به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کُردتودی، 22 شوال مصادف با وفات «شیخ عمر ضیاء الدین نقشبندی» از عارفان و دانشمندان بزرگ کُرد است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, کُردتودی,,
شیخ عمر ضیاء الدین نقشبندی سومین پسر شیخ عثمان سراج الدین در 26 جمادی الاول سال 1255 هجری قمری در روستای «بیاره» به دنیا آمد.
,,
وی در خانواده ای مذهبی و عرفانی متولد شد و از علوم و اخلاق عرفانی برادران و پدرش در کنار استادان معاصر خود بهره گرفت و رشد نمود.
,,
پیشرفت وی در علم و عرفان او را به مرتبه استادی فرزانه و عرفانی رسانید بطوریکه در «خانقاه بیاره» به امر ارشاد پرداخت.
,,
شیخ عمر ضیاءالدین دانشمندی فرزانه و سخنوری گرانقدر بود که در زبان های فارسی و کُردی و عربی تبحر داشته و تخلص وی بیشتر در «فوزی» و «ضیاء» بوده است.
,,
این عارف بزرگوار فارغ از دلبستگی های دنیوی در باب علم و عرفان اهتمام می ورزد تا آنجا که وقتی شاه وقت، ناصرالدین شاه برای او مقرری تعیین می کند، از قبول آن امتناع می ورزد و در جواب آن چنین می نویسد:
,,
« ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم
,با پادشه بگوی که روزی مقرر است »
,,
شیخ ضیاء الدین مدرسه و حوزه بزرگ علمی، عرفانی، ادبی را در بیاره تأسیس می کند که به یکی از بزرگترین مراکز نشر علم تبدیل می شود بطوریکه بسیاری از علما و ادبای اهل سنت در آن تربیت شده اند.
,,
ایشان در در سال 1312 هجری قمری به سنندج سفر می کند و با ورود به این شهر یکی از سروده هایش را که غزلی زیباست به رشته نظم در می آورد.
,,
شیخ عمر ضیاء الدین در شب دوشنبه 22 شوال به سال 1318 هجری قمری دار فانی را وداع گفت.
,,
این عارف دانشمند در نزدیکی خانقاه بیاره به خاک سپرده شد و آرامگاه ایشان مطاف اهل راز و معرفت است.
,انتهای پیام/پ
,]
ارسال دیدگاه