از «نه» ناطق به اصلاح‌طلبان تا تغییرات کابینه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل ازصبح توس، شاید زمانی که محمد قوچانی، کارگزارانی فعلی و اصلاح‌طلبان سابق، در سرمقاله هفته‌نامه صدا نوشت: “چشم‌انداز مجلس دهم از هم‌اکنون روشن است؛ بازآفرینی مجلس پنجم با ترکیبی از نیروهای معتدل اصلاح‌طلب و اصولگرا” کمتر کسی فکر می‌کرد که سناریو جذب از سوی اصلاح‌طلبان کلید زده‌شده است. چندی پیش سعید حجاریان، پدرخوانده جریان اصلاحات، رسماً و بدون لفافه از آغاز عملیات انتخاباتی اصلاح‌طلبان با مورد تأکید قرار دادن کاندیداتوری ناطق نوری، پرده برداشت.

 
آن‌سوی دیگر جهش انتخاباتی اصلاح‌طلبان، اردوکشی دولتی است. نوبخت چندی پیش نیز با تلاش برای عادی‌سازی تغییرات فرمانداران، آن را در راستای رسالت خدمت‌رسانی دولت اعلام کرد. اظهارات سخنگوی دولت چنان بی‌مقدمه عنوان شد که حتی دولتی‌ها هم تعجب کردند که چرا دولت برای عزل و نصب‌هایش باید به بقیه توضیح بدهد، فارغ از این‌که اظهارات نوبخت توضیح نبوده بلکه گزارش کار است. گزارشی برای اغنای اصلاح‌طلبانی طلبکار از دولتی محافظه‌کار.

 
گام نخست؛ فشار برای تصفیه
فشارهای اردوگاه اصلاح‌طلبان که همواره همراه با مواضع طلبکارانه آن‌ها نسبت به دولت بوده، تاکنون جواب داده و بیش از ۹۰ درصد از بدنه اجرایی از مدیران گذشته جای خود را به اصلاح‌طلبان یا نزدیکان آن‌ها داده است. نمونه بارز توصیه‌های خیرخواهانه! اصلاح‌طلب‌ها به روحانی را پیش از انتصاب استاندار اصلاح‌طلب استان مرکزی و در اظهارات احمد شیرزاد فعال سیاسی اصلاح‌طلب می‌توان یافت. وی در گفتگو با خبرگزاری آریا گفته بود: بهتر است آقای روحانی در وزارت کشور تغییراتی بدهند. در بحث وزارت کشور به نظر می‌رسد آقای رحمانی فضلی راننده قدری برای این لوکوموتیو نیستند هرچند ممکن است ایشان در جاه‌های دیگر خیلی بهتر کار کنند.

 
در همین راستا نظرات حسن رسولی در نشستی با عنوان “اصلاح‌طلبان و انتخابات مجلس دهم” قابل‌تأمل است. وی که سابقه استانداری خراسان در دوره اصلاحات و عضویت در هیئت‌مدیره بنیاد باران و امید ایرانیان را در کارنامه دارد، با اشاره به اینکه شاخص، محور و رهبری جبهه اصلاح‌طلبان با سید محمد خاتمی است اظهار کرده همه اصلاح‌طلبان پذیرفته‌اند که با محوریت خاتمی در عرصه سیاسی شرکت کنند و خاتمی فصل الخطاب خواهد بود. رسولی با اعلام این‌که” هدف‌گذاری اصلاح‌طلبان کسب ۲۰۰ کرسی مجلس است” دولت یازدهم را علناً مسئول پیکی ری این مطالبه کرده است.

 
بنابراین جریان اصلاح‌طلب با بر روی کار آمدن روحانی، خود را برای حضور دوباره در ارکان قدرت آماده می‌کند و ازاین‌رو باید زمینه‌های آن را نیز در سطح استان‌ها و شهرها آماده کند. زمینه‌ساز این حضور نیز کسی جز دولت یازدهم نیست ازاین‌رو فشار برای تغییرات در سطوح اجرایی دولت از ماه‌ها پیش کلید خورده است. شاید اظهارات گذشته عضو افراطی مجمع روحانیون، امروز و با نزدیک شدن به موسم انتخابات مجلس معنا و مفهوم بیشتری پیدا کند. موسوی لاری یک ماه قبل گفته بود: ” یکی از انتقادات جدی که در حال حاضر وجود دارد، این است که خیلی از این مدیران محلی یعنی حدود ۷۵ درصد آن‌ها افرادی هستند که با مشی دولت و دیدگاه‌های دولت همراه نیستند.” امروز با کنار هم گذاشتن ” خط‌مشی دولت” و” رویای ۲۰۰ کرسی اصلاح‌طلبان” دلیل جنب‌وجوش این روزهای پاستور را به‌خوبی درمیابیم.

