به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سرویس گردشگری «لاهیجان» ، مسافت حدود ۱۲ کیلومتر را باید از لاهیجان را پشت سر بگذاری تا اندوه و خستگی های سفرت را به گمل برسانی، طبیعتی شگفت انگیزی که بستر رودخانه ای از سرچشمه های زلال که از پای درختان می گذرد. گمل نگینی میان روستاهای سراش،خورتای،کابیجار و شیرین سا که هر ساله پذیرای مسافران زیادی از نقاط مختلف استان گیلان است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, «لاهیجان» ,به هرجا می نگری خانواده ای را می بینی که مسافتی طولانی را آمده تا خستگی ها و عرق پیشانی از این روزهای گرم طاقت فرسا را کنار این طبیعت زیبا و زیر چتر درختانش جا بگذارند.
,
, , اما وقتی دوربین توجه را زوم می کنی متوجه زباله هایی می شوی که بر مسیر این رودخانه ی زلال پخش شده اند. با دیدن این زباله ها متوجه می شوی که جای خوراکی هایی بوده اند که گردشگران باخود از شهر به همراه آورده و اینجا جا گذاشته اند.
,رودخانه گمل تلاقی دو صحنه متفاوت از زیبایی ها و زشتی هایی است که پارادوکس تلخی آفریده اند. صحنه ای از نعمت خدادادی رودخانه ای شگفت انگیز و رویایی و در کنار آن صحنه ای از ناسپاسی کسانی که این خواب رویایی کوهستان شگف انگیز را با کابوس زباله ها آشفته کرده اند.
,اینجا حس می کنی گمل خستگی و گرمای تن گردشگران را از آنها زدوده و گردشگران درعوض چهره این رودخانه زلال و سبز را با قلم بی توجهی و جا گذاشتن زباله هایشان مخدوش کرده اند.
,
, , از مسیر رودخانه که بالا می روی به پلاستیک ها و بطری نوشابه ها و انواع آت و آشغال هایی برمی خوری که کنار زیبایی اش خوابیده اند و در واقع لقمه های زهری را مانند که در گلوی گمل گیر کرده اند.
,به راستی اگر این آب زلال و این درختان و این کوه های بی بدیل نبود این همه آدم این همه مسافت را طی نمی کرد تا به مکانی متفاوت برسد اما تاسف آنجاست که وقتی می بینی آدم ها این چنین نیکی و مهربانی طبیعت را با به جا گذاشتن آشغال های خود پاسخ می دهند.
,و به راستی اگر سطل های زباله ای بافاصله کنار زیبایی اش جانمایی می شد شاید گردشگران چنین بی رحمانه به جان زیبایی اش نمی افتادند.
,
, , پایان پیام/پ
]
ارسال دیدگاه