کاسبان پساتحریم به خط می شوند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا امیر عباس محمدی در ائل پرس نوشت:

توافق یا همان متن جمع بندی که اعلام شد، تو گویی جهانی زیر و رو شد برای عده ای، شب هنگام بود که به خیابان ها ریختند و رقص و پایکوبی کردند از برای متنی که تمام امتیازات واگذار شده در آن با مقاومت و هزینه مردمی بدست آمده بود که حاضر نبودند و استقلال و عزت خود را فدای زیاده خواهی مستکبرانی کنند که از دیرباز عزت و استقلالشان سیلی های بسیاری از آنان خورده بودند.

 اگر نبود مقاومت مردمی کدامین امتیاز را باید واگذار می شد تا متن برجام برای طرف مقابل به اصطلاح متوازن شود؟! تیم مذاکره کننده با اندکی تغییر همان تیم سال ۸۲ بود والبته سر تیم ۸۲ این بار رئیس جمهور بود، حال چه شد صفر سانتریفیوژ سال ۸۲ تبدیل شد به شش هزار و اندی، غنی سازی بیست درصد شد فدای غنی سازی سه و اندی درصد؟! و اگر این داشته ها نبودند با کدامین امتیازات توازن برقرار می شد که حتی این بیانیه مراحلی قبل از اجرا، صادر شود؟! اینها آورده شد تا گوشه ای از آثار  مقاومت دوازده ساله برای برخی عیان تر شود تا بدانند برای از دست دادن چه چیزی دوق مرگ شده اند.

 مقاومت دوازده ساله کم هزینه نبود و چه بسیار مصائبی که ملت در این مسیر انقلابی متحمل شد، اکثریت ملت درگیر و دار گرانی و گاه بی مسئولیتی برخی بودند، اوضاع به سال ۹۱ که رسید بدتر هم شد و دلار لعنتی  بر اثر هرچه که بود، سه برابر شد و دارایی جیب مردم یک سوم آن چیزی که چند روز پیش از آن داشتند، گرچه این مورد بیشتر از بی تدبیری برخی آقایان و تدابیر ثروت اندوزی برخی دیگر حاصل می شد، اما هزینهای گزاف بود که بر مردم تحمیل شد و در هر حال مردم متحمل آن شدند، در این میان درصد اندکی از مردم، برخلاف اکثریت دارایی شان سه برابر که هیچ، صد برابر شد، این ها همان هایی بودند که در میان غیر خود و مردم از تحریم و گرانی ناله و فغان می کردند و در خفا قند در دلشان آب می شد.

این یک معادله ساده است، گرانی که می آید، پول و ثروت از جیب ندار و ضعیف سرازیر می شود در جیب دارا و غنی و در این مسیر فقیر هر روز فقیرتر و غنی هر روز غنی تر می شود، اثر این سرازیری پول را می توان با یک مقایسه میدانی و ذهنی میان خیابان های امروز شهر با خیابان های دو سال پیش به سادگی دریافت، عزیزانی که شبشان روز نمی شود اگر فحشی به انقلاب ندهند، روز به روز فربه تر شدند و در این مسیر هر روز خدا بر طبل سازش کوفتند و با  شبکه نانوشته مافیایی خود هرازچندگاهی ملت را درگیر یک یا چند قلم از مایحتاج کردند تا هم پولی به جیب مبارک زنند و هم خط سازش و ضد استقلال را تقویت کنند و به زعم خود پشیمان کنند مردمی را از مسیر عزت خود، نمی دانم شاید هم اثری داشت این خط تخریب با این حال آنچه برای این مرفهان بی درد ماند پول بود و پول بود و پول بود!

حال یک بازگشت به ابتدای متن، بیانیه وین خوانده می شود، عده ای شب هنگام به خیابان می آیند و رقص و پایکوبی که فلانی بای بای و الخ... باز یک بررسی کوچک، چه کسانی، کدام مناطق شهر، با چه مرکبی به رقص و پایکوبی نشستند؟! تکرار زاید است اما بالاجبار، بالاترین مناطق شهر(به زعم خودشان باکلاس ترین)، با اتومبیل های میلیونی و گاه میلیاردی ،   پایکوبی کردند برای محدودیت هایی که پذیرفتند و حق خود را به عنوان امتیاز دریافت داشتند البته با اما اگر های بسیار(نگارنده به هیچ عنوان مخالف بده بستان متوازن در مراودات بین الملل نیست و توافق به شرط اجرای دقیق می تواند متضمن حقوق ملت باشد البته به امید وفای به عهد).

کسانی که به خیابان ریختند نماینده همان درصد کمی بودند که کاسبان دوران تحریم بودند و شاد و خرامان در روزگاری که می باید در کنار ملت می بودند، جیب ملت را به هر نحوی چاپیدند و امروز پس از چند سالی که دیگر ملت پولی ندارند تا اینان بچاپند، خوشحال از  وعده باز شدن مسیر تحریم اند تا بار دیگر از طرق ابداعی بیت المال و ثروت مردم را به تاراج بردند، این یعنی تحریم و پسا تحریم برای عده ای تفاوت ندارد، آنها اهل تاراجند، همانگونه که آنروز پس از تحریم نفتی و بانکی به روش های مختلف به جیب ملت تاختند، امروز نیز برنامه های خود را برای پساتحریم بروز می کنند تا بار دیگر بتازند بر جیب این مردم مستضعف و در این میان نیست آنکس که ناظر باشد بر این میدان تاخت و تاز و گاهی نیز دست اندرکارند برخی ناظران محترم!

امید که آنقدر که مرفهان بی درد از متن کاغذی توافق ذوق مرگ شدند، مردم مستضعف نیز از شکست واقعی تحریم ها و توزیع عادلانه فرصت های اقتصادی بهره برند و نه آنکه مسیر شکست تحریم، دوباره مسیری باشد بر چرب تر کردن سبیل مبارک مرفهان فربه، من مرده شما زنده شاید این نشد و ای کاش نباشد.