 
گام دوم؛ تلاش برای جذب
“شیخ نور”، “شیخ اعتدال” القابی بود که به‌طور گسترده توسط روزنامه‌های زنجیره‌ای مورداستفاده قرار گرفت. این کلمات که اردوگاه رسانه‌ای اصلاحات با آن حجت‌الاسلام ناطق نوری مورد خطاب قرار می‌داد نشان از آغاز فاز دوم حرکت اصلاح‌طلبان برای تصاحب کرسی‌های مجلس داشت. تملق‌گویی‌ها و چرب‌زبانی‌های رسانه‌ای که حکایت از فزونی تمایل اصلاح‌طلبان به ناطق داشت به این جا ختم نشد و کار به دعوت‌های رسمی و غیررسمی برای حضور در جلسات و گعده‌های محفلی و حزبی کشید. هرچند تلاش‌های جناح چپ برای جذب ناطق نهایتاً به دست رد رئیس مجلس پنجم به سینه آن‌ها انجامید ولی نکته قابل‌توجه اینجاست که اصلاح‌طلبان برای حضور در مجلس از لابی با هیچ‌کس ابایی ندارند که اصول‌گرا چه اصلاح‌طلب.

 
آنان که با خاطرات رئیس مجلس پنجم آشنا هستند به‌خوبی می‌دانند که نظر وی درباره اصلاحات چیست. به نظر می‌رسد خاطرات و تجربیات ناطق نوری در مجلس پنجم شورای اسلامی و انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ است که وی را از قرار گرفتن زیر چتر اصلاحات نهی می‌کند. سال‌هایی که یادآور هجمه‌های سنگین اصلاح‌طلبان به شیخ نور است و زمانی را به یاد می‌آورد که آنان وی را نماینده طالبانیسم می‌خواندند.

 
باید دقت داشت که کاندیداتوری ناطق نوری ازاین‌جهت برای اصلاح‌طلبان حائز اهمیت است که وی به‌عنوان فردی که به قول خودش ۲۰ سال در مجلس بوده، دارای اعتبار و تجربه خاصی است و اصلاح‌طلبان می‌توانند امیدوار باشند که باوجود ناطق صندلی ریاست مجلس آینده از آن آن‌ها خواهد بود. این درست الگوی انتخاباتی است که در دوره ریاست جمهوری یازدهم با استفاده از تاکتیک “رحم اجاره‌ای دولت تدبیر” برای آنان ثمربخش بود. شاید همین امر است که سبب شده که اصلاح‌طلبان به هم جناحی خود یعنی عارف پشت کنند و روی خوش‌نشان ندهند و همچنان گزینه انصراف را پیش پای ناطق نوری قرار دهند. بسیاری از اعضای این جناح سیاسی بر این باورند که عارف نمی‌تواند به کرسی ریاست مجلس تکیه بزند و ازاین‌رو به دنبال کاندیدای دیگری هستند. از سوی دیگر نقطه قوت حجت‌الاسلام ناطق نوری این است که حتی برخی اصولگرایان نیز نسبت به وی رأی و نظر مثبتی دارند و این موضوع ضمانت ریاست ناطق در مجلس آینده را تضمین می‌کند.

 
گام‌های بلند و البته برنامه‌ریزی‌شده اصلاحاتی‌ها برای تصاحب کرسی‌های مجلس نشان می‌دهد که چپی‌ها برای نیل به اهداف خود از مرزهای جناحی تا حدودی عبور کرده و به افق‌های “جریان ائتلافی” می‌نگرند ولی تجربه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم نشان داده که آن به جریان ائتلاف نیز اکتفا نکرده و تنها به دنبال بستر می‌گردند که نوزاد و نارس و ضعیف خود را در آن بپرورانند، آن‌هم فقط تا زمانی محدود که کودک زنده به دنیا بیاید!

انتهای پیام/