به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ندای اصفهان، سال دوم دبیرستان تازه می خواستیم تاریخ بخوانیم و اولین درس «چرایی مطالعه تاریخ» بود. آن روزها دبیر تاریخ روی عبارت «تاریخ تکرار می شود» بسیار تأکید می کرد و توضیح می داد. بعدها توی دانشگاه «فلسفه تاریخ» خواندیم و از آن روز رخدادها که پیش چشمانمان مجسم می شود، این عبارت بیشتر حالیمان شده.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,از جمله رخدادهای امروز همین مسأله هسته ای است و بحث توافق که با آب و تاب در جراید و رسانه ها منعکس کرده اند. اصطلاحاتی هم وارد ادبیات سیاسی می شود و برخی مانده و برخی تاریخ انقضائش سر رسیده. رفت و آمدها بیشتر شده و دسته ها و مواضعی در داخل و حتی در کشورهای ۱+۵ در حال شکل گیری است.
,در ایران برخی «دلواپس» اند. واژه ای که دستاویز مطبوعات و سایت های خبری مخالف شده است. و این هم به نوبه خود یک دیکتاتوری. ما از لا به لای صفحات همین تاریخ فهمیدیم که دیکتاتوری فقط طعم چوب و چماق ندارد. هر وقت نگذارند آزادانه ابراز عقیده کنی دیکتاتوری حاکم شده است. حالا این مانع ضرب و زور باشد یا تمسخر و هوچی گری و تخطئه.
,این روزها درست مثل روزهای پر التهاب سال ۳۰ تا ۳۲ است. روزهایی که رهبر مذهبی و رهبر ملی دست در دست هم داده و نفت را مال خودمان کردند. بعدها فاصله و جدایی پیش آمد و شیرینی یک پیروزی هنوز در مذاق ملت حس نشده بود که کودتا همه چیز را بر هم زد. رهبر ملی، بی تفاوت از کنار رهبر مذهبی گذشت و به دنبال آن اعتماد به امریکا اولین دستاویزی شد برای مخالفان که مصدق دین ندارد و دومی اقدامی ساده انگارانه بود برای بیرون آمدن ایران از تحریم به پشتوانه استعمارگری جوان.
,همان روزها هم کسی نفت ما را نخرید. شوروی هم اموالمان را بلوکه کرده بود و نمی داد. برخی هم توی مجلس شورای ملی به وقاحت گفتند ما عرضه اداره یک کارخانه لولهنگ سازی را نداریم.
,عاقبت نتیجه کنار زدن رهبری مذهبی و اعتماد به امریکا حاصل شد. اولی خالی شدن میدان از مردم و دومی کودتایی امریکایی- انگلیسی. کودتای ۲۸ مرداد که امریکا به تازگی برخی اسنادش را رو کرده است. و بالاخره شاه بازگشت و یک دیکتاتوری ۲۵ ساله.
,چماق به دست ها و قلم به مزدها همکار شدند. اذهان مردم پر شده از بی دینی مصدق و اینکه ملی شدن نفت، کار آن چنان عظیمی نبوده. روزنامه های مخالف توقیف شدند و میدان برای دیگران باز شد. سلاح تخطئه برای فریب افکار عمومی.
,یک سند یک عبرت
, یک سند یک عبرت,سندی است جالب توجه در یکی از روزنامه های اصفهان موجود است. روزنامه «نخبه» در شماره ۵۲ اول شهریور ماه سال ۱۳۳۴ و دومین سالروز قیام ملی ۲۸ مرداد (به تعبیر مطبوعات وابسته به حکومت وقت) در سر مقاله خود مطلبی با عنوان «نفت – اورانیوم» درج کرده و در آن آمده:
,«سه سال قبل عاشقان آن [نفت] می گفتند نفت ایران در بازارهای دنیا خریدار ندارد. باعث همه گونه ناراحتی و موجب بروز اختلافات و تشنجات عجیب و غریب شده است، تا جایی که یک وقت سر حساب می افتیم و می بینیم که تمام تحریکات زیر سر این آب بوگندوی است! یک بار مشاهده می کنیم که اختلافات مربوط به توده سازی و بعضی اغتشاشات و بهایی گری و مصدقی و لغات و عناوین مصطلح روز همه و همه مربوط به همین مایع بی ارزش و بدون خریدار می باشد.»
,
در ادامه این مقاله آمده: «[کشورهای استعمارگر] هر روز به نحوی از انحاء سنگی لای چرخ های اقتصادی و سیاسی کشور بگذارند. و دانه وار در زیر سنگ های سیاست روز خُرد و خمیر شوند، تا چشمش کور دیگر نفت نداشته باشد! تا دنده اش نرم نخواهد نفت خود را ملی نموده و خود عهده دار استخراج و فروش آن شود. از بدبختی فوق که قدیمی است اگر بگذریم شایعه اخیر جراید مبنی بر اینکه کشور ایران از لحاظ ذخیره اورانیوم هم بزرگترین کشورهای دنیاست یک بدبختی تازه بر روی بدبختی سابق اضافه شده و امیدواریم چنین خبری اصلاً صحت نداشته باشد و یک روز صبح که بلند شدیم بشنویم که ذخائر نفتی ما تمام شده است تا آقایان سیاسیون و متولیان دنیا به قول معروف دُمشان را روی کولشان گذاشته از کشور ما خارج و ما را به حال خودمان واگذارند.»
, , ,
و امروز هم در مسأله هسته ای نظرات برخی از جنس همین نویسندگان آن روزهاست. کسانی که حاضرند به غرب اعتماد کنند و به پشتوانه نفت از حق هسته ای خود صرف نظر کرده و آنهایی که به دنبال «توافق خوب» هستند را متهم به کارشکنی کنند. اینان در نهایت سلاح تخطئه را در دست گرفته و در صدد تکرار اشتباهی هستند که یکبار مرتکب شده ایم. این سندی بود بر تکرار تاریخ تا در مسیر زمان به سلامت از پیچ و خم ها و ناهمواری های آن عبور کنیم.
,اگر در سند فوق اندکی دقت کنیم می بینیم که تمام جانفشانی ها و فداکاری های یک ملت برای رسیدن به حق قانونی خود که نفت بود، با مغالطه کاری روزنامه نگاران وابسته نادیده گرفته می شود. آنچه که ما امروز طلای سیاه می گوئیم آقای نویسنده «آب بو گندو» نامیده. چه بسیار کسانی که امروز در بحث هسته ای چنین قضاوت هایی داشته باشند؛ «ما أکثر العبر و أقل الاعتبار».
,امروز نیز گروهی برای توجیه افکار خود عقاید طرف مقابل را تخطئه می کنند و با جنجال سازی سعی دارند عقیده خود را مستبدانه صحیح جلوه دهند. خواننده خود با تأمل درمی یابد چراغی که در گذشته روشن شده می تواند راهنمای مسیری باشد که در پیش رو داریم.
,مهدی ورپشتی (کارشناس تاریخ)
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه