دوران امامت امام جواد(ع)،عصرخفقان شیعه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل ازدلگان پرس،حجت الاسلام نجف بامری کارشناس تاریخ اسلام ومعاون تهذیب حوزه علمیه سفیران هدایت شهرستان دلگان درباره امامت امام جواد(ع)درکودکی گفت:دوران امامت امام جواد (ع)همزمان باحکومت جبار و ظالم مامون ومعتصم عباسی،عصرخفقان شیعه بود.

وی افزود: اما مساله ای که در اینجا بسیارحایز اهمیت و به آن پرداخته شود،مقوله امامت که یکی از اصول عقاید شیعه است که این مسأله جایگاه بسیار بالایی دارد و از زمان رحلت پیغمبر(ص)موضوع مورد چالش و اختلاف قرار گرفت از مسایل مرتبط با امامت ائمه طاهرین موضوع امامت آن بزرگواران در ایام کودکی است و شبهاتی که از سوی مخالفان مکتب امامیه در این عرصه مطرح شده است.
این کارشناس حوزوی ادامه داد:شیعه معتقد است که با پایان یافتن نبوت مقام ولایت قطع نمی‌شود بلکه پیغمبر جانشین‌هایی دارد که برای پاسداری از شریعت او آموزگاری می‌کنند و امام است که بعد از پیغمبر باید پاسخگوی نیازهای بشریت باشد اما مرکز بحث ما در اینجا در مورد امامت در سن کودکی است که شبهاتی در ذهن بعضی افراد تداعی می‌کند لذا لازم می‌دانم به صورت فشرده این بحث نقادی شود.

حجت الاسلام نجف بامری هدف از طرح بحث امامت امام جواد ( ع)در کودکی توسط مخالفین گفت:از جانب مخالفین ما به شدت مورد طعنه قرار گرفته و به نوعی پیروان مکتب علوی را سفیه معرفی می‌کنند که چرا شیعه از افرادی پیروی می‌کند که در ایام طفولیت و کودکی بودند و مقام امامت برای آن‌ها قائل هستند.
وی ادامه داد:بنابراین، همان گونه که ممکن است خداوند حکمت را به انسانى در کودکى بدهد در قدرت او است که آن را در چهل سالگی بدهد.
بامری با اشاره به امامت امامان شیعه در کودکی، افزود:درست است که دوران شکوفائى عقل انسان،معمولاً حد و مرز خاصى دارد ولى مى دانیم همیشه در انسان ها افراد استثنائى وجود داشته اند،چه مانعى دارد که خداوند این دوران را براى بعضى از بندگانش، به خاطر مصالحى فشرده تر کند و در سال هاى کمترى خلاصه نماید، همان گونه که براى سخن گفتن معمولاً گذشتن یکى دو سال از تولد لازم است.

وی با اشاره به اینکه حضرت عیسی علیه السلام در همان روزهاى نخستین زبان به سخن گشود،گفت: آن هم سخنى بسیار پر محتوا که طبق روال عادى در شأن انسان هاى بزرگسال بود.
معاون تهذیب حوزه علمیه سفیران هدایت دلگان ادامه داد:از اینجا روشن مى شوداشکالى که پاره اى از افراد به بعضى از ائمه شیعه کرده اند که چرا بعضى از آنها در سنین کم به مقام امامت رسیده اند،نادرست است.
نجف بامری درپایان با نقل روایتى از «على بن اسباط» یکى از یاران امام جواد علیه السلام گفت: مى گوید: به خدمت امام جواد (ع)رسیدم (در حالى که سن امام کم بود) من درست به قامت او خیره شدم، تا به ذهن خویش بسپارم و به هنگامى که به مصر باز مى گردم کم و کیف شکل و شمایل را براى یاران نقل کنم، درست در همین هنگام که در چنین فکرى بودم، آن حضرت نشست (گوئى تمام فکر مرا خوانده بود) رو به سوى من کرده گفت:اى على بن اسباط! خداوند کارى را که در مسأله امامت کرده، همانند کارى است که در نبوت کرده است، در سوره مریم آیه ۱۲مى فرماید: «وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیّاً»؛ (ما به یحیى در کودکى فرمان نبوت و عقل و درایت دادیم).
و گاه درباره انسان ها در سوره احقاف آیه ۱۵ مى فرماید: «حَتّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِیْنَ سَنَه…»؛ (هنگامى که انسان به حد بلوغ کامل عقل به چهل سال رسید…).

انتهای پیام/گ