یک محیط برای زیستن همه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح شفت، بحثی که در این مقال سرگشودن آن دارم حدیثی ست خوشبختانه درین روزها مکرر که اهمیت طرح آن امروزه تقریبا در سرتاسر گیتی بر هر متخصص مسئول و هر غیر متخصص دوراندیش و آینده نگری مکشوف و بدیهی گردیده و آن نیست جز بحث محیط زیست و اهمیت حفظ و حراست آن از برای نسلهای آینده و چالشهای گرانی که درین راستا با آن مواجهیم و راهکارها یی که از برای نیل به این مقصود می باید بدان امعان نظر داشته باشیم .

هرچند که این نوشتار از قلم غیر متخصصی در حیطه مقوله محیط زیست و مسائلی که از حواشی آن می تراود جاری می گردد اما بعنوان یکی از شهروندان این جامعه که سخت دلنگران بحران های زیست محیطیست که شوربختانه این روزها به انواع و اقسام در گوشه و کنار خود می بینیم و از مجراهای خبری می شنویم آنقدر که نیاز به ذکر نمونه را برای هر شهروند اندکی دلسوز و مسئول منتفی می سازد به خود حق دادم که نگرانی و پریشانیم را درین مجال به طرح و بحث بگذارم.

شاید اگر امروزاز درصد بسیار بالایی از شهروندان این آب و خاک , آنان که به موجب اصل پنجاهم قانون اساسی که اینگونه تکلیف کرده که در جمهوری‏ اسلامی‏، حفاظت‏ محیط زیست‏ که‏ نسل‏ امروز و نسلهای‏ بعد باید در آن‏ حیات‏ اجتماعی‏ رو به‏ رشدی‏ داشته‏ باشند، وظیفه‏ عمومی‏ تلقی‏ می‏ گردد.

از این‏ رو فعالیتهای‏ اقتصادی‏ و غیر آن‏ که‏ با آلودگی‏ محیط زیست‏ یا تخریب‏ غیر قابل‏ جبران‏ آن‏ ملازمه‏ پیدا کند، ممنوع‏ است در خصوص میزان آشنایی و اطلاع از تهدیدات زیست محیطی و مسائل و خطراتی که بی توجهی بدین امر از پی می آورد پرسش به عمل آید. با توجه به سعی و تلاشی که از جانب دولت و رسانه های گروهی درین خصوص ظرف چند سال گذشته در جهت اطلاع رسانی و تنویر افکار عمومی صورت گرفته (که البته جای قدردانی دارد اما هنوز تا رسیدن به نقطه مطلوب راه فراوانی در پیش است) بدون کمترین مکثی معضلاتی بسان خطری که مرداب انزلی را تهدید می کند یا خشک شدن دریاچه ارومیه یا بالا رفتن روزافزون میزان آلودگی هوا در شهر های بزرگ و به تبع آن تسریع روند گرمایش کره ی زمین و فجایا و بلایایی که از پی آورده و می آورد و خطر نابودی جنگل ها و به تبع آن انقراض گونه های گیاهی و جانوری و نزدیک شدن اتمام منابع فسیلی , آلوده شدن منابع آب آشامیدنی و بروز بحران کم آبی در منطقه و جهان و و و بسیاری مسائل و معضلات و تهدیدها ی ریز و درشت دیگر را از پی هم ردیف کنند.

شهر زیبای شفت در دل جنگلهای گیلان قصه پر غصه ای از ناملایماتی ست که بر سر محیط زیست می آوریم.

شهری که از داشتن حداقل امکانات در دفع پسماندهایش وامانده و حتی یک زباله سوز استاندارد ندارد! و از رنجهای محیط زیستی شهر فومن که اگر سخن بیآغازم پایانی برآن متصور نباید بود که شهری ست پررنج از این حیث. معضل آلایندگی های صوتی شرکت نئوپان فومنات و چسب مورد استفاده در تولیدات شرکت نئوپان فومنات و فاضلاب شهرک صنعتی فومن و دفع ناصحیح پسماندهای شهری یک از هزار است.
بسیار خوب همین آگاهی هم جای بسی خوشوقتی و تشکر از مسئولینی که وظیفه اطلاع رسانی را تا حدی انجام داده اند دارد.
اما آنچه که انگیزه ی اساسیم از این نوشتار بود همانطور که در ابتدا عرض شد در مقام فردی غیر متخصص و کمتر آشنا به جزئیات و ظرایف اینگونه مسائل زیست محیطی اینستکه فی الواقع اکنون که این آگاهی از برای من و جامعه حاصل آمده و ضربان قلبمان بالا رفته و ترس از بروز بحران های شدیدتر به جانمان افتاد واقعا چکاری از من به عنوان یک فرد ساخته ست تا به سهم خودم از بروز این بحران ممانعت به عمل آرم و فکر می کنم که این پرسش درصد بالایی از شهروندان این جامعه هم باشد .

بگذار پیشتر برویم و اینگونه عنوان کنیم که با رعایت مسائلی که طی سالهای گذشته به جامعه آموزش داده شده از قبیل اعمال ابتدایی و ساده ای بسان نریختن زباله در سطح شهر و آلوده نکردن طبیعت , تفکیک کردن زباله از مبدأ , استفاده خردمندانه و بهینه از منابع آب و انرژی , سعی در استفاده بیشتر از ناوگان حمل و نقل شهری و حتی الامکان کمتر خارج کردن اتومبیل از منزل به منظور کمتر آلودن هوا و غیره های دیگری که با اندکی تأمل به ذهن می آید و پر واضحست که رعایت کردن همین امور ساده و پیش پا افتاده توسط درصدی از افراد و شهروندان چه تأثیر نیکویی در حفظ محیط زیست بجا مینهد و عمل به این اصول برای هر شهروند متمدن و مسئولی واقعا افتخارست اما امروز حرف من اینست که بیاییم و بیاندیشیم که چگونه می توان مفیدتر بود؟
بیاییم و تقاضا کنیم از مسئولان که سوای امور کلان تری که از فرد ساخته نیست و عزم دولتی می خواهد , بر آموزش و اطلاع رسانی خود در این زمینه , یعنی آموزش دقیق تر و تخصصی تر راهکارهای حفاظت از منابع و محیط زیست و کارهایی که یک فرد می تواند به سهم خود برای حفظ و حراست از این مهم به عمل آورد بیافزاید و متخصصین امر به شکل جدی تری به این مقوله بیاندیشند.
چرا که باور دارم شهروندان شریف و فهیم این آب و خاک امروز به درجه ای از رشد و اعتلای تمدنی دست یافته اند و سطح مدنیت و سواد عمومی این جامعه به نقطه ای رسیده است که آماده ی پذیرفتن و به دیده گرفتن مسئولیت های سترگ تری هستند ، تا ایرانی شاداب تر و بالنده تر را به جهانیان بشناسانند.

به بهانه هفته محیط زیست و بقلم: مهندس جواد زبردست گشتی

انتهای پیام/پ