به گزارش شبکه اطلاع رسانی داناباشگاههای بزرگ اما به اینها قناعت نمی کنند. داشتن هوادار می تواند انها را وارد مدل های تازه ای کند. مثل همین مسابقه ای که حالا قرار است پای ستاره های سابق میلان را به تهران باز کند. تورنمنت های چند جانبه و بازیهای دوستانه نیز حالا بخش قابل توجهی از درامدهای باشگاههای بزرگ اروپایی را به خود اختصاص می دهند. تورهای اسیایی که در این چند ساله حسابی برای باشگاههایی چون ریال مادرید، منچستر، بارسلونا، لیورپول و ... مد شده، یک بازار جذاب و ویژه است. اسیا بهترین بخش این بازار و پر سودترین ان است. میزان علاقه مندی بالا و به همان میزان طرفدار قابل توجه، باشگاههای بزرگ اروپایی و البته اسپانسرهای تبلیغاتی را برای حضور پررنگ و همیشگی در این بازار ترغیب می کند. انها همان طور که در سالیان اخیر به کرات دیده شده، برای سفر به اسیا و خاور میانه همیشه و حتی در میانه فصل و کوران لیگ های اروپایی خودشان نیز اماده اند.
ایران البته از این بازار سهمی ندارد. قطر و امارات در خاور میانه و چین، اندونزی و مالزی از شرق اسیا شرکای اصلی باشگاههای اروپایی در این بازار به شمار می روند. ژاپن و کره جنوبی نیز البته به نوعی و با برگزاری تورنمنت هایی مثل جام باشگاههای جهان در طی سالهای قبل در توکیو با باشگاههای اروپایی همکاری های تنگاتنگی داشته اند، اما حالا شاید میزان پیشرفت انها در فوتبال جهان، کار طرف اروپایی را برای بستن قراردادهای چرب و نرم در این حوزه سخت تر کند.
,
اما چرا تا حالا پای اروپایی به فوتبال ایران باز نشده؟ چرا ایران هیچگاه بخشی از تور اسیایی باشگاههای بزرگ اروپایی نیست؟ ایا میزان تماشاگران در ایران کمتر از اندونزی و مالزی است یا حمایت اسپانسرها و کمپانی های بزرگ، به مانند انچه که در قطر و امارات وجود دارد، مانع کار است؟ دلایل دیگری را هم البته می توان ذکر کرد. تحریم های چند سال اخیر، نبود استادیوم ها و امکانات مدرن، هتل های مجهز، خطوط هواپیمایی درجه یک و نکاتی از این دست شاید دم دست ترین چیزهایی باشد که می توان درباره عدم حضور ایران در این بازار جذاب برشمرد.
با این همه سفر بایرن مونیخ در سالهای گذشته و حالا ستارگان میلان به تهران نشان می دهد، اگر پای یک قرارداد معقول و خوب در میان باشد، حتی بزرگترین باشگاههای اروپا هم می توانند در لابلای تورهای خارجی خود سفری به تهران داشته باشند. در واقع محمد رویانیان، مدیرعامل باشگاه پرسپولیس کاری را انجام داده که به راحتی می تواند انجام دهد. کاری که علی فتح الله زاده در بیش از یک دهه حضوری در استقلال از ان عاجز بوده و مدیران سابق پرسپولیس نیز هر یک به نوعی لیاقت و عرضه انجامش را نداشته اند.
مسابقه پرسپولیس و ستارگان میلان انگونه که از تعرفه های تبلیغاتی شرکت برگزار کننده این مسابقه بر می اید
,
,
, ,
,
,
,
حدود چهار و نیم میلیارد تومان ارزش دارد که اگر حدود هفتاد درصد ان هم به تحقق بپیوندد، بیش از سه میلیارد تومان یا به عبارتی یک میلیون دلار درامد تبلیغاتی خواهد داشت. به این رقم، بلیط فروشی مسابقه با درنظر گرفتن حداقل ٥٠ هزار تماشاگر با میانگین بلیط هفت هزار تومان ( بلیط های مسابقه١٥، ٨ و ٥ هزار تومانی هستند ) حداقل ١٠٠ هزار دلار دیگر اضافه خواهد شد که برای یک بازی نه چندان پر اهمیت ان هم با تیمی شکل گرفته از بازیکنان قدیمی میلان عدد معقولی به نظر می رسد.
به عبارت بهتر اگر حضور ستاره های قدیمی میلان که از جمع انها البته دیدن ستاره هایی چون پایولو مالدینی، فرانکو باره سی، دروسی، گتوزو و دی کانیو واقعا دوست داشتنی به نظر می رسد، توانسته بیش از یک میلیون و صد هزار دلار درامد داشته باشد، به طور قطع برگزاری تورنمنت های چهار جانبه و انجام مسابقه تدارکاتی با باشگاههای درجه یک اروپایی هم می تواند مقرون به صرفه و عملی باشد.
,
,
ارسال دیدگاه