شیخ کافی، مقام ارزنده ی روحانیت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مباحث، آیت الله سید شهاب الدین مرعشی نجفی در مورد شیخ کافی فرمودند: در تاریخ یاد ندارم کسی همانند مرحوم کافی (ره) نام حضرت ولی عصر (عج) را زنده کرده باشد.

بدون شک صدای شیخ کافی که از رادیوی ماشین پخش می شد خاطره ای فراموش نشدنی برای چند نسل اخیر جامعه است.

نطق گویا، کلام صریح و با جدیت شیخ عاملی شده بود برای تاثیرگزاری در جوانان و مردمان مذهبی.

استعداد شیخ کافی در فن سخنوری ایشان را به خطیبی خوش سخن در ایران تبدیل کرده بود. بسیاری از مردمان آن زمان کاست های مجالس شیخ را تهیه و از سخنرانی های ایشان استفاده می کردند.

همچنین این نطق گویا تاثیرگزاری زیادی در کسانی که اهل مذهب نبودند داشت و بسیاری به سبب همین خطابه های شیخ جذب به اسلام شده بوند. حجه الاسلام مرحوم شیخ حسن کافی در این باره می گوید:

« این مرحوم مغفور اثر عجیبی داشت ، شاید صدها شراب خوار ، رباخوار ، گناهکار و .. را این مرد به راه خدا آورد و توبه شان داد و به صراط مستقیم وادارشان کرد . »

در زیر به مهم ترین محورهای سخنرانی اشان اشاره می کنیم:

۱- حمله به رژیم اشغالگر قدس / ۲ – لایحه حمایت از خانواده / ۳ – ذکر و یاد امام خمینی (ره) / ۴ – مخالفت با لایحه اصلاحات ارضی / ۵ – جشنهای ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی

۶ – اعتراض به مفاسد اجتماعی / ۷ – زمامداران فاسد / ۸ – جو خفقان و اختناق / ۹ – فرق ضاله / ۱۰ – ایستادگی و مقاومت

شیخ علاقه ی زیادی به امام حسین و حضرت صاحب (عج) داشت و همین علاقه در ابعاد شخصیت او تاثیر بسیار داشت و از او خطیبی توانا و مشهور و موثر ساخت.

بسیاری از مردم ایران ایشان را از مجالس وعظ و سخنرانی باشکوه می شناسند.

همچنین شیخ کافی بنیانگذار مهدیه در تهران و برگزارکننده دعای کمیل و ندبه در این مکان بود.

شیخ از یاران مجاهد امام خمینی (ره) نیز بود و ارادت خاصی به ایشان داشت. وی در یکی از سخنرانی های خود خطاب به حضرت امام گفت:

ایت الله العظمی خمینی ! بزرگ مرجع شیعه ! افتخار قرآن! افتخار اسلام! افتخار اهل بیت! افتخار این روحانیت! مدافع اسلام و شیعه! با توام آقا ! قربانت بشم آقا! کنار قبر جدت علی(ع) بگو: آقا، آقایم کی می اید؟

امام نیز در پیام هایی از فعالیت های ایشان در مهدیه تشکر و ایشان را به ادامه این راه تشویق کرده بودند.

به صورت خلاصه می توان تاسیس حوزه علمیه ، ساخت ۷۲ مهدیه در کشور، احداث مسجد و مدرسه را از اقدامات ایشان دانست.

در پی واقعه پانزده خرداد و دستگیری و بازداشت حضرت امام خمینی (ره) ، حضرت آیه الله میلانی و برخی از علمای سایر شهرستانها در اعتراض به این امر به تهران مهاجرت کرده و پی گیر ماجرا بودند . از جمله افرادی که در این اعتراض حضوری فعال داشت مرحوم کافی است . ساواک در گزارشی چنین می نویسد :

