به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نسیم زنجان ، مهدی محمدی در یادداشتی با عنوان "کاملترین ذکر ..." نوشت :
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, , نسیم زنجان,انسان که از سویی گاه مظهر برترین و زیباترین حقایق هستی است، از سویی دیگر، گاه محلّ بُروز زشتی ها و پستی های بی‌همانند نیز می‌گردد. اگر در جایی و زمانی او را مظهر آگاهی و محبت و فداکاری یا خردمندی و آفرینندگی و پیشرفت در عرصه‌های تعالی، یا آیت شوق و شور و امید می‌بینیم، در جایی و زمانی دیگر او را دچار غفلت و کینه و خودخواهی، یا جهل و عادت و رکود، یا سستی و نومیدی و بدبینی مشاهده می‌کنیم. این عنصر با استعداد، می‌تواند برترین موجود گیتی تا پست‌ترین پدیده‌ی هستی گردد. او مجهّز به همه‌ی ابزارها و زمینه‌های تعالی و تکامل معنوی و مادی، آفریده شده است. سرشت او، نیک و راهِ نیکی به روی او باز است. خرد و قدرت بر تصمیم‌گیری و انتخاب، دو بال توانای اویند. و رسولان الهی راهنمایان و امید دهندگان و کمک‌کنندگان به او. اما او با این حال می‌تواند تسلیم ضعف ها و هوس ها و خودخواهی ها یا جهل ها و غفلت ها و عادت های خود شود و خود را از همه‌ی آن بشارت ها و امیدها و معراج ها محروم سازد. این همان است که آن را باید «فسادپذیری انسان» نامید و همان است که در عمر طولانی بشریت و نیز در عمر هر یک از آحاد بشر، بزرگترین مصیبت او و خطرناکترین تهدید او بشمار رفته است و می‌رود.
,برای پیشگیری و نیز درمان این آفت بزرگ، دین خدا «ذِکر» را به انسان آموخته است. ذکر یعنی حقیقت را به یاد آوردن، خود را در برابر خدا یافتن، به او گوش سپردن و به او دل دادن. یعنی از دلمشغولی هایی که آدمی را اسیر وسوسه‌ی هوس ها می‌کند یا میل به برتری‌جویی و کین ورزی و آزمندی او را ارضاء می‌سازد، خود را رها ساختن، یعنی او را از جهنمی که برای خود فراهم کرده است، به بهشت صفا و انس و بهجت و امن بردن. و نماز با ترکیب هماهنگ دل و زبان و حرکت، نابترین و کاملترین نمونه و وسیله‌ی ذکر است. نماز در حالات آمادگی روحی، به آدمی عروج و حال و حضور بیشتر می‌بخشد و در حالات غفلت و ناآمادگی، در گوش او زنگ آماده باش می‌نوازد و او را به آن وادی نورانی نزدیک می‌سازد.
,در دوران انقلاب و جنگ تحمیلی، نماز، ما را در حرکتمان مصمّمتر و نیرومندتر می‌کرد، و امروز که خطر غفلت و عیش‌بارگی و غلبه آرزوهای حقیر و تنگ‌نظرانه و عادت ها و روزمرّگی ها ما را تهدید می‌کند، نماز به ما مصونیّت می‌بخشد و بن‌بستهای پنداری را می‌شکند و راه ما را روشن و افق را برایمان درخشان می‌سازد. همه باید در این حرکت بزرگ که شایسته است جهاد نامیده شود، خود را ملتزم و متعهد بدانند. علمای دین، روشنفکران، هنرمندان، جوانان، پدران و مادران و همسران، دارندگان منبرها و رسانه‌ها، نویسندگان، و بیش از همه مسئولان سازمان ها و وزارتخانه هایی چون : آموزش و پرورش، فرهنگ و ارشاد اسلامی، صدا و سیما، سازمان تبلیغات اسلامی و مسئولان نهادهایی که نیروی انسانی کلانی در قبضه‌ی امر و نهی آنهایند، مانند : نیروهای مسلّح، دانشگاه ها، حوزه حمل و نقل عمومی و ... اینان هر یک به گونه‌یی می‌توانند و می‌باید در این حرکت همگانی سهیم گردند و نقش ویژه خود را بگزارند و این کار با سهل انگاری و کم همّتی به سرانجام خود نخواهد رسید.
,اما نکته ای که بیش از همه باید مورد توجه قرار گیرد، احیای نماز جماعت در دانشگاه ها و دیگر مراکزی است که اقشار مختلف جامعه رفت و آمد دارند. بایستی در آن مکان ها مسجد جایگاه امن و صفا و صمیمیت باشد، به نحوی که تشکل های جوانان و دانشجویان و ... جذابترین مرکز برای تجمع را مسجد دانشگاه و محل فعالیت خود بیابند؛ تنها در این صورت است که مسجد سنگر تقوا و پایگاه فعالیت جوانان خواهد شد.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه