به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زرخبر، بهنام میرزایی- از زمانی که برای اولین بار جشنواره تئاتر کودک و نوجوان، با نام امید، در اوایل دهه هفتاد از همدان، پایتخت تاریخ و تمدن آعاز به کار کرد سال های زیادی می گذرد. بعد از 10 دوره برگزاری جشنواره در همدان، برای پنج سالی هم میهمان اصفهانی های گرامی شد و مجددا با تلاش های بسیار به زادگاهش همدان، بازگشته و امسال مقدمات بیست و دومین جشنواره آن در حال چیده شدن است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زرخبر, زرخبر,اما برگزاری این جشنواره با وجود بین المللی بودنش هنوز هم آنگونه که باید و شاید جایگاه خود را پیدا نکرده است. بخصوص در زمینه ادبیات نمایشی کودک و نوجوان.
,
همانگونه که اطلاع داریم و همیشه در محافل نقد و بررسی، کارگاه های آموزشی، برنامه های صدا و سیما و... عنوان می شود بزرگترین اشکال و ایراد تئاتر و نمایش، به طور اخص تئاتر کودک و نوجوان، باز می گردد به بن اندیشه و بستر کار، که متن می باشد.
,
با این وجود و با گذشتن سال های بسیار، هنوز هم کودکان و نوجوانان را نمی شناسیم ولی کار می کنیم. لازم به ذکر است برخی از دوستان هر جایی که نتوانند کار کنند به کار کودک و نوجوان روی می آورند به گونه ای که داد سر آشپز هم درآمده است. از شور و یا بی نمک شدن آش. البته منکر کارهای تاثیرگذار در این زمینه نیستیم که توانسته اند با روح و روان کودکان و نوجوانان ارتباط برقرار کنند. ولی متاسفانه باید اعتراف کنیم تعداد کارهای خوب و متوسط به بالا در زمینه ادبیات نمایشی در حد انگشتان دست بالاتر نمی رود که باید از خالقانشان سپاسگزاری کرد.
,
گویا ما سال هاست دور باطل می زنیم. البته نمی خواهیم بدبینانه فکر کنیم. و می دانیم که برای بزرگ شدن و بزرگ ماندن باید اسباب بزرگی همه آماده شود.
,
جالبتر آنکه هنوز نتوانسته ایم به نمره قبولی در زمینه ادبیات نمایشی کودک و نوجوان برسیم و هنوز هم درپاره ای ازنمایش های این قشر کنجکاو و باهوش بزک زنگوله پا و گرگ ناقلا، غول و غولک بازی و... بدون کوچکترین پردازش هنری و به روز شدن حضور دارند و اینگونه می خواهیم با هری پاتر و... مبارزه و مقابله کنیم.
,
با وجود این همه نقاط ضعف در متن های نمایشی کودک و نوجوان از سال گذشته، بخش نمایش گروه خردساال هم به جشنواره اضافه و اجرا شده است که اجرای آن هم با وجود سفارش کار دادن به بعضی از دوستان نمایش، چنگی به دل نمی زد و آبی از آن گرم نشد.
,
به راستی تا چه زمانی باید باور مان نشود که کار کردن و قلم زدن برای کودکان و نوجوانان ساده نیست، بلکه بسیار سخت است و نیاز به دانش و توانایی دارد. بدون داشتن دانش جامعه شناسی، مردم شناسی، شخصیت شناسی و ... بدون شناخت از کودکان، بدون شناخت از نیاز های کودکان و جامعه و بدون تحقیق و پژوهش و روانشناسی کودک و فلسفه زندگی کودک و نوجوان نباید به آن بپردازیم. چرا که این کار بازی با آتش است. اگر ندانسته به آن بپردازیم نه تنها خاموشش نمی توانیم بکنیم بلکه تلی از خاکستر حاصل کارمان خواهد شد.
,
باید بپذیریم که کودکان و نوجوانان را نباید ساده فرض کنیم. چرا نباید قبول کنیم که کودکان سالم ترین منتقدان و صحیح ترین منتقدان هستند. چرا نباید قبول کنیم که کودکان هر چیزی که می بینن و می شنوند به ذهن می سپارند و باور می کنند، حتی در تخیلاتشان با آن زندگی می کنند. چون الواح ذهن، روح، روان و ضمیرشان آماده دریافت، سفید و پاک است و آنچه را که به خوردشان می دهیم با دقت فراوان حکش می کنند و اینها زندگی و آینده آنها را شکل می دهد.
,
آیا به عنوان متولیان کارهای کودک و نوجوان و همچنین نویسندگان و خالقان آثار هنری برای این قشر و آینده سازان کشور و این گل های باغ زندگیمان، از خودمان پرسیده ایم که بر روی این الواح سفید و بی غل و قش چه و چرا بنویسیم؟
,
آیا در منحرف شدن مسیر زندگی آنان به قدر سر سوزنی دخیل بوده ایم یا نه؟ و هزاران آیا و اگر دیگر، با این وجود رو زهمه نویسندگان اهل قلم، زحمتکشان عرصه کودکان و نوجوانان مبارک باد.
,
انتهای پیام/ر
]
ارسال دیدگاه