استقبال ضعیف از بازیهای لیگ در سال جام جهانی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا می توانیم از امسال، به عنوان سالی یاد کنیم که برای نخستین بار در طول یک دهه اخیر دو تیم پرطرفدار فوتبال ایران به شکل توامان برای فتح لیگ در تلاش هستند و بر خلاف سنوات گذشته در نتیجه گیری ضعف به خرج نداده اند تا در پایان نیم فصل به فکر راه فراری از هجمه انتقادات باشند و در این بین قرعه به نام جام حذفی و موفقیت درآن بیفتد.

از یکسو پرسپولیس بعد از چندین سال رنجیدن از هوادار و رنجاندن هوادار،از شر اپیدمی حیا کن رها کن، راحت شده است و صاحب شعار مترادف با حیا کن رها کن نیز به عنوان سرمربی بر روی نیمکتش می نشیند تا دیگر خبری از صدا کردن نام او در استادیوم نباشد.آنها بعد از چند سالی که تمرینات پیش فصل لیگ را با ندانم کاری و در فاصله چند هفته ای به شروع مسابقات آغاز می کردند این بار به خود جنبیدند و زودتر از همیشه استخوان بندی خود را مشخص کردند تا برای لیگ آماده شوند که الحق و الانصاف با اتکا به جوانهایشان توانستند تابوی چند ساله کسب نتایج ضعیف در آغاز فصل را بشکنند و نتایج خوبی گرفتند که البته لفظ "نتایج خوب" در آمار دیدارهای خانگی پرسپولیس به "نتایج عالی" قابل تعمیم است.آنجایی که آنها در 8 مسابقه خانگی خود به 7 پیروزی و یک تساوی دست یافتند که در مقایسه ای ساده با سالهای گذشته متوجه می شویم این نتایج برای پرسپولیس زمین تا آسمان تفاوت کرده است و حتی از لحاظ دیدارهای خانگی می توان نتیجه گیری پرسپولیس تا اینجای فصل را با بهترین سالهای تاریخ این تیم مقایسه کرد.

از سوی دیگر رقیب دیرینه پرسپولیس هم در ماههای اخیر در نیمه باقیمانده از لیگ منحصربفرد قهرمانان آسیا (!) حاضر بوده و توانسته با پیروزی بر رقبا بعد از چندین سال ناکامی در این بازیها، به جمع 4 تیم برتر آسیا صعود کند و در کنار آن در لیگ برتر هم آهسته و پیوسته پا به پای پرسپولیس آمده و با نتایجی که در دیدارهای عقب افتاده کسب کرده است حالا در کنار پرسپولیس و هم امتیاز با این تیم در صدر جدول قرار گرفته است.علاوه بر این استقلال به عنوان مدافع عنوان قهرمانی لیگ برتر پای به این مسابقات گذاشته است و از این لحاظ نیز میتواند برای هواداران مختص به خود جذاب تر از سالهای دیگر به نظر بیاید. البته لازم است بگوییم هدف از ذکر شرایط این دو تیم در این نوشتار،به هیچ وجه مدح و ستایش آنها نیست که چنین رسالتی را روزنامه های هواداری دو تیم تا آخرین حد توان خود انجام می دهند.

اما در هفته هایی که از لیگ برتر می گذرد و تا اینجا که قطار لیگ به ابتدای مسیر برگشت رسیده است بارها و بارها دیده ایم دیدارهای تیم های پایتخت به جای جذب تماشاگر بیشتر از سایر مسابقات و به دنبال آن تزریق و القای هیجان به لیگ،بسیار سردتر از سالهای پیش بر روی سکوها دنبال می شود و انگار نه انگار که قرار است از دل همین لیگ و علی الخصوص مدعیان آن، تیم ملی فوتبال راهی جام جهانی شود و آنطور که مشخص است این عامل محرک نیز نتوانسته در حدی آدرنالین خون فوتبالدوستان را بالا ببرد که به جای ماندن در منزل، محل کار و یا محل تحصیل، به استادیوم بروند و هم خودشان لذت بیشتری ببرند و هم به لیگ،تیم ها و بینندگان تلویزیونی هیجان بیشتری تقدیم کنند.

بد نیست اگر در کنار عواملی که از آنها به عنوان قوای محرکه برای ترغیب هر چه بیشتر تماشاگران به حضور در استادیوم یاد می شود، به عوامل بازدارنده که ظاهرا" توانسته بر نقطه مقابل خود غلبه کند نگاهی دقیق تر داشته باشیم.نگاهی به نتایج این دو تیم در طول فصل جاری برایمان کافیست تا به بردهای میلی متری و بعضا" ناپلئونی هر یک در نیم فصل اول پی ببریم،اتفاقی که شاید در لحظه برای هوادار خوشایند باشد اما مطمئنا" با تبدیل این سبک پیروزیها به یک عادت برای تیم های مدعی، موفقیت های اینچنینی نه تنها در جذب بیشتر علاقمندان به ورزشگاهها موثر واقع نمی شود بلکه ممکن است آن دسته معدود حاضر در استادیوم را نیز از حضور در هفته های آتی مسابقات دلزده کند.

کم گل بودن مسابقات یکی دیگر از عواملی است که به نظر می رسد در عدم استقبال مناسب مردم کارگر افتاده است.آمار نشان می دهد در نیم فصل نخست مسابقات در مجموع 29 مسابقه ای که پرسپولیس و استقلال در آن دخیل بوده اند (14 بازی برای هر تیم با سایر تیم های لیگ و یک مسابقه شهرآورد) ، در 13 مسابقه یا یک گل تکلیف پیروز میدان را روشن کرده و یا اصلا گلی به ثمر نرسیده است.به اضافه اینکه در 23 مسابقه نیز دو گل یا کمتر به ثمر رسیده است که این آمار به خودی خود مهری بر ادعای کم گل بودن لیگ می زند.

انتهای خبر