جایگاه شهرستان بهار در تحقق سیاست اقتصاد مقاومتی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بهارانه، در چند سال اخیر و با شدت گرفتن تحریم های غرب علیه جمهوری اسلامی ایران با هدف متوقف کردن برنامه های صلح آمیز هسته ای ایران، واژه ای جدید تحت عنوان اقتصاد مقاومتی به ادبیات اقتصادی و سیاسی کشور اضافه و به فراخور حال و روز اقتصاد کشورمان مورد بحث قرار گرفته است. در واقع اقتصاد مقاومتی روشی برای مقابله با تحریمها علیه یک منطقه یا کشور تحریم شده میباشد. در شرایطی که صادرات و واردات هیچ کدام برای آن کشور مجاز نمیباشد.

اصطلاح اقتصاد مقاومتی اولین بار پس از محاصره غزه در سال ۲۰۰۵ که ناتوانی در امر صادرات امکان صادرات و در نتیجه کشت بسیاری از محصولات کشاورزی را کاهش داده بود استفاده شد و ضوابط و معیارهای حاکم بر مفهوم اقتصاد مقاومتی شناسایی گردید.

در ایران این واژه اولین بار در دیدار کارآفرینان با مقام معظم رهبری در سال 1389 مطرح گردید.در این دیدار ایشان اقتصاد مقاومتی را معنا و مفهومی از کارآفرینی معرفی و برای نیاز اساسی کشور به کارآفرینی نیز دو دلیل آمادگی کشور برای جهش و فشار اقتصادی دشمنان را معرفی می نمایند.

برای مفهوم اقتصاد مقاومتی در همین مدت زمان کم تعاریف متفاوتی ارائه شده است که هر کدام از جنبه ای به این موضوع نگاه کرده اند.

اما آنچه که مسلم است شهرها و شهرستان های کوچک نیز به فراخور حال خود در اجرایی کردن این سیاست ایفای نقش می کنند و با توجه به وضعیت اقتصادی هر شهر می توان نمود این سیاست را یافت. در شهرستان بهار با توجه به شغل اکثریت اهالی منطقه که کشاورزی است و همچنین شغل سفالگری اهالی لالجین و جایگاه صادرات محصولات و دستاوردهای ساکنین این مناطق لزوم توجه به این سیاست بیش از پیش دیده می شود.

اما متاسفانه در سال های اخیر در هر دوی این بخش ها دچار خلل شده ایم. یکی از این بخش ها که همواره نقل محافل بهاری هاست مسئله کشاورزی است که متاسفانه در سال های اخیر به دلیل نبود مدیریت مناسب در منابع آبی و کشت و بهره برداری بیش از حد منابع آبی با مشکل جدی روبرو شده است و کشاورزان را به فکر تغییر شغل انداخته است که همین موضوع تاثیر فراوانی بر اقتصاد منطقه خواهد داشت.

اکنون این مشکل به جایی رسیده که باید نام بحران را بر آن گذاشت و عده ای دولت را مقصر می دانند و عده ای هم کشاورزان را مقصر می دانند؛ اما آنچه که مسلم است این است که این زمان دیگر وقت پیدا کردن مقصر نیست و باید به فکر راهکار بود.

در بخش صنعت سفالگری نیز شهرستان با مشکلی اساسی روبروست به نحوی که نمی توان این مشکل را منحصر به شهر لالجین و شهرستان بهار دانست.در شهر لالجین بیش از 16 هزار نفر سکونت دارند و بیش از 80 درصد جمعیت فعالان از طریق اشتغال در رشته سفال و سرامیک روزگار میگذرانند. لالجین از معدود مناطقی است که مردم آن به صورت سنتی و خانوادگی به یک حرفه و هنر اشتغال دارند و پیشه اصلی زنان و مردان این شهر از دیرباز سفالگری و سرامیک سازی بوده است.

از طرفی تاثیری که واردات چینی بر بازار سفال لالجین گذاشته قابل توجه است چرا که دیده می شود وجود ردپای سفالهای چینی در شهر لالجین که عنوان شهر سفال کشور را یدک میکشد، باعث نارضایتی و ایجاد مشکلاتی برای شاغلان این حرفه شده؛ اما این نکته همچنان با بی توجهی مسئولان همراه است که امیدواریم تمهیداتی از سوی مسئولین در این مورد اندیشیده شود؛ چرا که لزوم توجه به اقتصاد مقاومتی در توجه به تولید ملی و کارآفرینی است.

انتهای پیام/پ