صحیح ایجاد شده بود. چاره بسیاری از مشکلات جنسی درمان‌های گران‌قیمت تخصصی نیست؛ بالابردن آگاهی‌های جنسی بسیاری از بدفهمی را حل می‌کند. برخورداری از آموزش‌های جنسی حق همه مردم جامعه به ویژه نوجوانان است، البته آموزش‌هایی که با رعایت شرایط و ملاحظات اخلاقی، شرعی و قانونی و به‌وسیله افراد متخصص و امین انجام شود.

انتهای پیام/