بی خبران از پیام شهدا و شیفتگان غواصان شهید!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه تحلیلی خبری حیا، دلاورمردان وطن بازگشتند در حالی که سیل مشتاقان مراسم استقبال از گلگون کفنان دست بسته زنده رود؛ اصفهان را در خود فرو برد. سیلی که به وضوح قابل مشاهده بود که بیشترین قطرات آن را مادران و دختران شهرمان تشکیل می داد و در عین حال خس و خاشاک های اطراف خود را مات و مبهوت عظمت خود کرده بود.

آری زنان زنده رود مسیری طولانی از میدان امام خمینی (ره) تا گلستان شهدای اصفهان را با پای پیاده و گاه بدون کفش پیمودند در حالی که گاه شیرخوارگان و کودکان خود را نیز در آغوش داشتند اما دم بر نیاوردند و به جای مادران یونسان گمگشته می نالیدند.

آن ها کودکان خود را به همراه آورده بودند تا به آن ها بیاموزند ملتی که شهادت دارد اسارت ندارد و به همه ثابت کنند که از دامن زن مرد به معراج می رود؛ آمده بودند تا به کودکان خود بیاموزند که برای حفظ دین و اسلام و قران باید همه چیز را فدا کرد و به ندای حسین لبیک گفت، باید غواص شد و در آب های بی رحم اروند دل به دریای عشق زد و خط را شکست، باید به کودکان راه عروج را آموخت تا خود را برای پرواز در رکاب مولایمان مهدی (عج) آماده کرد.

آری غواصان دست بسته رفتند تا کسی بر دست های ما بند نبندد و حالا آمده اند تا مهر بیداری بر دل های خاموش ما بزنند و به ما درس دین، درس لقمه حلال، درس حجاب و عفاف، درس غیرت و مردانگی و درس ایستادگی بدهند. آمدند تا بگویند دنیا دار فانی است و خوشا به حال آنانکه با شهادت دیار فانی را باقی گذاشتند.

عجب رسمی است رسم غواصی و عجب نامی است نام گمنامی؛ غواصانی که بر آب های ستمگر اروند شوریدند و با تأسی از مولای خود در اعماق آب فریاد “فزت و رب الکعبه” سر دادند و مظلومانه با دستانی بسته به دیدار مالای خود شتافتند.

آری غواصان طعم گمنامی را چشیدند تا طعم ذلت را نچشیم، مادرانشان منتظر ماندند تا فرزندانمان در امنیت و آسایش برای ایران اسلامی عزت بیافرینند و هر کدام احمدی روشنی شوند برای روشنی آینده مان.

افلاکیان رفتند و ما ماندیم تا پرچم این انقلاب را به دست صاحب اصلی خود برسانیم؛ اما به راستی پس از شهدا ما چه کردیم؟!

چادرمان که یادگار مادر پهلو شکسته است را کنار گذاشتیم و با مانتویی گشاد و بلند خود را فریب دادیم در حالی که وقتی چادر برود کم کم حیا نیز خواهد رفت؛ مانتوهای گشاد و بلند را با مانتوهای کوتاه و تنگ عوض کردیم و خود را مسلمان دانستیم، تا جایی که به خود اجازه دادیم در مراسم استقبال از شهدا نیز با همین پوشش حاضر شویم و داغی بر دل مادران شهید عزادار بگذاریم.

کجایی عمه جان زینب؟! اینجا دیگر یزیدی نیست تا با زور و قُلدری چادر از سر زنان مسلمان بکشد؛ آری اینجا زنان مسلمان خود چادرشان که وصیت شهداست را کنار می گذارند و خود را شیفته شهدا می دانند!

آری شهدا گفتند “خواهرم سیاهی چادر تو کوبنده تر از خون من است”؛ آیا به راستی در روز حساب با این همه وسایل ارتباط جمعی بهانه ای داریم که با صدای رسا فریاد بزنیم “پیام شهدا به گوش ما نرسید” ؟!!!

انتهای پیام/