زجر محمد در سه چرخه ی بیماری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سفیرافلاک محمد امیدی یکی از جوانان الشتری است که از بدو تولد با بیماری همانژیومی و تشنج دست و پنجه نرم می کند.

او 21 سال سن دارد و زندگی او تاکنون دستخوش وعده و وعیدهای زیادی از سوی مسئولیین بوده است؛ ولی تاکنون هیچ اقدام موثری برای بهبود وضعیت زندگی و بیماریش انجام نگرفته است.

وی به همراه مادرش "گوهر رمضانی" مهمان پایگاه خبری سفیرافلاک می شوند و با آن ها به گفت و گو می نشینیم.

چهره مضطرب مادر محمد، نشان از نگرانی او برای پسرش دارد. پسری که در بدو تولد بیماری تشنج را نداشته، اما در سن 2 سال و نیمی به این بیماری مبتلا می شود و اکنون 18 سال است این بیماری را دارد.

بیماری که وقتی به سراغش می آید او را به مدت یک هفته زمین گیر می کند و نمی تواند دیگر راه برود.

رمضانی می گوید: صورت پسرم از وقتی که به دنیا آمده است قرمز است اما ورم فک و لب هایش به مرور زمان به وجود آمده است.

او می گوید: زمانی که محمد تشنج می کند، صورت و سمت چپ بدنش فلج می شود به طوری که دیگر نمی تواند راه برود و دردهای بدنش او را بسیار آزار می دهد.

بیماری ام دیگر نمی گذارد کار کنم

نداشتن پدر غم بزرگی است که زندگی محمد را تحت تاثیر قرار داده است. او اکنون چهار سال است که جای خالی پدر را در میان خانواده حس می کند و دوست دارد نان آور خانه باشد؛ اما بیماری اش به سه چرخه فروشندگی اش هم رحم نکرده است و دیگر نمی تواند کار کند.

دستمال کاغذی هایی که زخم بیماری اش را پاک نمی کند 

پزشکان گفته اند؛ گرما؛ بیماری اش را تشدید می کند. اما انگار بیماری تنها دلیل بیکار شدن محمد نبوده است؛ مردم به خیالی اینکه محمد بیماری اش واگیر دارد نزدیکش نمی روند و محمد می ماند و دستمال کاغذی هایی که زخم بیماری اش را پاک نمی کند.

غم نبود همسر، مادر محمد را نیز رنجور خاطر کرده است او می گوید: پدر محمد تا زمانی که زنده بود مرا در انجام کارهایش یاری می کرد و اکنون که نیز بسیار اذیت می شوم.

پرداخت ماهیانه 60 هزار تومان کمیته امداد و 50 هزار تومان بهزیستی کفاف زندگی و هزینه های درمان محمد را نمی دهد.

تنها داروهای ارزان قیمت را تهیه می کنم

رمضانی از هزینه های بالای زندگی و اجاره نشینی گلایه مند است و می گوید: ماهیانه 200 هزار تومان هزینه اجاره می دهم. توان تامین مخارج زندگی را ندارم و تامین داروهای محمد هم برایم سخت است او ماهیانه دارو می خواهد. من تنها داروهایی که هزینه کمتری دارد تهیه می کنم و داروهای گران آن او را تهیه نمی کنم.

فقر مالی در زندگی خانواده امیدی تا جایی پیش می رود که وی دیگر نمی تواند پیگیر درمان جدی خود شود و به درخواست دکتر معالج خود در تهران، که بیان کرده بود در سن 18 سالگی باید مجدد مراجعه کنی، نمی تواند پاسخ دهد.

پزشکان گفته اند صورتم درست می شود

امید هم چنان در چشمان امیدی برای بهبود می درخشد؛ او می گوید: پزشکان گفته اند صورتم درست می شود.

بیماری مانع ادامه تحصیلم شد

بیماری این جوان الشتری کار را برای ادامه تحصیل  او سخت می کند به طوری که محمد به دلیلی تشنج های پشت سر هم در محیط مدرسه دیگر نمی تواند ادامه تحصل دهد. حالا درس خواندن و دانشگاه رفتن برای او به آرزویی تبدیل شده است و می گوید: اگر بیماری ام درمان شود دوست دارم ادامه تحصیل دهم. وقتی به هم سن و سال های خودم نگاه می کنم حسرت می خورم که چرا من نمی توانم مانند آن ها باشم.

هر چه سنم بالاتر می رود وضعیتم وخیم تر می شود

نگرانی در چشم های محمد موج می زند؛ انگار سرگردان از وضعیت  خود است او می گوید: بارها تصمیم گرفته ام قرص هایم را قطع کنم اما هربار که این کار را کرده ام وضعیتم وخیم شده است.هرچه بزرگتر می شوم بیماری ام بیشتر به من فشار می آورد. در گذشته متوجه تشنجم نمی شوم اما اکنون در حین تشنج فشار زیادی به من وارد می شود.

مسئولین هیچ کاری نکردند!

این جوان الشتری از دیدار نمایندگان و مسئولین با وی گله مند است و می گوید: برخی از مسئولین استان و نماینده شهرم برای دیدار با من به منزلمان آمدند و قول هایی برای حل مشکلاتم مانند رایگان کردن دارو، دریافت خدمات پزشکی و... دادند ولی هیچ کدام از این ها عملی نشد. من برای ویزیت پزشک هر بار 30 هزار تومان پرداخت می کنم.

آرزوی حل مشکل مسکن مادرم را دارم

 خانه به دوشی و هزینه های بالای اجاره نشینی مادر این جوان الشتری را به تنگ آورده است؛ او می گوید: دوست دارم صاحب مسکنی شویم و از این وضعیت نجات پیدا کنیم. اگر بیماری ام درمان شود می توانم کار کنم و بار گرفتن وام هایی، برای مادر و دو خواهرم سرپناهی تهیه کنم.

پایگاه خبری سفیرافلاک با انتشار سومین گزارش از وضعیت محمد امیدی، آماده دریافت هرگونه کمک به این جوان الشتری است.

انتهای پیام/ف