با حذف یارانه مردم، قیمت انرژی هم کاهش پیدا می کند؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کردتودی، در سال ۱۳۶۸ دولت برای حمایت از قشرهای آسیب پذیر پرداخت یارانه را در دستور کار خود قرار داد.

بین سال ‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲میزان پرداخت یارانه دولت بر حسب قیمت اسمی به طور متوسط ۷/۸۶درصد رشد داشت و در نیمه دوم سال ۱۳۸۹ طرح هدفمندی یارانه ‌ها اجرا شد که طبق آن یارانه‌ ها از تزریق مستقیم به بازار و صنایع به پرداخت نقدی تغییر شکل داد.

پرداخت نقدی یارانه صنایع و انرژی مستقیما به مردم، تبعات مختلفی به دنبال داشت که بخش عظیمی از بازار ایران را تحت تاثیر خود قرار داد و تحولات عظیمی را در تمام زمینه ها حتی روحیه افراد و زندگی شخصی و خانوادگی آنها ایجاد کرد.

یارانه ای که قبلا دولت به بخش نیرو و انرژی داده بود و مردم هم انرژی را با قیمت کمتری دریافت می کردند، با تصویب قانون انتقال یارانه نقدی، مستقیما به مردم، با افزایش قیمت انرژی به صورت نجومی همراه شد.

مقدار هزینه ای که دولت به طور کلی برای پرداخت انرژی به صورت مستقیم به مردم داده بود، توسط قشرهای با درآمد کم و یا اصلا بدون درآمد صرف تامین هزینه های جاری زندگی آنها شد.

نامی که دولت بر این طرح گذاشت، هدفمند سازی یارانه‌ ها بود، کاری که در ایران یکی از مهمترین بخش‌ ها و نمایان ‌ترین بخش طرح تحول اقتصادی که به تغییر فرایند دادن یارانه‌ ها می ‌انجامد.

در این فرایند با حذف تدریجی یارانه‌ ها از مواد سوختی، مواد خوراکی، آب، برق و سایر اقلام در ایران نوع دادن تغییر کرد یعنی برابر 60 درصد یارانه ها به شکل پرداخت نقدی تغییر شکل داد.

یارانه، بزرگترین طرح تاریخ اقتصادی ایران که تعداد بیشتری از خانواده های ایران را به زیر خط فقر برد.

در تاریخ 27 آذر سال 89 رسما تغییر قیمت ها و همزمان پرداخت اولین یارانه نقدی دولت به مردم آغاز شد، طرحی که با کارشناسی عجله ای تنها نتیجه ای که به دنبال داشت ضعف اقتصاد ایران بود.

با دادن این مقدار از یارانه به صورت نقدی، بخش زیادی از نقدینگی توسط مردم روانه بازار شد، غافل از اینکه با رسیدن ماه به انتهای خود، و رسیدن فیش های مختلف از انرژی آب، برق، گاز و غیره تمام کاخ خیالی مردم مبنی بر داشتن حقوق پایدار دولتی فرو ریخت.

بسیاری از قشر کم درآمد و غالبا بی درآمد جامعه که برای اولین بار پول نقدی در این حجم وسیع به حساب آنها واریز شده بود را به بازار تزریق کرده و درنهایت علاوه بر گرفتن امکان رشد از بخش تولید و اقتصاد تنها به مصرف پرداختند و در پایان ماه با طیف عظیمی از گرانی های بی سابقه رو به رو شدند و باز هم وضعیت معیشت انها تغییری نکرد.

تزریق مستقیم یارانه انرژی به جیب مردم علاوه بر گرفتن شکوفایی از بدنه تولید و اقتصاد کشور، و ماندگاری سرمایه، جیب مردم را خالی تر کرد و موجب بازتاب منفی در جامعه و خصوصا در بخش اقتصادی گردید، کاری که اگر با کارشناسی بیشتر انجام می شد، آزمون و خطای کمتری را به دنبال داشت.

و اما امروز و با گذشت پنج سال از زمان اجرای این طرح، همچنان قیمت انرژی با رشد صعودی خود بدون توجه به اقشار بی درآمد و کم درآمد در حال پیشروی است، با این وجود تعداد زیادی از یارانه بگیران به حق و ناحق از دریافت یارانه محروم شدند.

دولت یازدهم هم از احتمال حذف کامل یارانه حرفهای زده است، کاری غیر کارشناسانه تر که علاوه بر عدم کاهش نرخ انرژی، موجب افزایش تعداد اقشار زیر خط فقر در جامعه می شود و تبعات به تبع منفی همراه با آسیب های وسیع اجتماعی را دربر  خواهد داشت.

چرا که سیاست کاری دولت تنها افزایش نرخ انرژی و نه درک وضعیت معیشت مردم عادی بود، و باید برنامه ریزان دولتی بر این امر اشرافیت داشته باشند که نیمی از جامعه 80 میلیونی ایران را مردمانی با رنج پایین از دریافت درآمد و حتی بی درآمد تشکیل می دهند.

بد نیست دولت در پرداخت یارانه و طرح های عدالت محورانه خود نیم نگاهی به افراد کارگر و افرادی که در هیچ کجا نامشان ثبت نشده است داشته باشد، افرادی که در پس ناملایمت های روزگار آنقدر زندگیشان تاریک هست که با گرفتن چندرغاز  پول یارانه زندگیشان سیاه و تاریک تر شود.

حذف تدریجی یارانه بگیران دولت کاری به نفع دولت و انباشت سرمایه بدون مولد در خزانه دولتی است تا امکان اختلاس ها را افزایش دهد و هیچ نفعی به حال و روز مردم درمانده ندارد.

حذف افراد پردرآمد شاید عاقلانه تر باشد اما بد نیست وزیر محترم کار، تعاون و رفاه اجتماعی بدانند افراد زیر نظر این سازمان با دریافت ماهی میانگین 700 تومان تا یک میلیون و 200 با این وضعیت گرانی سرسام آور، جزء اقشار پردرآمد محسوب نمی شوند.

تبصره 21 قانون بودجه هم بر مظلوم کشی تاکید نکرده است که آن وزارت محترم لیست افراد زیر مجموعه خود را به استناد آن، جزء اولین افراد محروم از دریافت یارانه انرژی اعلام می کنند و با اقشار پردرآمد از آنها یاد می کنند.

یارانه، نانی که باید بی منت سر سفره همه ایرانیان باقی بماند، چرا که پول گرانی آب، برق، گاز، نفت، بنزین و بعد از آن همه اقلام ضروری زندگی بود، تیری که بی هدف و بی سوادانه در قلب ساکنان زیرخط فقر نشانه رفت و تا مغز استخوان آنها هم می رود.

انتهای پیام/پ