آینده نگری در توافق ژنو

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، ساعت 6 صبح روز سوم آذرماه 92 وقتی دکتر ظریف در گفتگوی خبری خود از توافق با گروه 5+1 در خصوص پرونده هسته ای خبر میداد، می شد حدس زد گمانه زنی های مختلفی پیرامون این توافق نامه اتفاق خواهد افتاد و هر کسی از ظن خود اقدام به تفسیر و تحلیل این توافقنامه خواهد پرداخت. چه از سوی طرفین توافق و چه در سطح سیاسیون داخلی و خارجی و چه در سطح عموم مردم.

طرفین توافق یعنی ایران و 5+1 هرکدام بلافاصله بعد از توافق، تفاسیر خودشان را از توافقنامه ارایه دادند. ظریف از غنی سازی اورانیوم تعریفی داشت و جان کری هم تعریف خودش را.روحانی در کنفرانس خبری خود تفسیری ارائه داد و در آنسوی دنیا اوباما تفسیر و تحلیل خود را پیش روی مردم دنیا گذاشت، اما آیا واقعاً این توافقنامه آنقدر ره آورد مهمی برای ایران داشته که پایکوبی کنیم و بر طبل شادی بکوبیم و یا نه این توافق نه آنچیزی است که ظاهر امر میگوید و یا به عبارتی باید برای از دست دادن خیلی چیزها چهره در هم کشیم و از توافق نامه ایران و گروه 5+1 به عنوان قرارداد ترکمنچای یاد کنیم ؟

 حقیقت چیست؟ آیا این توافق آنگونه که دولت اصرار دارد به نفع ما بوده است؟ آیا این توافق آنگونه که برخیها ادعا میکنند برای ما هیچ ره اوردی نداشته است؟ آیا این توافق یک بازی "برد برد" بود یا ابعاد پنهان دیگری نیز در ورای این توافق وجود دارد که میتواند پاشنه آشیل ما در آینده باشد ؟

نگاهی به انچه که در متن توافق آورده شده میتواند کلید معمای بسیاری از سئوالات باشد. امتیازاتی که طرف مقابل از ایران گرفته بسیار بیشتر از امتیازاتی است که ما در قبال تعهداتمان بدست آورده ایم. ما چند امتیاز مهم به آنها داده ایم و در قبال آن چند تحریم مهم را نتوانسته ایم از سر راه برداریم که تحریم بانکی و تحریم نفت از جمله آنهاست. رییس جمهور امریکا به صراحت اعلام کرد که بخش اعظمی از تحریمها کماکان ادامه دارد.

البته این توافق نامه برای ما بدون امتیاز نبوده است و این نوشتار در نفی زحمات تیم دیپلماسی کشور نیست گو اینکه انصافاً مذاکرات طاقت فرسایی را انجام داده اند و هیچ کسی نمیتواند ادعا کند که جناب دکتر ظریف و همکارانش به دنبال منافع کشور نبوده اند.

اقدامات تیم هسته ای کشورمان یک خدا قوت بلند بالا بهمراه دارد. اما یک کار نیمه تمام مانده که تیم دیپلماسی نباید از ان غفلت کند و در این شش ماه آتی به دنبال اثبات آن باشد و آنهم تفسیری است که از غنی سازی اورانیوم از طرف تیم ایرانی ارایه میشود نه آن تفسیری که غرب مدعی ان است.

 در توافق ژنو به صراحت گفته شده است که ایران باید قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل را مدنظر قرار بدهد. این بند هیچ معنایی جز این ندارد که 1+5 حتی می تواند خواستار تعلیق غنی سازی 5 درصد در ایران هم بشود.

 باید از این مرحله گذر کرد و با هوشمندی به دنبال اثبات حق مسلم کشورمان بود، چرا که امریکاییها بارها اثبات کرده اند که غیر قابل اعتمادند. باید برای مذاکرات شش ماه بعد آماده تر و البته با هوشمندی و هوشیاری بیشتر برنامه ریزی کرد.

انتهای پیام/