به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانااز مجتبی محرمی ، ستاره ای که حالا خوش تیپ و جذاب روبه دوربین نشسته و از نرسیدن ها می گفت . بین تمام فوتبالیستهای محبوب دهه 60، مجتبی، یا به قول پروین مژدبا را طور ویژه‌ای دوست داریم. چون اگر یکی بیش از بقیه ما را یاد خودمان بیاندازد، نه بذله‌گویی دلچسب فنونی‌زاده، نه چهره آرام فرشاد آقای گل، نه زمختی کرمانی مقام دوست داشتنی، نه درون و برون فروریخته ناصر محمدخانی و نه حتی عقاب آسیا که اصلاً دور است، آن بالاهاست و شباهتی نداریم. مجتبی را بیش از تمام پا به توپ‌های دهه جنگ، مانند خودمان می‌دانیم چون مطلقاً شکست خورده در عین استحقاق کامل برای فتح تمام سکوها. حقش به طور کامل در ورزش و زندگی و جامعه پایمال شده. نا رفیقی دیده. نادیده گرفته شده. بی سر و زبان نیست اما مظلوم است. باهوش است اما سرش بی کلاه مانده. زرنگ است اما آویزان مقامات نیست. اعتیاد، وزنش را به 35 کیلو رساند اما صداقتش بکر ماند. زبل هست اما عوضی یا زیر و رو کش نیست. تمام این مشخصات، او را شبیه به خود ما و عزیز دل ما می‌کند. مردی که برای گریز از تنگدستی هم چنگ به خاک برادر شهیدش نمی‌زند هیچ، حتی به خبرنگاران اجازه نمیدهد درباره‌اش از او بپرسند. . به نظرم برخلاف آنچه در خلال برنامه مطرح شد، مجتبی اتفاقاً نماینده مکتب شاهین است. ورزشکاری که همه چیزش را از دست داده اما برخلاف رسم رایج روزگار، نه دین فروش شده و نه ذاتش را فروخته.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,انتهای خبر
]
ارسال دیدگاه