« ساعت ۳۰/۱۹ روز پنجشنبه ۲۰/۴/۴۲ در حدود پانصد نفر از طبقات مختلف مرکب از علماء ، وعاظ … در محل اقامتگاه آیه الله میلانی در واقع در خیابان پهلوی ( امیریه ، منیریه ، کوچه حکمی منزل پورقدیری ) حضور داشتند . ابتدا از طرف یکی از افراد هیئت بنی فاطمه ذکر مصیبت شد سپس آقای کافی واعظ روی صندلی قرار گرفت و ذکر مصیبت نمود و در خاتمه از آیه الله میلانی اعلام داشت اگر در ظرف یکی دو روز آینده از طرف هر فردی از افراد شهر اهانتی نسبت به مراجع تقلید و علماء اعلام شود هیچ یک از مسلمانان حق جوابگویی به آنها را ندارند …»
وی همچنین به همراه جمعی از منبریهای خراسان اعلامیه ای را در حمایت از قیام امام خمینی منتشر نمودند .

همچنین با شدت گرفتن نهضت امام خمینی، شیخ کافی یکی از تاثیرگزاران و فعالان نهضت امام خمینی بود از این رو ساواک پیوسته ایشان را تحت مراقبت داشت. از اقدامات ساواک بر ضد شیخ می توان به موارد زیر اشاره کرد:

کنترل دقیق جلسات ، کنترل مکاتبات ، احضار و تذکر ، ممنوع المنبر کردن و در پایان تلاش برای جلب همکاری

همچنین ایشان در آذرماه ۵۴، به عنوان واعظی افراطی و اخلال‌گر معرفی، سپس بازداشت، بازجوئی و محکوم به سه سال تبعید در شهر ایلام شد. در دوران تبعید، فعالیت‌های فراوان و خدمات ارزنده و به‌یادماندنی در زمینه‌های دینی، فرهنگی و اجتماعی نسبت به مردم محروم آن استان نمود.

سپس در آذر ماه ۱۳۵۵ با وساطت آیت‌الله خوانساری، تهرانی و فلسفی و دیگران، پس از یک سال تبعید، در ایلام به تهران بازگشت و به فعالیت‌های خود در مهدیه و دیگر امور مردمی پرداخت.

در صبح روز جمعه پانزده شعبان ۱۳۹۸ ق برابر با سی تیر ۱۳۵۷ پس از اقامه نماز صبح در مسجد شیروان هنوز سی کیلومتر از شهرستان قوچان فاصله نگرفته بودند که اتومبیل آنها دچار سانحه شده و روح ملکوتی حجه الاسلام کافی به آسمان پر کشید.

برادر مرحوم کافی، این تصادف را ساختگی و به دستور رژیم شاهی می داند و دلایل بسیار قوی برای این ادعا بر می شمارد.

جزییات این مرگ مشکوک را می توانید از اینجا بخوانید.

جنازه ی مرحوم کافی، همان روز با نظارت ساواک به قوچان منتقل شد. اما مردم جنازه ی ایشان را از بیمارستان خارج کرده، پس از غسل و کفن، با تشریفات خاصی به مشهد بردند. تشییع جنازه ی با شکوه آن مرحوم، با شعار درود بر خمینی همراه بود که ماموران رژیم را به مبارزه کشاند و نهایتا تعدادی از تشیع کنندگان در این مراسم زخمی شدند.

جنازه به دست ماموران رژیم افتاد و به تهران منتقل شد. جنازه پس از کش و قوسی طولانی با مردم و خانواده ی مرحوم، به مشهد بازگردانده شد و در خواجه ربیع مشهد، به خاک سپرده شد.

مرحوم کافی، که مویه های جانگدازش در فراق امام مهدی(عج) هنوز در گوش عاشقان آن حضرت طنین انداز است، و عده ای دیدار او را به روز واپسین نهاد. او بارها وصیت کرده بود: وقتی من مرَُدم، اگر در بین هفته بود، جنازه ی مرا بگذارید در سرد خانه باشد تا صبح جمعه مردم کنار جنازه ام دعای ندبه بخوانند و چند یا صاحب الزمان بگویند که مُرده ام هم این ناله هایتان را بشنود.

منابع اسفاده شده:

کتاب “کافی واعظ شهیر” ،تدوین دکتر مهدی کافی ،انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی

سایت bskafi.com

انتهای پیام/