عرفه، روزی به زیبایی شب قدر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سفیر تیران و کرون، به عرفات وارد می شوی. عرفات سرزمین معرفت و شناخت است  و شاید سر آن این نکته باشد که نخستین مرحله ی حج از آنجا آغاز می گردد و محیط بسیار ساده ای برای معرفت پرودرگار و شناسایی اوست.

عرفات سرزمین اولین انسانی است که هبوط کرد و دوباره راه صعود باز گرفت.

عرفات سرزمینی است که هر سال حجت خدا، در آن سرزمین کنار زائران حق تعالی حضور دارد و حاجی سعادت این را دارد که هم گام با بقیه الله اعمال حج را به جا می آورد و این تکلیف را احساس می کند که ادب حضور در محضر امام خود را حفظ کند.

عرفه روز شناخت و معرفت به حق تعالی است.

عرفه روز نیایش یا اوست.

عرفه روز گوش دل سپردن به راز و نیاز حسین علیه السلام با حق تعالی است.

عرفه روزی است که اگر کسی در شب قدر آمرزیده نشود باید تنها امید او به عرفه باشد.

عرفه روز شهادت مسلم کربلا بود.

عرفه شروع نهضت خونین کربلا بود که از مسلم شروع شد.

آری امروز در کربلا جرم اولین شهید کربلا، حمایت از حسین و عشق او بود.

مسلم در روز عرفه پیش مرگ حضرت اباعبدالله شد و اگر زنده بود در کربلا در صف مقدم جبهه بود.

دخترش، همسرش، اولادش، برادرش و همه و همه با حسین بودند، اما همه ی نگرانی مسلم، امامش بود.

حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام نیمه ی ماه رمضان مسلم را به طرف کوفه فرستاد و مسلم از آن روز تا امروز، یعنی نهم ذیحجه در شهر کوفه و اباعبدالله در این ایام در مکه مکرمه بود.

اری اولین سری که بر نیزه رفت سر مسلم بن عقیل بود.

امروز برای آنکه حسین را در کربلا بشناسیم لازم است به گذشته برگردیم و حسین را در عرفه بنگریم و هم نوا با حسین و امام زمانمان دعای عرفه را زمزمه کنیم شاید بتوانیم پس از آن در مدرسه ی عاشورا راه بیابیم.

امام حسین علیه السلام در روز عرفه دعا و مناجات های زیادی را در حالتی که دستهای خود را مقابل صورتش گرفته و  به پهنای صورت اشک می ریزد، با خدای خود زمزمه می کند که گزیده فهرست آن چنین است:

شناخت خداوند و بیان صفات الهی و تجدید عهد و پیمان با پروردگار، شناخت پیامبران و تحکیم ارتباط با آنها، توجه به آخرت و اظهار عقیده قلبی، سیر اندیشه در آفاق جهان و یادآوری نعمت‎ها بی‎کران الهی بر انسان، حمد و سپاس خداوند بر آن نعمت‎ها و عنایت‎ها که از آغاز وجود و تکوین آدمی تا آخر عمر پیوسته به او افاضه می‎شود، تضرع به درگاه خداوند و اقرار به گناهان و توبه و انابه و درخواست عفو و روی آوردن به صفات پسندیده و اعمال خیر، درخواست حوائج که با درود و صلوات بر محمد و آل محمد صلی الله علیه و آله شروع می‎شود و در آخر تقاضای عفو، نور هدایت، رحمت، عافیت، برکت، وسعت روزی و پاداش اخروی از درگاه باریتعالی خواستار می شود.

و سپس حسین علیه السلام با کاروان خود راهی سرزمین کربلا می گردد …

انتهای پیام/