خبرنگاران ایثارگران جامعه اند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، سعید علی آبادی در یادداشتی در خنج کهن نوشت: خداوند انسان را اشرف مخلوقات نامید و میان این مخلوقات برترش، عزیزترین بندگانش را ﻣﺄمور خدمت به سایرین می کند و این برگزیدگان، خادمانی هستند که قدم، قلم، کلام و نگاهشان در خدمت به خلق، وقف است و این توفیق را صاحبان خدمتگزار باید قدردان بوده و زکاتش جهاد در فعل است.

یکی از پیشه های خدمتی در دوران حال و با توجه به گستره بیکران رسانه ای در تمامی شاخه ها و نیز حساسیت این امر مهم، بی شک قلم زنی و قدم زنی در عرصه خبری است؛ قشری بی ادعا و بدون امنیت شغلی و گاه جانی، بدون بیمه، بدون نام، بدون وجهه اجتماعی و هزاران بدونه های دیگر.
 

سخت ترین شغل جهان را کار در معدن می دانند اما می شود خبرنگاری را از کار در معدن نیز سخت تر دانست. کارگر معدن لوازم ایمنی دارد اما خبرنگار در مقابل مدیری که وسایل میزش را به سمت سرش پرت می کند، کلاه ایمنی ندارد؛ به کارگر معدن فحش و ناسزا نمی دهند اما به خبرنگار در منصفانه ترین حالت، فحش می دهند؛ کارگر معدن را دادگاهی نمی کنند اما خبرنگار با کوچکترین ناخوشایندی صاحب خبر، به راحتی محاکمه می شود؛ کارگر معدن زندانی نمی شود اما خبرنگار.

کارگر معدن در قبال کارش حقوق خوبی می گیرد اما خبرنگار پول خودکارش را نیز از پدرش می گیرد و یا قلک فرزندش را برای خرید قلم و  پاره می کند. آنانی هم که اندک مواجبی دارند، هر لحظه دلهره بسته شدن رسانه قلمی و خبری شان را دارند که نکند این آب باریکه نیز قطع شود و چنانچه چندی پیش در اقدامی نقدپذیرانه، هفته نامه 9 دی توقیف و هدیه روز خبرنگار را به خبرنگاران این جریده پیشاپیش دادند.

انصافاً کدام کارگر معدن در طوفان و سیل و در میان تیر و بمباران و غیره، می ایستد؟! به قول یکی از یاران شهید اهل قلم، سید مرتضی آوینی عزیز که میگفت زمانی که ما سنگر گرفته بودیم و میانه آتش سنگین دشمن درازکش بودیم، تنها کسانی که ایستاده بودند، خبرنگاران و فیلمبرداران جنگ بودند و آوینی همیشه ایستاده بود.

تعداد شهدا و جانبازان عرصه خبری به ایثارگری این جماعت شهادت می دهد. جهادگران قلم و دوربین، مردمانی از جنس همت اند و عاشقانی که نه مدعی مقام هستند و نه کاسب مال. شهادت شهید محمود صارمی بهانه ای شد که یاد شود از این خادمان رسانه ای؛ درود خداوند به ارواح پاک شهدا و بالاخص شهیدان قلم و خبر.

یادمان باشد آنچه در اخبار و جراید می بینیم و می شنویم و با آن به هر گوشه دنیا سرک می کشیم و از احوالات دورترین نقاط دنیا خبردار می شویم، حاصل دسترنج خبرنگاران است.
 

می گویند معلمی شغل انبیاست اما قلبم و قلمم می گوید که خبرنگاری نیز شغل انبیاء و اولیاست و قداستش کمتر از تعلیم نیست. پیامبران، اولین خبرنگاران الهی بودند که اخبار پروردگار را به بندگان مخابره می کردند و صدق گفتارشان همان رسالت خبری است و کتابهای مقدس و در ﺭﺃس، قرآن کریم خبرنامه الهی است که قلم زنانش پیامبران بودند و این حریم مقدس و این قداست، بار خبرنگار را بس دشوارتر خواهد نمود و این همان توفیق الهی است که شامل حال ایشان گردیده و لازم است قدردان و شاکر باشیم.

بیاییم قراری با نگاه مهربانتان بگذاریم و بگذریم. بیاییم نگاهمان را به خادمان خبری تغییر دهیم؛ بیاییم هم پیمان شویم قدر قلم را بدانیم و عهد کنیم که دیگر دل خبرنگاری را نشکنیم، عزتش را لگدمال نکنیم و به خاطر منافعمان، له شان نکنیم.

بیاییم به خود قول دهیم که به این قشر افترا نبندیم، سایه شان را با تیر نزنیم، شغلشان را بازیچه حکممان قرار ندهیم، دستانشان را بی دلیل به دستبند آشنا نکنیم، از شعار انتقادپذیری بیرون آمده و آستانه تحمل خود را در عمل بالا ببریم، نام "خبرنگار" را از لیست تحریم هایمان خط بزنیم و در یک کلام "چشمهایمان را بشوییم و جور دیگر ببینیم" لطفاً.