خبرنگار نمی تواند مشکلات جامعه را منعکس نکند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، طنین پاسارگاد نوشت:در هفدهم مرداد ماه سال 1377، محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی، به همراه هشت نفر از اعضای کنسولگری ایران در مزار شریف افغانستان به دست گروهک تروریستی طالبان به شهادت رسید. به همین مناسبت، شورای فرهنگ عمومی، هفدهم مرداد ماه هر سال را به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاری کرد.

در روزگاری که از آن به عصر اطلاعات و فن آوری نام می برند، قطعا نقش خبرنگار به عنوان ابزار اطلاع رسانی، نقشی حیاتی و انکار نشدنی دارد. در دنیای کنونی با وجود فن آوری های ارتباطیِ پیشرفته و متعدد در امر دست یابی سریع به اطلاعات و منابع مختلف و با وجود درگیری هایی که به طور آشکار در بیشتر نقاط این کره خاکی فراگیر شده، کسب اطلاعات صحیح و قابل اطمینان، تنها از راه خبرنگارانی درست کار شدنی است. خبرنگاران که از مهره های اساسی این مهم به شمار می آیند، باید با قبول خطرهای فراوان،به واقعیت مسأله پی ببرند و آن را به مردمان برسانند.

در دنیای کنونی که همگان سرگرم کار خویش اند و چندان به عملکرد حاکمان و نقد و بررسی آن ها توجه ندارند، این خبرنگاران رسانه ها هستند که با تیزهوشی ودقت، نقش واسطه بین مردم و مسئولان را ایفا می کنند. آن ها، از یک طرف درد دل مردم را می شنوند و به مقامات بالا انتقال می دهند، و از سوی دیگر، پاسخ های مسئولان را به آگاهی مردم می رسانند. نقد عملکرد خوب یا بد حاکمان در رسانه ها، از دیگر وظایف خبرنگاران است که به بالندگی نظام و نیز پاسخگو بودن مسئولان یاری می رساند.

اما این حرفه بسیار خطیر برای خبرنگاران دردسر هایی دارد که خود خبرنگارن فقط از آن خبر دارند.وقتی مشکلی را از جامعه و از زبان مردم برای مسولان باز گو می کنی مشاهده می شود در برخی مواقع به مزاق برخی خوش نمی آید.

برخی از مسئولان، تصور می کنند که وظیفه خبرنگار در مدح و ستایش عملکرد آنان خلاصه می شود!

این طیف از مسئولان، حتی یک انتقاد ساده و بدون غرض را بر نمی تابند و سعی شان این است که هرگونه  انتقاد را ملبس به لباس تخریب کرده و به خبرنگار اتهام  «تشویش اذهان » بزنند.

  این موضوع باعث می شود خبرنگاران در جلو چشم برخی از مسولان و برخی از مردم انسان هایی به اصطلاح هوچی و جامعه به هم ریز نشان داده شوند که البته این هم از مظلومیت خبرنگاران است.

خبرنگاری عشق می خواهد نه علاقه و دوست داشتن. قطعا کسانی بودند و هستند که علاقه فراوان به این کار داشته اند ولی پس از مدتی که دردسرها ومشکلات این شغل را تحمل کرده اند به یکباره دست از این کار کشیده اند و شغل خود را تغییر داده اند،اما کسانی هم هستند که حرف می شنوند،بد و بیراه می شنوند اما عاشقانه این کار را ادامه می دهند.

هیچ خبرنگاری خبرنگار طاقت ناراحتی، عصبانیت وبر افروخته شدن یک مسئول یا یک شهروند را ندارد اما بر حسب وظیفه ذاتی و قانونی خود باید  معضلات ومشکلات جامعه  را انتقال دهد وبه گوش مسولان و دست اندرکاران برساند و از آن طرف به هر ترتیبی که شده پیگیری و خبرهای یک جامعه را به گوش شهروندان و مخاطبان خود برساند.

بارها مشاهده شده که در پی انتشار هر خبر، یک شخص، یک مسئول و یا یک اداره و ارگانی ناراحت می شوند که این موضوعات هم متاسفانه با شغل خبرنگاری عجین شده است.

البته در این راه افت وخیزهای فراوانی وجود دارد و ممکن است خبرنگار هم مانند انسان های دیگر جامعه که ممکن الخطا هستند،خطاهایی از آنها ناخواسته، سر بزند که آن هم به خاطر مشغله کاری است ومطمئن باشید که هیچ خبرنگاری به عمد این اشتباهات را انجام نمی دهد.

و جمله آخر: از اینکه خبرنگار هستم از همه مردم ومسولان شهرم، معذرت می خواهم، چرا که چاره ای جز دیدن مشکلات شهر و مردم ندارم.