جنگ قدرت در سپاهان به نفع چه کسی تمام می شود؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز،هرچند که این روزها حجم بیشتر اخبار منشر شده از جانب باشگاه سپاهان به نتایج نسبتا ضعیف این تیم در لیگ سیزدهم و مصاحبه های جنجالی کارلوس کی روش و زلاتکو کرانچار علیه یکدیگر اختصاص دارد اما جنگ پنهان مدیریتی در این باشگاه کم کم به مرحله نهایی نزدیک می شود و خیلی بدبینانه نیست که اگر تصور کنیم در طی یک هفته آینده تغیر و تحولات دوباره ای در راس مدیریت این باشگاه پرطرفدار اصفهانی انجام شود.

سپاهان به عنوان بین المللی ترین باشگاه ایرانی در دهه هشتاد تقریبا همه عناوین قابل توجه فوتبال داخلی ایران مثل قهرمانی در لیگ برتر و رسیدن به سکوی اول جام حذفی را تجربه کرد و حتی در این زمینه صاحب رکورد هم شد و در کنار آن با رسیدن به فینال مسابقات لیگ قهرمانان آسیا در سال ۲۰۰۷ نام خودش را به عنوان اولین باشگاه ایرانی حاضر در مسابقات جام باشگاه های جهان هم ثبت کرد تا برند سپاهان به عنوان یک افتخار بین المللی برای فوتبال آسیا شناخته شود.

اما این افتخارات در شرایطی بدست آمد که جدا ازبحث مالی مهمترین عامل برتری سپاهان نسبت به رقبای قدرتمندی همچون استقلال و پرسپولیس به بحث ثبات مدیریت در این باشگاه باز می گشت و محمدرضا ساکت مدیر عامل پیشین باشگاه سپاهان بعد از سالها حضور در مسند ریاست این باشگاه به خوبی با شرایط آشنا بود و به خاطر همین تجربه، کمتر پیش می آمد که مشکلی از لحاظ مدیریتی در سپاهان به چشم بیاید و همین مسئله بارها و بارها حتی از سوی مخالفان و منتقدان باشگاه سپاهان عنوان شده بود که سپاهان نان ثبات مدیریت و برنامه ریزی مناسبش را می خورد .

در آن روزها محمدرضا ساکت از حضور خودش در راس مدیریت باشگاه مطمئن بود با برنامه ریزی میان مدت و حتی بلند مدت شرایط را برای رشد و پیشرفت ورزش و به خصوص فوتبال در باشگاه سپاهان فراهم کرده بود.

اما در تابستان سال ۱۳۹۰ اتفاقاتی در باشگاه سپاهان بوجود آمد که امروز بعد از دو سال نتیجه آن به خوبی قابل مشاهده است و درست همان پستی که روزی نقطه قوت باشگاه سپاهان بود در این روزها تبدیل به نقطه ضعف این باشگاه شده است و صندلی لرزان مدیریت در پرافتخارترین باشگاه ایرانی کار را به جایی رسانده که دیگر هیچ مدیر عاملی از فردای خودش خبر ندارد و همین مسئله مشکلاتی را در بحث باشگاهداری در سپاهان ایجاد کرده است.

به هر حال با جدایی ساکت نوبت به علیرضا رحیمی رسید تا به واسطه سالها حضور در مدیریت ورزشی اصفهان و بعد از آن فدراسیون هندبال سکان هدایت سپاهان را بر عهده گیرد و تلاش کند تا برنامه عملی نشده در باشگاه را به مرحله اجرا نزدیک کند اما بر خلاف ساکت این بار رحیمی فقط دو سال در باشگاه سپاهان دوام آورد در نهایت بعد از چند استعفای هفتگی و ماهانه عطای کار کردن در سپاهان را به لقایش بخشید تا سپاهان هم درست به مانند باشگاه های قرمز و آبی پایتخت مدیریتی دو ساله را در کارنامه مدیرانش ثبت کند.

اما باید اشاره ای هم به دوران حضور چند ماهه محمد ترابیان داشت که از اواخر تابستان جانشین رحیمی در پست مدیرعاملی باشگاه شد تا شاید ادامه دهنده راه دونفر قبلی باشد که البته هنوز از لحاظ آماری خیلی موفق نبوده و به واسطه حضور چند ماهه اش در پست مدیرعاملی زود است که عملکردش مورد بررسی قرار گیرد.

هدف از نگارش این مطلب مقایسه کارکرد این سه مدیر عامل نامبرده شده نیست چون هر کدام توانایی های خاص و منحصر به فرد خودشان را داشتند و دارند و طبیعتا در این راه مرتکب اشتباهاتی هم شده اند اما نگران کننده ترین خبری که این روزها خیلی آرام و زیر مینی به گوش می رسد زمزمه های تغیر دوباره مدیریت در باشگاه سپاهان است که یک جنگ قدرت اساسی را در بین مدعیان این پست ایجاد کرده است.

این روزها تمرینات سپاهان و البته فضای مجازی پر شده از اظهار نظرهای مختلف در باب توانایی های مدیرانی مثل محمد رضا ساکت،علیرضا رحیمی و محمد ترابیان و طرفداران هر یک از این سه نفر به نوعی سعی در مقدمه چینی برای حضور مدیرعامل مورد علاقه خودشان در باشگاه سپاهان را دارند و حتی شنیده می شود که قرار است در طی روزهای آینده تحولی بزرگ در پست مدیریت باشگاه سپاهان ایجاد شود و دوباره سپاهان دستخوش تغیر شود ولی تا آن زمان باید صبر کرد و دید که در نهایت جنگ قدرت مدیریت در باشگاه سپاهان به سود کدام گزینه تمام می شود و چه کسی سکان هدایت این کشتی جدیدا طوفان زده را بر عهده می گیرد!

-----------------------------------------------

انتهای پیام/