بانوی کارآفرینی که شغل پدر را ادامه می دهد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا; به نقل از قرچک آنلاین- فریبا پیروز نیا یک بانوی موفق و کارآفرین که بزرگترین گاوداری شهرستان قرچک را در بیرون روستای قشلاق اول را دارد. او شغل پدر را با راهنمای او ادامه می دهد و دارای ایده و نظر های خاص در این زمینه است. به سراغ او می رویم و با او به صحبت می نشینیم. بانوی خوش اخلاقی که همیشه لبخند به لب دارد و یک صمیمیتی بین ما و او ایجاد می شود و درد دل می کند.
خانم پیروز نیا اظهار داشت: علاقه به حیوانات و پرورش دام به دوران کودکی ام بر می گردد. اما علاقه اصلی من به پرورش گاو زمانی شکل گرفت که پدرم خودش پرورش گاو داشت و ما آرزو می کردم مثل او شوم و زمانی که پدرم نتوانست به کار خود ادامه دهم من همه چیز را دست گرفتم و کاراورا ادامه دادم اما پدرم همیشه کمک حال و روح بخش من است.او می گوید صرفا علاقه در این شغل کافی نیست باید اینجا با حیوان همراه بشوی هر کاری برایش انجام دهید در گود او فرو بروی، دست در بدنش بزنی و… را انجام دهی تا دارای گاو خوب و شیر خوب داشته باشیم.

وی گفت: این گاوداری حدود ۳۲ سال پیش توسط پدرم تاسیس شده است. و علاوه بر تولید محصول ایجاد شغل کرده ایم والان ۱۰ نفر در اینجا مشغول به کار هستند و نان حلال برای خانواده هایشان تهیه می کنند.
این بانوی کارآفرین ادامه داد: اینجا ۱۴۰ راس گاو شیرده وجود دارد که هر کدام دارای شناسنامه می باشند یعنی مشخص است دارای چه نژادی می باشند پدر و مادرشان کیست. چه مقدار شی می دهند و… که همه این مشخصات ثبت جهانی شده است.این گاودارای تحت نظر Gns قرار دارد.
وی با اشاره به درصد چربی گاوهایش بیان کرد: درصد چربی گاو بستگی به محیط آب و هوایی دارد اما در بهترین شرایط در صد شیر اینجا ۸/۳ می باشد و حدود ۵/۳ تن روزانه تولید داریم. و محصول ان گاوداری به کارخانه میهن و پگاه ایران تحویل داده می شود.
وی افزود: چیزی که بسیار کلیشه ای شده اما همیشه بوده و خواهد بود. عدم حمایت دولت با وام های بلند مدت و با سود معقول، هزینه های بالای تولید، نا آشنایی دامداران با روش های پیشرفته و روز دنیا، کم بهره بودن دام های بومی حتی با بهترین شرایط نگهداری. در چند سال اخیر دامداران زیادی به دلیل کم بازده بودن و عدم توجیه اقتصادی دامداری هایشان را تعطیل کرده اند و به شغل های کاذب مانند دلالی پرداخته اند و هنوز هم ادامه دارد. من به دلیل ارتباطات گسترده ای که با دامداران دارم موارد بسیار زیادی سراغ دارم برای کسانی که خلاف آن می گویندو همیشه به من می گویند تو همیشه قوی بودی و هنوز سر پا هستیم .

وی بیان کرد: به دلیل علاقه شخصی به طبیعت و دام من راضی هستم. اما این یک بخش قضیه است. شاید هیچ دامداری دوست نداشته باشد این شغل محترم شغلی که شغل پیامبران است و حلال ترین نان ها سر سفره خانواده می آورد را رها کند اما وقتی می بیند با وجود همه مشکلات و سخت ترین کارها حتی بدون یک روز تعطیل در سال از پس هزینه های کمر شکن دامداری و زندگی شخصی اش بر نمی آید چاره ای برایش نمی ماند.
پیروز نیا ادامه داد: همه کار در این دامداری من خودم انجام میدهم از جارو کشیدن، تمیز کردن آبخوری، مدیریت، کارهای کامپیوتر و حتی موقع زایمان گاوها من خودم کنار جراح می ایستم وکمک می کنم . خیلی از آدم ها نمی توانند این کار را تحمل کند بخاطر بو بد و محیط بد اما من عاشق این کار هستم و ادامه خواهم داد.
وی با اشاره به وظیفه خطیر مسئولان اذهان داشت: از مسئولان محترم تقاضا دارم اگر واقعا به فکر دامپروری مملکت می باشند باید ابتدا دامدار را دریابند. تا دامدار نباشد دامی هم وجود نخواهد داشت. کسانی که صحبت از حمایت از دام های کم بهره بومی می کنند ای کاش بجای همه شعارهایشان همتی می کردند و در این سال های طولانی اقداماتی برای بهبود تولیدات دام های زبان بسته و افزایش منفعت دامداران می کردند. کاش تحقیقاتتشان مشکلی از مشکلات دامداران را حل می کرد.

کاش دلسوزانه دامداران را حمایت می کردند و با احساس مسئولیت، صادقانه و دلسوزانه در برنامه های تغذیه، بهداشت، اصلاح نژاد و پرورش مشارکت می کردند تا وضعیت دامپروری کشور خصوصا پرورش گاو به نا کجا آباد نرود.
وی در پایان خطاب به جوانان گفت: به جوانان عزیز می گویم در هر رشته و شغلی که می خواهند فعالیت کنند ابتدا توکل به خدا کنند. آگاهانه شغلشان را انتخاب کنند. از تجربیات افراد کار آزموده استفاده نمایند. مشکلات و چالش های پیش رو را بشناسند و بیاندیشند. ضمنا همواره در حین کار موارد پیش بینی نشده ای ممکن است اتفاق بیافتد که نیاز به تامل دارد. از سختی ها نهراسند. پشتکار داشته باشند. حمایت نزدیکان خصوصا خانواده را به هر طریقی نه فقط مادی با خود همراه سازند. گاهی دلگرمی و دعای خیر پدر و مادر از خروارها پول کارگشا تر است. تلاش کنند تا هر چه بیشتر صبر و شکیبایی را در خود تقویت کنند و گرنه روزگار آنقدر سنگ دارد تا زیرپایمان بگذارد تا یاد بگیریم صبور باشیم.

انتهای پیام/ر